This post was originally written in Dutch. You’ll find the original Dutch version below. 👇

The English translation was made using the free version of DeepL.com. 😊

Just as a book cover can catch your eye, so too can a film poster pique your curiosity.

And let me say that it exceeded all my expectations.

What a fantastic film Brimstone was.

I knew it was a dark western starring Dakota Fanning and Guy Pearce, but I don’t think anything could have really prepared me for just how dark this film would ultimately turn out to be.

Secondly, I was also drawn in by the number of Dutch people who contributed to this English-language western.

From the director to the actors, the soundtrack and much more besides.

Brimstone centres on the life of Liz, a mute midwife who lives with her husband and children in a small community in the American West.

When a new minister arrives in her village, her life changes completely.

You can really feel the atmosphere shifting.

Liz knows immediately who the new minister is. And more importantly: she knows exactly what he is capable of.

From that moment on, the film transforms into a dark and relentless tale of fear, survival, abuse and revenge.

You’re actually caught up in a certain tension right from the start of the film.

What I found particularly interesting was the way the story is told.

The film is divided into four chapters: Revelation, Exodus, Genesis and Retribution.

And these aren’t told in chronological order.

Instead, the story keeps going further and further back into Liz’s life, before eventually moving forwards again.

At first, I had to get used to that.

But the further I got into the film, the better I understood why the story is structured this way.

Each chapter reveals something that makes you look at the previous chapter in a different light.

And that kept me watching.

Dakota Fanning really impressed me in this film.

Because Liz cannot speak, a large part of her performance has to come from her facial expressions and body language.

And she is very good at conveying exactly what she is feeling without saying a single word.

Which is a sign of tremendous acting talent.

You can see the fear in her eyes.

But you can also see her determination.

She isn’t simply a victim waiting for someone to come and rescue her.

Beneath all the suffering lies immense strength, and I thought Fanning portrayed that very convincingly.

But if there’s one acting performance that really sticks in my mind, it’s Guy Pearce’s as the minister.

To be honest, I can’t remember the last time I found a character so incredibly irritating and terrifying.

Whenever he appeared on screen, shivers would run down my spine – almost literally.

He doesn’t need to constantly shout or resort to violence to be scary.

The way he looks at Liz makes you feel uneasy. But his conviction that he has the right to control Liz’s life also makes your blood boil.

He believes his actions are justified by his faith.

And that’s precisely what makes him even scarier.

The film is by no means an easy watch.

It contains an awful lot of violence, suffering and cruelty.

And some scenes are really hard to watch.

At times, I really found myself thinking: Why does this poor woman have to go through even more?

It sometimes feels as though the film keeps piling one horrific event on top of another.

And although that fits with the story, there were moments when I wondered if it wasn’t all getting a bit too much.

What I really loved, though, was the atmosphere.

The landscapes are stunning, but there’s almost always a dark cloud hanging over them.

Those vast open spaces should really give you a sense of freedom.

Instead, they often make Liz seem small and vulnerable.

You see the beautiful surroundings, but this stands in stark contrast to the terrible things taking place within them, and that works surprisingly well.

It gives the whole film an almost nightmarish atmosphere.

I also found the religious symbolism interesting.

Brimstone is certainly not subtle in this regard.

The title itself refers to hellfire and damnation, and religion is deeply interwoven with the story.

At times, I found that symbolism very powerful.

At other times, I felt it was all a bit over the top.

There are moments when the film almost literally tells you what to make of it.

And personally, I often prefer it when a film leaves a bit more room for the viewer to make those connections themselves.

I also had to get used to the running time.

The film lasts nearly two and a half hours.

And you really notice it.

Some parts of the story move quite slowly, especially as we go further and further back into Liz’s past.

But at the same time, I don’t think the story would have had the same effect if everything had been told much more quickly.

In fact, the slow build-up ensures that the later revelations pack a bigger punch.

So although I occasionally thought the film might have been a little shorter, it never felt as though that extra time was entirely wasted.

What perhaps surprised me most of all was how long this film stayed with me.

It’s definitely not a film I’d describe as enjoyable to watch.

Certainly not.

It does make you think for a while about what you’ve just seen. It’s not the sort of thing you can just shake off.

The story is incredibly dark, but beneath all that violence there’s also a story about a woman trying to regain control of her own life.

And it was precisely that part of the story that stayed with me the most.

As I mentioned earlier, I liked the Dutch connection.

This English-language film, set in the American West, was directed by the Dutch filmmaker Martin Koolhoven.

As well as the Dutch influence behind the scenes, Carice van Houten shines in front of the camera and delivers a fine leading performance.

That gives the film an interesting identity of its own.

It doesn’t feel like a typical Hollywood Western.

It’s much darker, has a much more European approach and, at times, feels almost more like a horror film than a traditional Western.

And to be honest, I think that’s precisely what makes the film stand out.

So, would I recommend Brimstone?

