Popchnięty w nieograniczona przemoc.
Videodrome mimo, ze miejscami zakrawa mocno o Scifi, to jest interesującym głosem związanym z przemocą w telewizji. Wielu z nas taka videodrome uświadczyło oglądając pile i inne filmy, które fabularnie, niewiele miały wspólnego a liczyła się akcja i brutalność. Film pokazuje jak w ludziach o dawien lat ukształtowała się telewizyjna znieczulica. Jeśli coś widzimy na ekranie telewizora to mniej to boli bo przecież nie widzimy tego na żywo i nie dotykamy trupów, wiec coraz bardziej granica zaciera się. Nasze bodźce postrzegania filmu mocno zacierają się z tym co było te 30 czy 50 lat temu, ateraz kino eksploatuje przemocą, która już nic nie robi na widzu. W dobie internetu co chwile jesteśmy coraz bardziej makabrycznymi obrazami bombardowani, oglądając je nie robią takiego wrażenia bo przecież to tylko jest na ekranie.
Cronenberg starał się pokazać, ze ludzie niczym pasożyty żywią się brutalnością czy to w wiadomościach czy oglądając film ludzie lakna coraz brutalniejszych scen z miejsc wypadków czy filmy ukazujące coraz więcej by widz był zaspokojony. Teraz nie ma dnia bez złych wiadomości, z każdej strony bombardują o przemocy, a różne strony tylko budują wierzchołek VIDEODROME
Film można dwojako interpretować. Jako głos, który ukazuje, ze ludzki gatunek od zawsze kochał oglądać każda możliwa przemoc, albo jako powolny dramat psychologiczny, gdzie wszystkie nadnaturalne elementy zostały wymyślone przez umysł bohatera by nabrały kolorytu i oczyściły go z wielu złych rzeczy.
Ja jednak pójdę o krok dalej i jest tez trzecia droga łącząca te dwie. I na tej się skupie. Pozbądźmy film całej otoczki SciFi i horroru to otrzymujemy jeden z najciekawszych filmów psychologicznych z mocnym głosem na temat przemocy, która prowadzi zawsze do ostateczności.
Film opowiada o założycielu kanału Maxie, który postanawia zrobić, ze swojej telewizji coś co zaspokoi każda widownię nawet ta najgorsza. Szuka różnych materiałów, erotyków, kina akcji, ale to nie robi na nim wrażenia. Pewnego dnia jego pracownik odkodowuje kanał o tematyce Snuff. Max zaintrygowany tematyka bardzo brutalnych tortur postanawia odnaleźć kto stoi z tymi chorymi filmami i dojść do podpisania umowy na nadawanie. W między czasie poznaje piękna panią profesor, która pomaga młodym ludziom w depresyjnych stanach, lecz sama ma ciągi do sadomasochizmu. Kiedy dowiaduje się, ze Max znalazł zródło Videodrome postanawia sama wystąpić w jednym odcinku. Codzienne oglądanie materiałów, zaczyna mieszać Maxowi urojenia z rzeczywistością, przez co coraz trudniej mu się odnaleźć w zwykłym świecie gdyż potrzebuje ciągłej dawki obejrzenia brutalności. Odnajdując właściciela, który stworzył Videodrome, zaczyna wpadać w wir coraz głębszych dziwnych materiałów, które mieszają w jego umyśle na tyle, ze doprowadzają do tragedii( w filmie jest ich aż 4, ale wydaje mi się ze prawdziwa jest tylko jedna) Max coraz trudniej odróżnia co widzi, a co jest prawda, oczy i umysł co chwile płatają mu różne figle, przez co każdy kolejny materiał wywiera na nim odpowiednia presję do dokonania ostatecznej przemiany.
Cała ta otoczka ukazuje, ze ludzie uzależnieni potrafią zacierać swoją rzeczywistość, tworząc senne koszmary.
Film nie jest wybitny, miejscami miewa gorsze momenty, ale jako całość działa bardzo dobrze. Świetnie ukazuje Maxa, który coraz bardziej popada w chorobę związana z przemocą, która wręcz śmieje się z niego.
Im dalej tym Max staje się coraz bardziej uodparnia się na postrzelonych ludzi widząc ich w kałuży krwi, nie widzi w nich ofiar, a po prostu kukły wypchane kulami i krwią.
Być może zbyt duża nad interpretacje tu robię tego dzieła, ale to kawał dobrego filmu, który jasno mówi, ze coraz mniej jesteśmy ludzi, a coraz bardziej Wchlaniamy Videodrome, które nas bombarduje z każdej możliwej strony. 7/10
