Is het onmogelijk dat een dag alleen maar uit mooie, goede momenten bestaat?
Dat is de vraag die nu door mijn hoofd spookt.
Terugkijkend op mijn dag lijkt dat bijna onmogelijk, maar dat zal vast niet voor iedereen zo zijn.
Mijn dag begon als één uit duizenden.
Nu het langzaam richting de herfst gaat en het buiten nog donker is als mijn wekker gaat, vind ik het steeds lastiger om zo vroeg mijn bed uit te komen.
Het liefst blijf ik de hele dag onder mijn warme dekbed liggen.
Maar ja, dan zal er geen loon op mijn bankrekening bijgeschreven worden aan het einde van de maand.
Na mijn vaste ochtendritueel, spring ik op mijn fiets en ga richting mijn werk.
Een mooie zonsopgang maakt mijn ochtend toch al een beetje beter, hoewel het toch nog best fris is op de fiets.
Nee, naar de winter kijk ik niet echt uit. Om wat geld te besparen heb ik besloten om wat meer op de fiets naar mijn werk te gaan en tot op heden is me dat goed gelukt.
Of ik ook zo dapper ben in de koude wintermaanden, weet ik nog niet. We zullen wel zien.
Vandaag is een bijzondere dag, het is de dag van de pedagogisch professional.
Op het werk worden we dan extra in het zonnetje gezet. Ieder jaar is het weer een mooie verrassing.
En ook dit jaar stellen de ouders en kinderen ons niet teleur.
De hele ruimte is versierd met vlaggen en zelfgemaakte knutselwerkjes van de kinderen.
En als de kinderen een voor een binnenkomen, volgen ook de cadeautjes, tekeningen, chocolade, snoep, zeep, mooie wenskaarten, en ga maar door.
De rest van de dag verloopt als gewoonlijk.
Gelukkig kunnen we de taken verdelen onder een aantal collega’s en sinds kort lopen er ook een paar stagiairs rond die ons kunnen ondersteunen bij simpele opdrachten.
Maar kinderen verschonen is voor sommigen nog een brug te ver.
Gelukkig hebben we een klein trapje dat de iets oudere kinderen zelf kunnen gebruiken om op de verschoontafel te klimmen.
Zo probeer ik mijn rug een beetje te ontzien.
Aan de berg luiers op de foto kun je zien dat ik al een hoop kinderen heb voorzien van een nieuwe luier en als je die allemaal moet tillen, ga je al gauw last krijgen van je rug.
Het mooie zonnetje van vanmorgen heeft aan het einde van de dag plaatsgemaakt voor dikke bewolking.
De temperatuur is gezakt en een beetje rillerig zit ik op de fiets huiswaarts.
Koken voor mijn jongens en dan staat er niet veel meer op mijn planning.
Toch is het altijd spannend om thuis te komen omdat ik niet weet wat ik daar zal aantreffen.
De verrassing deze keer was op het toilet.
Een zoon met OCD hebben is voor iedereen in huis een uitdaging.
Niet alleen voor degene die ermee worstelt, maar ook voor de rest van het gezin die ermee moet leren omgaan.
Vandaag zijn het lege wc-rolletjes en kleren die verspreid over de grond liggen.
Voor een ander is het de normaalste zaak om dit even op te ruimen. Maar iets houdt mijn zoon tegen om dat te kunnen doen.
Ik probeer inmiddels al niet meer te begrijpen waarom dit voor hem zo moeilijk is.
Ik probeer er gewoon te zijn, vol te houden en hoop en bid met heel mijn hart dat hier ooit een einde aan komt.
Dus begin ik vandaag maar op het toilet… met de lege wc-rolletjes.
En terwijl ik de laatste lege wc-rol in de prullenbak mik, denk ik nog even terug aan mijn dag.
Een dag die begon met een mooie zonsopgang, de lieve cadeautjes, de tekeningen van de kinderen en alle andere kleine momenten die mijn dag kleur gaven.
Dus misschien is het antwoord op mijn vraag van vanmorgen wel heel simpel: nee, waarschijnlijk bestaat een dag nooit alleen uit mooie momenten. Maar misschien hoeven we dat ook niet te verwachten.