Yes, but with a word of warning.

This is definitely not a film for everyone.

So if you’re looking for a light-hearted Western with cowboys, beautiful landscapes and a bit of action, I’d advise you to give this film a miss.

But if you can handle a very dark and unsettling story and enjoy films that slowly reveal their secrets, then I definitely think Brimstone is worth watching.

It’s harsh, uncomfortable and at times almost too much.

But it’s also beautifully shot, incredibly well acted and surprisingly memorable.

And sometimes a film doesn’t have to be pleasant at all to still be a good film.

Director: Martin Koolhoven

Release date: 12 January 2017

Genre: Western / Thriller / Drama

Running time: 148 minutes

Language: English (and a few lines in Dutch)

Age rating: 16 and over

Cast:

Dakota Fanning – Liz

Guy Pearce – Reverend

Kit Harington – Samuel

Carice van Houten – Anna

Emilia Jones – Young Joanna

Trailer:

🍿 My final score:

🍿 Couch-potato factor: ⭐⭐⭐⭐☆

😱 “Oh no, don’t do that!” moments: ⭐⭐⭐⭐⭐

🔎 Mystery factor: ⭐⭐⭐⭐☆

🤠 Western factor: ⭐⭐⭐⭐☆

😰 “This is getting really dark” factor: ⭐⭐⭐⭐⭐

📱 Reached for my phone: ☆☆ ☆☆☆

😴 Fell asleep: ☆☆☆☆☆

🎬 Worth a rewatch?: ⭐⭐⭐☆☆

My rating: 88/100

Thank you for taking the time to read my review of Brimstone!

P.S. All images in this blog are from IMDb.com

See you next time!

Best wishes, Meraki7578

Original Dutch Version:

Name: Brimstone – Movie Review [ENG-DUTCH]
Item: Brimstone
Rating: 88
Author: @meraki7578

Net zoals een kaft van een boek je kan aanspreken, zo kan een filmposter ook je nieuwsgierigheid prikkelen.

En laat me zeggen dat al mijn verwachtingen zijn overtroffen.

Wat een fantastische film was Brimstone.

Ik wist dat het een duistere western was met Dakota Fanning en Guy Pearce, maar volgens mij had niets me echt kunnen voorbereiden op hoe donker deze film uiteindelijk zou worden.

Ten tweede trok mij ook het aantal Nederlanders dat zijn bijdrage leverde aan deze Engelstalige western aan.

Van regie, tot acteurs, soundtrack en nog veel meer.

Brimstone is opgebouwd rondom het leven van Liz,een stomme vroedvrouw die samen met haar man en kinderen in een kleine gemeenschap in het Amerikaanse Westen woont.

Wanneer er een nieuwe dominee in haar dorp aankomt verandert haar leven compleet.

Je voelt de sfeer gewoon verschuiven.

Liz weet meteen wie de nieuwe dominee is. En nog belangrijker: ze weet precies waartoe hij in staat is.

Vanaf dat moment verandert de film in een donker en meedogenloos verhaal over angst, overleven, misbruik en wraak.

Je zit eigenlijk vanaf het begin van de film al midden in een bepaalde spanning.

Wat ik vooral interessant vond, was de manier waarop het verhaal wordt verteld.

De film is verdeeld in vier hoofdstukken: Revelation, Exodus, Genesis en Retribution.

En die worden niet chronologisch verteld.

In plaats daarvan gaat het verhaal steeds verder terug in het leven van Liz, om uiteindelijk weer vooruit te gaan.

In het begin moest ik daar even aan wennen.

Maar hoe verder ik in de film kwam, hoe beter ik begreep waarom het verhaal op deze manier is opgebouwd.

Elk hoofdstuk onthult iets waardoor je anders naar het vorige hoofdstuk gaat kijken.

En dat zorgde ervoor dat ik bleef kijken.

Dakota Fanning maakte echt indruk op me in deze film.

Omdat Liz niet kan praten, moet een groot deel van haar spel komen uit haar gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal.

En ze weet heel goed duidelijk te maken wat ze voelt zonder ook maar een woord te zeggen.

Wat duidt op een geweldig acteertalent.

Je ziet de angst in haar ogen.

Maar je ziet ook haar vastberadenheid.

Ze is niet simpelweg een slachtoffer dat wacht tot iemand haar komt redden.

Onder al het leed zit een enorme kracht en ik vond dat Fanning die heel overtuigend neerzette.

Maar als er één acteerprestatie is die me echt bijblijft, dan is het die van Guy Pearce als de dominee.

Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren wanneer ik een personage voor het laatst zó ontzettend irritant en angstaanjagend vond.

Als hij in beeld kwam liepen de rillen bijna letterlijk over mijn rug.

Hij hoeft niet voortdurend te schreeuwen of geweld te gebruiken om eng te zijn.

