7 degrees to hell
Pusher begins quietly as we meet the main character Frank, who is a local drug dealer and, along with his friend Tonny, roams the streets to have a good time. Cocaine and other stimulants are the order of the day, yet Frank has plans for the future. He meets a former colleague who offers him a very large profit for the goods he will deliver to him. Frank agrees. He asks a well-known mafioso Milo for the goods, deepening his debt to him. However, during the transfer of the goods, an emergency occurs and Frank loses the goods.
The film builds tension with each successive day to finally explode straight into the viewer's face on Sunday. Each of the days shows the transformation of the protagonist from a normal ordinary dealer, to seeking help, to helplessness and wanting the worst acts. The relationship between Frank and Tonny is interestingly conducted feel the friendship between them, until the climactic scene that strongly disrupts their world. Director, they delve into the Danish streets showing the dark side that is everywhere.
The editing is done in such a way that we feel as if we are watching a report from the scene of the action. The film doesn't have a lot of action scenes, but how it's shot and directed is what surpasses other films. Watching Pusher we feel the adrenaline pouring out of the screen all the time, while the director puts the best stuff under our nostrils every moment so that we watch this masterpiece with bated breath. The film is a slow roll to the very bottom. Each day is another element that leads the protagonist to a lower and lower rung of hell. The finale is perfect because we get a certain scene that we can interpret differently. Mads Mikkelsen in this film, created a laid back slightly limited skink who needs a dose, and a good time with his buddy. As for director Nicolas Winding Refn, most, probably associate him with Drive or Hideo games, but it is in this film that he first shows an extremely interesting technique of filming so that the main character is constantly in the middle of the action. There's no playing with color here yet, but the rawness of the image and the long shots often in quite specific locations produce a film that is impossible to forget by the story and by the way it's shot.
Of course, this is 1 of the 3 parts of the trilogy and I will return to them soon, but today Pusher 1 has a rating from me of 9/10. Perfect balance between drama and gangster cinema. No unnecessary scenes, just showing the hero's 7 days and what kind of experiences he has to keep his life.
7 stopni do piekła
Pusher zaczyna się spokojnie, kiedy poznajemy głównego bohatera Franka, który jest miejscowym dilerem i wraz z kolega Tonny przemierzają ulice by dobrze się bawić. Kokaina i inne używki są na porządku dziennym, mimo to Frank ma plany na przyszłość. Poznaje dawnego kolegę, który proponuje mu bardzo duży zysk za towar jaki mu dostarczy. Frank się zgadza. Prosi o towar znanego mafiozo Milo, pogłębiając swój dług wobec niego. Jednak w czasie przekazania towaru dochodzi do nagłego wypadku i Frank traci towar.
Film buduje napięcie każdym kolejnym dniem by ostatecznie eksplodować widzowi prost w twarz w Niedziele. Każdy z dni ukazuje przemianę bohatera od normalnego zwykłego dilera, po szukającego pomocy, aż po bezradność i chcieć najgorszych czynów. Relacja między Frankiem a Tonnym jest ciekawie poprowadzona czuć między nimi przyjaźń, aż do kulminacyjnej sceny, która mocno zaburza ich świat. Reżyser, zagłębiają się w Duńskich ulicach ukazując ciemna stronę, która jest wszędzie.
Montaż jest tak poprowadzony, ze czujemy jakbyśmy oglądali reportaż z miejsca akcji. Film nie ma dużo scen akcji, jednak to jak jest nakręcony i poprowadzony to przewyższa inne filmy. Oglądając Pusher czujemy cały czas adrenalinę wylewająca się z ekranu, zaś reżyser co chwili podkłada pod nasze nozdrza najlepszy towar byśmy oglądali to dzieło z zapartym tchem. Film to powolne stoczenie się na samo dno. Każdy dzień to kolejny element, który prowadzi bohatera na coraz niższy szczebel piekła Finał jest idealny bo dostajemy pewna scenę która możemy różnie zinterpretować. Mads Mikkelsen w tym filmie, wykreował wyluzowanego lekko ograniczonego skina, który potrzebuje dawkę, oraz dobrze się bawić z kumplem. Co do reżysera Nicolas Winding Refn większość, pewnie kojarzy go z Drive czy gry Hideo, jednak to właśnie w tym filmie pierwszy raz ukazuje niezwykle ciekawa technikę kręcenia filmu tak by główny bohater był cały czas w środku akcji. Nie ma tu jeszcze zabawy kolorem, ale surowość obrazu oraz długie ujęcia często w dość specyficznych miejscach produkują, ze filmu nie da się zapomnieć przez historie jak i przez to jak jest nakręcony.
Oczywiście to jest 1 z 3 części trylogii i do nich niedługo wrócę jednak dziś Pusher 1 ma ocenę ode mnie 9/10. Idealny balans między dramatem, a kinem gangsterskim. Bez zbędnych scen, tylko ukazanie 7 dni bohatera i to jakie ma przeżycia byle zachować swoje życie.