I have a problem with films lately, they can't be consistent, forcing them to give a second worse storyline, unfortunately new films in many cases have this disease, that they build up the atmosphere, hold in suspense, only to spoil the whole plot in the middle part.
I'd have a hard time accepting a script that only works half the time, and the other half is the worst schemes from Ghost horror movies.
Apparently there is a fashion nowadays for not consistently creating a work, where the viewer is first intrigued by an interesting story and finally feels embarrassed by the whole plot environment.
We go On is just such a film, where the director takes the viewer by the hand, shows him the best scenes and then throws him into steaming shit.
I didn't expect much from this film, lowbrow cinema though, but if half the film is very slickly made, why is the director suddenly going the wrong way?
The film tells the story of Miles, who is panically afraid of death and many things, which makes him start to become paranoid and tries to find a daredevil who will tell him what is after death.
The half when Miles and his mum are searching through various ghost experts, mediums and other weirdos to find out if there is life after death is a well made piece of cinema that is actually interesting to watch, there is no horror in this segment admittedly but it builds the atmosphere and Miles is the epitome of many viewers who would also like to find a real ghost and discover life after death.
While the first half was brilliant, unfortunately the second half destroys everything, giving the stupidest solutions, and the ghost scenes are so caricatured that you watch it with a smile on your lips.
The director couldn't decide what step to take to make the viewer happy and created a hybrid of an interesting thriller film with some of the stupidest Ghost scenes.
If it wasn't for the second, worse half of the film, I would consider it a great piece of work about searching for the meaning of life and overcoming one's fears, but the second half, when a ghost appears, accompanying the protagonists like in the anime Death Note, was for me an exaggeration.
I always try to approach a film with an open mind, but if a film has two radically different storylines that can't even mesh, then unfortunately for me it's a failure.
The potential is there, but it is destroyed by the possession and its consequences, and the finale is a complete failure, because it teaches us the worst lesson - you don't have to be afraid of death, because it's better afterwards.
Clark Freeman as Miles played very convincingly, his fears about the will of things were interestingly portrayed, but the script ruins him in the second part and at the end he doesn't learn anything from the events that took place.
Shame about the film 4/10
W ostatnim czasie mam problem z filmami, nie potrafią być konsekwentne, na sile dając druga gorsza fabule, niestety nowe filmy w wielu wypadkach maja to schorzenie, ze budują klimat, trzymają w napięciu by w środkowej części rozsypać cała fabule.
Ciężko mi by zaakceptować scenariusz , który tylko działa w połowie, a druga połowa to najgorsze schematy z Ghost horrorów.
Widać teraz jest moda na nie konsekwentne tworzenie dzieła, gdzie widz pierw jest zaintrygowany ciekawa historia by ostatecznie poczuć zażenowanie cała otoczka fabularna.
We go On to taki właśnie film, gdzie reżyser bierze widza za rękę pokazuje mu najlepsze sceny po czym wrzuca go do parującego gowna.
Nie spodziewałem się wiele po tym filmie, jednak nizszowe kino, ale jeśli połowa filmu jest bardzo zgrabnie zrealizowana, to czemu nagle reżyser idzie w zła stronę?
Film opowiada o Milesie, który panicznie boi się śmierci oraz wielu rzeczy przez co zaczyna popadać w paranoje i probuje znaleźć śmiałka który mu powie co jest po śmierci.
Połowa kiedy Miles wraz z mama przeszukują różnych ekspertów od duchów, mediów i innych dziwaków by odpowiedzieli mu czy istnieje życie po śmierci to świetnie zrealizowane kino, które wręcz z zaciekawieniem się ogląda, nie ma w tym segmencie co prawda horroru, ale buduje klimat i Miles to takie uosobienie wielu widzów, którzy tez chcieli by znaleźć prawdziwego ducha i odkryć życie po śmierci.
O ile pierwsza połowa była genialna tak niestety druga wszystko niszczy, dając najgłupsze rozwiązania, a sceny duchów są tak karykaturalne, ze ogląda się z uśmiechem na ustach.
Reżyser nie mógł się zdecydować jaki podjąć krok by widz był zadowolony i stworzył hybrydę ciekawego filmu z dreszczem z domieszka najgłupszych scen Ghost.
Gdyby nie druga gorsza połowa filmu uznał bym ten film za świetne dzieło o poszukiwaniu sensu życia i przełamaniu swoich lęków, ale druga połowa kiedy pojawia się duch, który towarzyszy bohaterowie jak w anime Death Note to już było dla mnie przesada.
Zawsze staram się podejść do filmu z otwartym umysłem, ale jeśli film ma dwie skrajnie różne fabuły, które nawet nie potrafią się zazębiać to dla mnie niestety jest porażka.
Widać tutaj potencjał, jednak jest on zniszczony przez właśnie opętanie i późniejsze konsekwencje, zaś finał to już porażka na całego, ze względu na to, ze daje nam chyba najgorsza lekcje czyli nie trzeba bać się śmierci bo po niej jest lepiej.
Clark Freeman jaki Miles grał bardzo przekonująco, jego lęki wobec woli rzeczy były ciekawie przestawione, ale scenariusz rujnuje go w drugiej części i po koniec nie wynosi żadnej nauki z wydarzeń jakie miały miejsce.
Szkoda filmu 4/10
