In the filthy land
source.
Lovecraft created extraordinary and filthy stories while inspiring other writers. The hermit from Providence in his prime created the story Color out the Space. Nearly 70 years later we lived to see an intriguing film adaptation of this work.
The work of Rishard Stanley combines elements of old SciFi cinema with a full dose of weirdness and nonsense, but also adds a lot of new formula creating a filthy work worth watching. The film is loosely inspired by the story and moves it into the present day, with many elements slightly altered and modernised to make the overall feel more relevant to our times.
Despite being a horror film, The Color out of space has a very interesting second layer. The concept itself is simple and even if you have not read Lovecraft and are not fond of his works, you will quickly absorb the atmosphere of the production.
source.
In a small town On the outskirts of Arkham lives the Gardner family, one evening a meteorite falls on their garden which glows brightly in many colours, from then on something strange happens to the family.
Nicolas Cage has appeared several times on my blog. This time he got the roles of father and head of the family. His role was very interesting. There is not too much exaggerated role here and you feel that such character could exist. It's a pity that the actor fluctuates between good roles and very poor ones and as viewers we wander watching a film with him either leaving the cinema satisfied or embarrassed by the level of the principality, in this case there is a surprise because he played it very well.
source.
The film is also one of those films that play with colour (it probably has a professional name), sometimes certain scenes are shown in a large dose of a given colour, which is supposed to heighten the tension. Playing with colours often happens in horror movies, I love when in the forest we suddenly get blood red colour or some other colour not matching the surroundings.
Here, playing with colours makes a lot of sense, as the title itself suggests that colour will be a frequent guest on the screen and it is no different, with scenes that simply hypnotise the viewer with their colour and backgrounds, creating an unusual image and a feast for the eyes.
There is a problem with Lovecraft's stories, every one of his filthy works no one can sensibly translate into film, we had a very good Spanish film Dagon and a silent Cthulhu and that is where Lovecraft's land ends. The Color out of space is a successful film and can easily be watched alongside Dagon without the embarrassment that the production suffers greatly. It is a pity that many works of the hermit from Providence are not sensibly translated into film and if they are, they are in the form of comedies like Reanimator which is based on Lovecraft's story.
The plot of The Color is interesting and suspenseful, and the further the plot develops the more and more wicked weirdos appear on the screen and it pleases the eye, because you can see that the creatures were created by hand without the use of computer effects, which is a small laurel to the famous Something.
I enjoyed the film and even Cage doesn't get in the way and his role is interestingly handled, the same with the rest of the family, you feel a tower with them and really by the end of the film anything can happen.
8/10
Na plugawej ziemi
zrodlo.
Lovecraft tworzył niezwykle i pełne plugastwa opowiadania przy tym inspirując innych pisarzy. Pustelnik z Providence w czasach swej najlepszej weny stworzył opowiadanie Kolor z przestworzy. Blisko 70 lat później doczekaliśmy się intrygującej ekranizacji tego dzieła.
Dzieło Risharda Stanleya łączy w sobie elementy dawnego kina SciFi z pełna doza dziwactw i glupotek, ale i dorzuca dużo nowej formuły tworząc plugawe dzieło warte obejrzenia. Film luźno inspiruje się opowiadaniem przenosząc go do czasów współczesnych, wiele elementów lekko zmieniając i unowocześniając by ogólny odbiór bardziej pasował do naszych czasów.
Kolor z przestworzy to mimo, ze horror ma bardzo interesująca otoczkę drugiego dna. Sam koncept jest prosty i nawet jeśli ktoś nie czytał Lovecrafta i nie przepada za jego twórczością tutaj szybko wchłonie klimat produkcji.
zrodlo.
W małym miasteczku Na obrzeżach Arkham mieszka rodzina Gardnerow, pewnego wieczora spada na ich ogródek meteoryt który blaskiem rozjaśnia na wiele kolorów, od tamtej pory coś się dziwnego dzieje z rodzina.
Nicolas Cage pojawiał się kilka razy u mnie w na blogu. Tym razem dostał role ojca i głowy rodziny. Jego rola była bardzo ciekawa. Nie ma tutaj zbyt dużej przerysowanej roli i czuć, ze taka postać mogła by istnieć. Szkoda ze aktor waha się między dobrymi rolami a bardzo słabymi i jako widzowie błądzimy oglądając dany film z nim albo wyjdziemy z kina zadowoleni albo zażenowani poziomem księstwa w tym wypadku jest zaskoczenie bo zagrał bardzo dobrze.
zrodlo.
Film należy tez do filmów gdzie bawi się kolorem ( pewnie ma to fachowa nazwę) nie raz pewne sceny są ukazane w duża doza danego koloru, który ma potęgować napięcie. Zabawa z kolorami często bywa w horrorach, uwielbiam kiedy w lesie nagle dostajemy krwisty czerwony kolor bądź inny jakiś nie pasujący do otoczenia.
Tutaj zabawa kolorem ma ogromny sens gdyż sam tytuł już sugeruje, ze kolor będzie tutaj częstym gościem na ekranie i nie jest inaczej, a sceny które wręcz hipnotyzują widza kolorem i tłem tworząc nietuzinkowy obraz i ucztę dla oczow.
Z opowiadaniami Lovecrafta jest problem każde jego plugawe dzieło nikt nie potrafi sensownie przełożyć na film, mieliśmy bardzo dobry hiszpański film Dagon i niemy Cthulhu i na tym się kończy kraina Lovecrafta. Kolor z przetworzy to udany film i spokojnie obok Dagona można obejrzeć bez zażenowania, ze mocno cierpi produkcja. Szkoda, ze wiele dzieł pustelnika z Providence nie jest przetłumaczonych sensownie na film a jeśli są to są w postaci komedii jak Reanimator które jest na postawie opowiadania Lovecrafta
Fabuła Koloru jest ciekawa i trzyma w napięciu, a im dalej fabuła się rozwija tym coraz nikczemniejsze dziwadła się pojawiają na ekranie i cieszy to oko, gdyż widać, ze stwory były tworzone ręcznie bez użycia komputerowych efektu co wręcz jest mała laurka do słynnego Coś.
Film mi się podobał i nawet Cage nie przeszkadza, a jego rola jest interesująco poprowadzona, tak samo z reszta rodziny, czuć z nimi wież i tak naprawdę do końca wszystko filmie może się wydarzyć.
