A masterpiece on stage.
Recently my brother recommended that I see a film by director Peter Greenaway. I haven't had a chance to see Peter's work before, so I wasn't sure what to expect, after the screening I can tell you that it's a masterpiece on stage. The Cook the Thief His Wife & Her Lover, it has a long title, but intrigues from the first seconds.
The film begins with the raising of the curtain which is supposed to be a sign to the viewer that the whole thing is stylized on a theater stage. The film takes place over the course of a week during which time we will meet various characters who will have crazy adventures.
As the title itself suggests it will tell the story of several characters who, like in a lavish restaurant, will steer us extremely stagey.
The main character is the owner of the restaurant, who is both a sadist and a thief, although he tries to be elegant at the table it comes out almost caricatured, the second important character is his wife, who considers an object and an accessory to him, ridicules her in front of friends as well as threatens and beats her. The wife accidentally finds love, which turns out to be an affair even near her husband. The lover visits restaurants every day because that's the only place he likes to read and meets the sadist's wife. The cook tries to keep the business running somehow.
Each of these vastly different characters is united by one food. Food that can sometimes be cruel, but also interesting Peter shows that people like animals change when it is more convenient for them. The film takes place on several "sets" we have a street dark dirty even with only a little access to light, full of drunks and dogs running loose. Then we have the kitchen, which looks more like a market, full of people dirt, singing and cooking. The hall in front of the dining room, the predominant color is red though not yet intense. This is where the characters stop for a moment to open the big door. The dining room is hidden in blood red and in splendor which is supposed to symbolize dignity. Still there is the bathroom white where the lovers meet which is supposed to symbolize their innocence.
As you can see, the colors in this film even beat the viewer's eyes to get acquainted with his rather interesting artistic vision. Everything in the film even flows the camera moves from one room to another, and the whole film rolls on these several extremely different rooms. In places the film resembles a play similar to Macbeth or Titus Andronicus, although the film is more oriented towards black comedy, but you can feel the atmosphere when a character delivers a monologue.
The work that Peter has created can be twisted in places (like the child who sings in the kitchen)but this pinch of surrealism even adds to the charm of the whole work, creating a mixture that will not be forgotten.
High praise deserves the music, which fits perfectly into a scene. The film tries to show through food how a person can be cruel to others, but also what punishment he will pay for it. The almost two-hour screening takes us to the boards of an English theater, Helen Mirren together with Tim Roth create an explosive mix of
I recommend, if you didn't know this film before, it's worth a look because you can feel the art in bim, they don't just create ks on the boards, but art such that falls in the memory, it's not a high-budget film, but it makes up for it with an original plot and one of the most interesting finales I've seen in recent times. 8/10
Arcydzielo na scenie
Ostatnio brat poleciał mi bym zobaczył film reżysera Petera Greenaway’a. Nie mailem wcześniej okazji zapoznać się z twórczością Petera, wiec nie byłem pewny czego się spodziewać, po seansie mogę wam powiedzieć, ze to arcydzieło na scenie. Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek, ma długi tytuł, ale intryguje od pierwszych sekund.
Film rozpoczyna się podniesieniem kurtyny co ma być dla widza znakiem, ze całość jest stylizowana na scenę teatru. Film dzieje się w przeciągu tygodnia w tym czasie poznamy różnych bohaterow, którzy będą mieć szalone przygody.
Jak sam tytuł sugeruje będzie opowiadał o kilku postaciach którzy niczym w wystawnej restauracji będą nam sterować niezwykle sceny.
Glownym bohaterem jest właściciel restauracji, który jest jednocześnie sadysta i złodziejem, mimo ze stara się przy stole być elekwetny to wychodzi wręcz karykaturalnie, druga ważna postacią jest jego żona, która uważa za przedmiot i dodatek do niego, ośmiesza ja przy przyjaciołach jak i grozi i bije. Żona znajduje przypadkowo miłość, która okazuje się romansem wręcz koło męża. Kochanek odwiedza codziennie restauracje bo tylko tam lubi czytać i spotyka się z żona sadysty. Kucharz stara się utrzymać interes by jakoś mógł funkcjonować.
Każda z tych skrajnie różnych postaci łączy jedno jedzenie. Jedzenie które bywa okrutne, ale i ciekawe Peter pokazuje, ze ludzie niczym zwierzęta zmieniają się kiedy im wygodniej. Film dzieje się na kilku „planszach” mamy ulice ciemna brudna wręcz z tylko małym dostępem światła, pełnym pijaków i psów biegających luźno. Następnie mamy kuchnie, która bardziej wyglada jak targ, pełna ludzi brudu, śpiewania i gotowania. Sala przed jadalnia, dominuje kolor czerwony choć nie jest jeszcze intensywny. To tutaj na chwile zatrzymują się bohaterowie by otworzyć wielkie drzwi. Jadalnia skryta w krwistej czerwieni i w przepychu co ma symbolizować dostojność. Jeszcze jest łazienka biała, gdzie spotykają się kochankowie co ma symbolizować ich niewinność.
Jak widać kolory w tym filmie wręcz biją w oczy widzowie by mógł zapoznać się z jego dość ciekawa wizja artystyczna. Wszystko w filmie wręcz płynie kamera przesuwa się z jednego pomieszczeni w drugi, a całość filmu toczy się na tych kilku skrajnie różnych pomieszczeniach. Film miejscami przypomina sztukę podobna do Makbeta czy Tytusa Andronikusa, choć film bardziej ukierunkowany jest na czarna komedie, ale czuć ten klimat kiedy jakaś postać wygłasza monolog.
Dzieło jakie stworzył Peter bywa miejscami pokręcone (jak dziecko, które śpiewa w kuchni)jednak ta szczypta surrealizmu wręcz dodaje uroku całemu dziełu, tworząc mieszankę która nie zapomni.
Na wielkie uznanie zasługuje muzyka, która idealnie wpasowuje się w dana scenę. Film stara się ukazać przez jedzenie jak człowiek potrafi być okrutny wobec innych, ale tez i jaka zapłaci za to karę. Prawie dwugodzinny seans zabiera nas na deski angielskiego teatru, Helen Mirren wraz z Timem Rothem tworzą wybuchowa mieszankę
Polecam, jeśli wcześniej nie znaliście tego filmuje, to warto się przyjrzeć bo czuć w bim sztukę, nie tylko tworzą ks na deskach, ale sztukę taka która zapada W pamięci, to nie wysokobudżetowy film, ale nadrabia niebanalna fabuł i jednym z najciekawszych finałów jakie było mi zobaczyć w ostatnim czasie. 8/10