Irenka, na przykład, jest straszną zazdrośnicą. To zaborczy kot że śmietnika, o wyglądzie arystoraty. Wystarczy, że ktoś przyjdzie w odwiedziny, a ona już wspina mi się na ramiona, żeby zakomunikować gościowi: „Przepraszam, ale ta pani jest zajęta. Jest MOJA. Proszę sobie znaleźć własną”.
Lenka to tchórz. Na widok gości znika w niezmierzonych czeluściach mojego blisko 40 metrowego mieszkania i najchętniej przeczekuje tam wizytę gości - kataklizm. Jeśli jednak komuś pokaże się podczas wizyty, oznacza to, że uznała go za „swojego”. Dla Lenki jestem całym światem. Czytaj: dostawcą żarcia, czyścicielem kuwety i naczelnym "puszczaczem" wody z kranu. Nawet o drugiej w nocy budzi mnie delikatnie, jak na Russian Blue przystało, ale skutecznie. Bo woda z miski jest niegodna jej podniebienia, woda ma płynąć. I już! Irena z kolei uważa, że mój kubek z herbatą to jej osobista studnia. Wsadza głowę do środka, a gdy poziom cieczy jest za niski, nabiera ją na łapkę i zlizuje. Kocia logika. Nie dyskutuję. 🤦♀️
Od kilku dni obie panienki są jednak mocno nieswoje (ja w sumie też). Na każdy dźwięk otwieranych drzwi na korytarzu natychmiast podnoszą głowy i nasłuchują. Bo przecież po tym dźwięku powinno pojawić się ciche pukanie do moich drzwi.
Powinno.
A pukanie nie nadchodzi.
I jak to wytłumaczyć kotom? Że coś się zmieniło? Że pewne dźwięki nie oznaczają już tego, co oznaczały wcześniej?
Ja wiem. A one chyba jeszcze czekają.
I wiecie, co jest w tym wszystkim najbardziej rozczulające? Że te kulki sierści są tak bardzo przywiązane do rytuałów. Do obecności, do dźwięków, do tego, co było zwyczajne i oczywiste.
A życie czasem zmienia scenariusz.
Wszystkie uczymy się nowej codzienności.
Ciekawe, czy do tych drzwi kiedyś ktoś znowu zapuka?
Irena pokazuje mi język. Tzn. Weź się ogarnij (chyba).
