The Sadness which is a horror film from Taiwan about a pandemic.
The film stirred up a lot of extreme emotions before it got out of Asia. Sadness can be described as a commentary on the society we live in. It shows the madness, but also this indifference to others. The director tries not only to show the outpouring of blood and madness, but also to portray the image of empty people who are staring at their phones and are unable to react in important moments. Asian cinema has always been about frenetic pacing and grotesque violence, and this is the case here. The film focuses on a young couple, Kat and her boyfriend live together. The boyfriend drives her to the subway and decides to go to a pub to eat something. In the meantime, people are getting sick with Alvin, a mild form of the flu that seems harmless to humans. Things start to get complicated when the diner becomes chaotic and people start killing each other. Kat is on the subway when she realizes the worst day of her life has just begun.
The Film is slightly inspired by zombie cinema, but here the transformers are fully rational, but want to do no blood craziness. A boy has to traverse the city to find his girlfriend and at the same time not get eaten.
Sadness can be grotesquely brutal but also shocking. The director balances on a thin line between decent cinema and repulsive. While in any other film many such scenes would be what sick cinema would be like, here they fit well with the whole concept the director wanted to portray.
Not only does the film show that people in a state of emergency are more concerned with the number of likes than with the lives of others, but it adds some crazy depth to it. As for the visuals, it's interestingly done, many scenes are very interestingly shot, and the zombie madness itself looks very realistic. As far as acting goes, it's hard to pick on anyone because it's a road movie with two protagonists in two very different places, who have to meet up somehow, and there are many dangers along the way.
I can honestly say that no zombie movie has ever come close to the madness that Sadness portrays. Here it is portrayed as something that is both evil and vile at the same time, but with tears in their eyes, the infected carry out one slaughter after another.
The finale is a bit of a nod to Night of the Living Dead . The Sadness title is not about the characters, it's more about the viewer, after the screening we will feel the kind of sadness that will stay with us for a long while. It's not about zombies, it's about the world we live in, where one person murders another and a third is happy to record it. A poignant sadness where madness has long been all around us. The film is brutal, though not as brutal as you might think, many scenes are guesswork, and the more blunt ones the camera tries to show as little as possible. The problem with zombie movies is that usually we expect something positive, here for most of the movie we feel a depressing helplessness. The Tajwan shows what Hollywood is so afraid of in its zombie films, namely this powerlessness, helplessness and growing social desensitization.
Not counting a few stronger scenes, it's a movie that's more human than it is about zombies. 7/10 , though it's a movie that can throw you off after 20 minutes.
The Sadness czyli horror z Tajwanu o pandemii.
Film wzbudzał wiele skrajnych emocji nim wyszedł poza granice Azji. Smutek można określić jako komentarz na społeczeństwo w jakim żyjemy. Ukazuje szaleństwo, ale i jednocześnie to zobojętnienie wobec innych. Reżyser stara się nie tylko pokazać wylew krwi i szaleństwa, ale tez przestawić obraz pustych ludzi, którzy są zapatrzeni w telefony i nie potrafią reagować w ważnych momentach Kino azjatyckie zawsze lubiło szalone tempo i groteskowa przemoc i tak jest tutaj już początek filmu nakreśla nam z jaka produkcja będziemy mieć do czynienia. Film skupia się na młodej parze, Kat i jej chłopak mieszkają razem. Chłopak odwozi ja do metra, a sam postanawia wejść do knajpy by coś zjeść. W międzyczasie ludzie zaczynaja chorować na Alvina, lekka odmianę grypy, która wydawać się mogłoby ze jest dla ludzi nie jest groźna. Wszystko zaczyna się komplikować, kiedy w knajpie zaczyna się chaos i ludzie zaczynaja się zabijać. Kat będąc w metrze jeszcze nie się, ze właśnie zaczął się najgorszy jej dzień w życiu.
Film lekko inspiruje się kinem o zombie, jednak tutaj przemienienia są w pełni rozumni, ale chcą dokonywać żadnych krwi szaleństw. Chłopak musi przemierzyć miasto by odnaleźć swoją dziewczynę, a przy tym nie dać się zjeść.
Sadness bywa groteskowo brutalny, ale i szokujący. Reżyser balansuje na cienkiej link między przyzwoitym kinem, a odpychającym. O ile w każdym innym filmie wiele takich scen było by jaki kino chore, tak tutaj dobrze wpisuje się w cały koncept jaki reżyser chciał ukazać.
Film nie tylko pokazuje, ze ludzie w stanie zagrożenia bardziej patrzą na ilość lajkow niż o życie innych, ale dodaje do tego trochę szalonej glebii. Jeśli chodzi o oprawę wizualna to jest ciekawie zrealizowana, wiele scen bardzo ciekawie nakręconych, a samo szaleństwo zombie wyglada bardzo realistycznie. Jeśli chodzi o aktorstwo to tutaj ciężko się przyczepić do kogoś bo to film drogi mamy dwóch bohaterow w dwóch skrajnie różnych miejscach, którzy musza się jakoś spotkać, a pod drodze maja wiele niebezpieczestw.
Powiem szczerze, ze żaden film o zombie nie zbliżył się do szaleństwa jaki właśnie przestawia Smutek. Tutaj jest on ukazany jako coś co jednocześnie jest złe i plugawe, ale zarażeni ze łzami w oczach dokonują kolejnych rzezi.
Finał to trochę ukłon dla Nocy Żywych Trupów . Tytuł Sadness nie dotyczy bohaterow, bardziej on dotyczy widza, po seansie odczujemy taki smutek, który będzie z nami na dłuższa chwile. Nie chodzi o zombie, ale właśnie o świat w którym żyjemy, ze jeden drugiego morduje, a trzeci to z chęcią nagrywa. Przejmujący smutek gdzie szaleństwo jest już od dawna wokół nas. Film jest brutalny, choć nie aż tak jak myślicie wiele scen jest na zasadzie domysłu, a te bardziej dosadne to kamera stara się jak najmniej ukazać. Z filmami o zombie bywa ten problem, ze zazwyczaj spodziewamy się czegoś pozytywnego, tutaj przez większość filmu odczujemy depresyjna bezradność. Tajwan pokazuje to czego Hollywood tak mocno boi się w swoich filmach o zombie, a mianowicie ta bezsilność, bezradność narastająca znieczulica społeczna.
Nie liczac kilka mocniejszych scen to film, który jest bardziej ludzki niż o zombie. 7/10 , choć to film, który może odrzucić po 20 minutach.