De manier waarop hij naar Liz kijkt geeft je een onbehagen gevoel. Maar ook zijn overtuiging dat hij het recht heeft om Liz haar leven te beheersen laat je bloed koken.

Hij gelooft dat zijn daden gerechtvaardigd worden door zijn geloof.

En juist dat maakt hem nog enger.

De film is absoluut geen gemakkelijke kijkervaring.

Er zit ontzettend veel geweld, lijden en wreedheid in.

En sommige scènes zijn echt moeilijk om naar te kijken.

Op sommige momenten dacht ik echt: Waarom moet deze arme vrouw nóg meer meemaken?

Het voelt soms alsof de film de ene verschrikkelijke gebeurtenis boven op de andere blijft stapelen.

En hoewel dat bij het verhaal past, waren er momenten waarop ik me afvroeg of het niet een beetje te veel werd.

Wat ik wel ontzettend goed vond, was de sfeer.

De landschappen zijn prachtig, maar er hangt bijna voortdurend iets duisters overheen.

Die enorme open ruimtes zouden je eigenlijk een gevoel van vrijheid moeten geven.

In plaats daarvan zorgen ze er vaak juist voor dat Liz klein en kwetsbaar lijkt.

Je ziet de prachtige omgeving maar daar tegen over staat in sterk contrast de verschrikkelijke dingen die zich daarin afspelen en dat werkt verrassend goed.

Het geeft de hele film bijna een nachtmerrieachtige sfeer.

Ook de religieuze symboliek vond ik interessant.

Brimstone is daar absoluut niet subtiel in.

De titel verwijst al naar hellevuur en verdoemenis en religie is diep verweven met het verhaal.

Soms vond ik die symboliek erg sterk.

Op andere momenten vond ik het allemaal wat te zwaar aangezet.

Er zijn momenten waarop de film je bijna letterlijk vertelt wat je ervan moet vinden.

En persoonlijk vind ik het vaak mooier wanneer een film iets meer ruimte laat voor de kijker om die verbanden zelf te leggen.

Ook aan de speelduur moest ik even wennen.

De film duurt bijna tweeënhalf uur.

En dat merk je.

Sommige delen van het verhaal gaan behoorlijk langzaam, vooral wanneer we steeds verder teruggaan in het verleden van Liz.

Maar tegelijkertijd denk ik niet dat het verhaal hetzelfde effect zou hebben gehad als alles veel sneller verteld was.

De langzame opbouw zorgt er juist voor dat de latere onthullingen harder aankomen.

Dus hoewel ik af en toe dacht dat de film misschien iets korter had mogen zijn, voelde het nooit alsof die extra tijd volledig nutteloos was.

Wat me misschien nog wel het meest verbaasde, was hoe lang deze film in mijn hoofd bleef hangen.

Het is absoluut geen film die ik zou omschrijven als leuk om naar te kijken.

Zeker niet.

Je blijft wel even nadenken ovr wat je zojuist hebt gezien. Zoiets laat je niet zomaar los.

Het verhaal is ontzettend donker, maar onder al dat geweld zit ook een verhaal over een vrouw die probeert de controle over haar eigen leven terug te krijgen.

En juist dat deel van het verhaal bleef bij mij het meest hangen.

Zoals ik al eerder zei, vond ik de Nederlandse connectie leuk.

Deze Engelstalige film, die zich afspeelt in het Amerikaanse Westen, werd hij geregisseerd door de Nederlandse filmmaker Martin Koolhoven.

Naast Nederlandse invloed achter de schermen pronkt Carice van Houten voor de camera en zet een mooie hoofdrol neer.

Dat geeft de film toch een interessante eigen identiteit.

Het voelt niet als een typische Hollywood-Western.

Hij is veel donkerder, veel Europees van aanpak en voelt op sommige momenten bijna meer als een horrorfilm dan als een traditionele Western.

En eerlijk gezegd denk ik dat juist dat ervoor zorgt dat de film opvalt.

Dus zou ik Brimstone aanraden?

Ja, maar wel met een waarschuwing.

Dit is absoluut geen film voor iedereen.

Dus ben je op zoek bent naar een luchtige Western met cowboys, mooie landschappen en wat actie, dan raad ik je aan deze film te skippen.

Maar als je tegen een heel donker en verontrustend verhaal kunt en films leuk vindt die hun geheimen langzaam onthullen, dan vind ik Brimstone zeker de moeite waard.

Hij is hard, ongemakkelijk en soms bijna te veel.

Maar hij is ook mooi gefilmd, ontzettend goed geacteerd en verrassend memorabel.

En soms hoeft een film helemaal niet prettig te zijn om toch een goede film te zijn.

Regiseur: Martin Koolhoven

Premiere: 12 januari 2017

Genre: Western / Thriller / Drama

Speelduur: 148 minuten

Taal: Engels (en een paar zinnetjes in het Nederlands)

Kijkwijzer: 16 jaar en ouder