Soms zit het mooie in een zonsopgang op de fiets, soms in een tafel vol cadeautjes en soms gewoon in het feit dat je, ondanks alles, aan het einde van een moeilijke dag toch weer probeert verder te gaan.
Dus ja, vandaag waren er mooie momenten. En er waren momenten die een stuk minder mooi waren. Maar uiteindelijk waren ze allebei onderdeel van dezelfde dag.
Morgen is er weer een nieuwe dag. Misschien met nieuwe zorgen, misschien met nieuwe mooie momenten… en hopelijk van allebei gewoon een beetje.
Dankjewel voor het lezen en voor alle lieve woorden die ik regelmatig mag ontvangen.
Dat betekent meer voor me dan jullie misschien denken. ❤️
Groetjes,
Meraki7578
👇Scroll down for the English version. I used DeepL.com for the translation.👇
English Version
Is it impossible for a day to consist entirely of lovely, happy moments?
That’s the question that’s been niggling at me.
Looking back on my day, it seems almost impossible, but I’m sure it isn’t like that for everyone.
My day started off as one in a million.
Now that autumn is slowly approaching and it’s still dark outside when my alarm goes off, I’m finding it increasingly difficult to get out of bed so early.
Ideally, I’d stay tucked up under my warm duvet all day.
But then, of course, my salary wouldn’t be paid into my bank account at the end of the month.
After my usual morning routine, I hop on my bike and head off to work.
A beautiful sunrise makes my morning a bit better, even though it’s still quite chilly on the bike.
No, I’m not really looking forward to winter. To save a bit of money, I’ve decided to cycle to work a bit more often, and so far it’s gone well.
I’m not sure yet whether I’ll be quite so brave during the cold winter months. We’ll see.
Today is a special day – it’s Early Years Professionals’ Day. At work, we’re given a bit of extra recognition. Every year, it’s a lovely surprise.
And this year, too, the parents and children haven’t let us down.
The whole room is decorated with bunting and the children’s homemade crafts. And as the children come in one by one, the presents, drawings, chocolate, sweets, soap, lovely greeting cards and so on follow.
The rest of the day goes on as usual.
Fortunately, we can share the tasks amongst a number of colleagues, and recently a few work experience students have also been helping out with simple tasks.
But changing nappies is still a bit too much for some.
Luckily, we have a small step stool that the slightly older children can use to climb onto the changing table themselves.
That way, I try to take a bit of the strain off my back.
From the pile of nappies in the photo, you can see that I’ve already changed a lot of children, and if you have to lift them all, your back is bound to start playing up.
This morning’s lovely sunshine has given way to thick cloud by the end of the day. The temperature has dropped and, feeling a bit chilly, I’m cycling home.
I’ll be cooking for my boys, and after that there’s not much else on my to-do list.
Still, it’s always a bit nerve-wracking coming home because I don’t know what I’ll find there.
This time, the surprise was in the loo.
Having a son with OCD is a challenge for everyone in the house.
Not just for the person struggling with it, but also for the rest of the family who have to learn to cope with it.
Today, it’s empty toilet rolls and clothes scattered across the floor.
For anyone else, it would be the most natural thing in the world to tidy this up. But something is stopping my son from being able to do that.
I’ve long since stopped trying to understand why this is so difficult for him.
I just try to be there for him, to keep going, and I hope and pray with all my heart that this will come to an end one day.
So today I’ll just start in the loo… with the empty toilet rolls.
And as I toss the last empty toilet roll into the bin, I reflect briefly on my day.
A day that began with a beautiful sunrise, the lovely presents, the children’s drawings and all the other little moments that brought colour to my day.
So perhaps the answer to my question from this morning is very simple: no, a day probably never consists solely of lovely -moments.
But perhaps we shouldn’t expect that either.
Sometimes the beauty lies in a sunrise whilst cycling, sometimes in a table full of presents, and sometimes simply in the fact that, despite everything, at the end of a difficult day you still try to carry on.
So yes, there were lovely moments today. And there were moments that were far less lovely. But ultimately, they were both part of the same day.
Tomorrow is another day. Perhaps with new worries, perhaps with new lovely moments… and hopefully just a bit of both.
Thank you for reading and for all the kind words I regularly receive.
That means more to me than you might think. ❤️
Best wishes,
Meraki7578
Translated with DeepL.com (free version)
