Wiedeński krytyk Max Weinberg w 1918 roku dość surowo podsumował w tekście poświęconym Wlastimilowi Hofmanowi dokonania wiedeńskiej „Secesji”, którą tak się dziś fascynujemy.
Pewna błyskotliwa dama, w której towarzystwie oglądałem przedostatnią wystawę wiedeńskiej „Secesji” – poświęconą młodym ekspresjonistom – zapytana o to, co sądzi o tych artystach, odparła: „Mam o nich dobre zdanie, gdyż – jak dowodzą prezentowane tu rysunki – potrafią dobrze rysować; oni sami jednak najwyraźniej nie mają o nas najlepszego mniemania, skoro ośmielają się serwować nam takie bohomazy”. Cóż, był to po prostu zamach na dobry gust wiedeńskiej publiczności – zamach, na który poważyła się grupa malarzy (nawet niebędących członkami stowarzyszenia) i który zakończył się niepowodzeniem. Nie będziemy jednak mieć tego „skoku w bok” „Secesji” za złe, pamiętając o wielu wspaniałych wystawach, jakie na przestrzeni lat mogliśmy podziwiać pod złotą kopułą z liści laurowych tego gmachu. Jakże cenne było to, że „Secesja” stała się swoistym fermentem w wiedeńskim życiu artystycznym, umożliwiając nam poznanie wielu twórców – zarówno krajowych, jak i zagranicznych – z którymi w innych okolicznościach być może nigdy nie mielibyśmy okazji się zetknąć.
