W kolorze czerwieni.
Mandy to film specyficzny, oddający hołd filmom z lat 70/80 a przy tym bawiąc się konwencja do takiego stopnia, ze widz często nie nadąża. To odcinek Heavy Metal przełożony na film fabularny a przy tym okraszony specjalnym sosem na granicy kiczu i pastiszu.
Film to tez hołd dla neonowych filmów gdzie kolory działały najbardziej i ukazywały coś co normalnie jest pomijane w filmie.
To jest tez niezwykła przygoda pełna brudu i narkotyków. Gdyby film powstał w latach 70/80 byłby pewnie porównywany do Mad Maxa, ale całe szczęście ze jest z 2018 z wielkim powrotem szalonego i przerysowanego do bólu Nicolasem Cagem.
Film nie jest odkrywczy gdyż jest o zemście, jednak to jak jest w surrealistyczny sposób podany przywołuje nawet dzieła Lyncha. Mandy można pokochać bądź znienawidzić, ale ciężko przejść obojętnie jeśli chodzi o stronę wizualna gdyż mamy tutaj istna bombę, która odpala się na samym początku by wybuchnąć i wynieść widza na końcu.
Reżyser Panos Cosmatos bawi się kolorem dając je w najmniej spodziewanych miejscach tworząc tez dziwna laurkę dla kina włoskiego. Muzyka tutaj świetnie wpisuje się w konwencje, nie raz są spokojniejsze kawałki by za chwile były metalowe podkreślające wymowne momenty.
To film, który musi odczekać zapomniany przez kilka lat pod warstwa kurzu by zostać docenionym i stać się kultowym. Nicolas Cage człowiek, który w ostatnich filmach gra zbyt mocno zbyt przerysowanie, zbyt komicznie tutaj odnajduje się, tak jakby rola była specjalnie tworzona pod tego aktora i wyszło to fenomenalnie, a ostatnia scena w aucie w blasku czerwieni jest małym majstersztykiem. Film opowiada o Mandy i Redzie, którzy mieszkają w małym leśnym domku, ona rysuje postacie fantasy, on jest drwalem. Pewnego dnia do miasteczka przyjeżdża tajemnicza sekta religijna, kiedy guru sekty widzi Mandy postanawia ja porwać. Tak zaczyna się początek koszmaru Reda,który będzie pogłębiał się w coraz głębiej i głębiej gdzieś na granicy psychozy i odlotu narkotycznego.
Pomimo 2 godzin seans nie nudzi, pierw dostajemy wprowadzenie, spojrzenie na różnych postaci, a dopiero w drugiej połowie dostajemy całkowite szaleństwo, mimo to wysublimowane.
Ciężko mi polecić ten film, gdyż jest on mocno specyficzny, nawet moja ocena 7/10 może was nie zachęcić przez długie ekspozycje kolorami czy powolny obłęd bohatera. To jeden z tych filmów przy których zastanawiasz się jak wyglądała by animacja Heavy Metal przełożona na film fabularny.
To taki Dark fantasy uwspółcześniony, a jednak ze wszystkimi walorami. Dzięki za przeczytanie
Red in color.
Mandy is a specific film, paying tribute to the films from the 70s / 80s and at the same time playing with the convention to such an extent that the viewer often cannot keep up.
This is an episode of Heavy Metal translated into a feature film and at the same time sprinkled with a special sauce on the border of pastiche.
The movie is also a tribute to neon movies where the colors worked the most and showed something that is normally omitted in the movie. It is also an amazing adventure full of dirt and drugs. If the film was made in the 70/80, it would probably be compared to Mad Max, but fortunately it is from 2018 with a great return of crazy and painfully exaggerated Nicolas Cage.
The film is not revealing as it is about revenge, but how it is presented in a surreal way even evokes the works of Lynch. Mandy can be loved or hated, but it's hard to ignore the visual side because here we have a real bomb that fires at the very beginning to explode and take the viewer out at the end.
The director Panos Cosmatos plays with color, giving it in the most unexpected places and creating a strange laurel for Italian cinema. The music here fits perfectly in the conventions, more than once there are calmer pieces to be metal in moments, emphasizing the meaningful moments.
It is a film that must wait, forgotten for several years, under a layer of dust to be appreciated and become a cult film.
Nicolas Cage, a man who plays too much redraw in recent films, finds himself too comical here, as if the role was specially created for this actor and it turned out phenomenal, and the last scene in the car in the glow of red is a small masterpiece.
The film is about Mandy and Red who live in a small forest house, she draws fantasy characters, he is a lumberjack. One day a mysterious religious sect comes to town, when the guru of the sect sees Mandy, he decides to kidnap her. This is how the beginning of Red's nightmare, which will deepen deeper and deeper, somewhere on the verge of psychosis and a narcotic outburst.
Despite the 2 hours of the screening, it is not boring, we first get an introduction, look at different characters, and only in the second half we get total madness, yet sublime.
It's hard for me to recommend this film, because it is very specific, even my rating of 7/10 may not encourage you due to long exposures with colors or the slow madness of the hero.
This is one of those films where you wonder what a Heavy Metal animation would look like in a feature film. It's such a Dark fantasy modernized, yet with all its qualities. Thanks for reading
Photo https://www.filmweb.pl/film/Mandy-2018-803331 https://fdb.pl/film/820124-mandy https://yggdrasille.com/2021/03/05/mandy-film-review/amp/ https://www.filmweb.pl/reviews/recenzja-filmu-Mandy-21789 https://www.syfy.com/syfywire/wtf-moments-the-chainsaw-fight-that-made-mandy-2018s-most-metal-movie?amp
