Recently, I sometimes complain about Disney like "Hurr durr, the Mickey Mouse Corporation can't make movies anymore." And well, I confess - I made a mistake. The fact is, they are not in their "golden age" anymore and I don't remember a similar blockbuster from "The Lion King", "Aladdin" or a few other films, but that doesn't mean they make poor or average animations. I don't know what their contribution was to the movie discussed today, so if Disney just gave the money or just helped, and the lion's share of the work was done by Pixar, then ... I won't count "Coco" for Disney's credit. But I can praise "Ray and the Last Dragon", although this one was IMO only good. Another thing was "Coco", about which I initially didn't want to write but made such a good impression on me that I decided to make an exception. He didn't knock me out like Pixar's "Soul", but it's more because I didn't have time to empathize with him. This is because Asia did not want to start any new series, and since we had already watched all the series and movies that interested us on Netflix and HBO, I decided to look for animated films. I didn't see some of them, and since we had a loose Sunday and we were taking care of a sick dog (Taco got a stomach flu or got poisoned with something), I decided to turn on something simple. I didn't suspect that I would see a title at "Soul" level. Well, because you know, a fairy tale for children cannot tell about things that will be interesting for adult audiences who could already have their own (in the sense they are +30 years old). Yeh, I caught myself with the boomer thinking of generations of our parents and grandparents. Ok, animated films, anime etc. they are primarily for children (excluding animations, anime etc. for at least +17), but contrary to appearances, even an adult can get something out of it. True, these are often truisms, but as Jordan Peterson probably said, "These are so obvious that people have forgotten them."
Due to the fact that it is a short text, I will not dwell too much on the plot, characters, line quality, animation and music. In all respects, it is at least good. I liked everything and during the screening I found no reason to complain. After the screening, you know, I had some questions and reservations about the plot, characters, some ideas etc. but as long as it works within the movie. In some old Disney animations, if you break down into prime factors, you could come to many interesting and not necessarily positive conclusions, but if during the screening the viewer buys and succumbs to the magic of cinema, not all later thoughts are important. Some aspects have to be bent if necessary for the movie to be a good show. There aren't many such problems in "Coco" and "Soul", and even if they were, they are just as insignificant as the numerous holes or illogicalities in the script for "Aladdin. By the fact that it is an animation, you can show things (and it is much easier and cheaper to strengthen their emotional, visual or moralizing message), which either would fail in a film with the actors, or their satisfactory realization would be much more difficult. the subject of death, passing, memory, family values, healthy selfishness and individualism, being brave or good, avoiding naive thinking. It is true that I recommend "Soul" more, but if you have time, watch both of them. I had fun and I will definitely watch this movie with my child. I give it a solid +8/10 - it's worth getting to know!
Ostatnimi czasy czasami narzekam na Disneya w stylu - "Hurr durr, korporacja Myszki Miki nie umie już robić filmów". I cóż, przyznaję się - popełniłem błąd. Fakt, nie są już w swojej "złotej erze" i nie przypominam sobie podobnego hitu do "Króla Lwa", "Alladyna", czy paru innych filmów, ale to nie oznacza że robią słabe lub średnie animacje. Nie wiem, jaki był ich wkład w omawiany dzisiaj film, więc jeśli Disney po prostu dał kasę lub jedynie pomagał, a lwią część roboty zrobiło studio Pixar, to... Nie zaliczę "Coco" na poczet zasług Disneya. Mogę natomiast pochwalić "Raya and the Last Dragon", aczkolwiek ten był IMO tylko dobry. Co innego "Coco", o którym początkowo nie chciałem pisać, ale zrobił na mnie tak dobre wrażenie, że postanowiłem zrobić wyjątek. Nie powalił mnie jak "Soul" od Pixara, ale to bardziej wynika z tego, że nie zdążyłem się odpowiednio w niego wczuć. Wynika to z tego, że Asia nie miała ochoty na rozpoczynanie żadnego nowego serialu, a że na Netflixie i HBO obejrzeliśmy już wszystkie seriale i filmy, które nas interesowały, to postanowiłem poszukać wśród filmów animowanych. Niektórych nie widziałem, a że mieliśmy luźną niedzielę i opiekowaliśmy się chorym psem (Taco złapał jakąś grypę żołądkową lub czymś się zatruł), to postanowiłem włączyć coś prostego. Nie podejrzewałem, że zobaczę tytuł na poziomie "Soul". No bo wiecie, bajka dla dzieci nie może opowiadać o rzeczach, które będą ciekawe dla dorosłych odbiorców, którzy już mogliby mieć własne (w sensie mają +30 lat). Ech, złapałem się na myślenie boomerów przejawiane przez pokolenia naszych rodziców i dziadków. Ok, filmy animowane, anime etc. są przede wszystkim dla dzieci (pomijam tu animacje, anime etc. dla co najmniej +17), ale wbrew pozorom nawet dorosły może coś z tego wyciągnąć. Fakt, są to często truizmy, ale jak to bodajże powiedział Jordan Peterson - "Są to rzeczy tak oczywiste, że ludzie o nich zapomnieli".
Z racji, że jest to krótki tekst, to nie będę się rozwodził za bardzo na temat fabuły, postaci, jakości kreski, animacji i muzyki. Pod każdym z tym względów jest co najmniej dobrze. Wszystko mi się podobało i podczas seansu nie znalazłem żadnego powodu do narzekań. Po seansie wiadomo, miałem pewne pytania i zastrzeżenia względem fabuły, postaci, niektórych pomysłów etc. ale tak długo, jak to działa w ramach filmu. W niektórych, starych animacjach Disneya, gdyby rozkładać na czynniki pierwsze, to można byłoby dojść do wielu ciekawych i niekoniecznie pozytywnych wniosków, ale jeśli w trakcie seansu widz to kupuje i ulega tej magii kina, to nie wszystkie późniejsze myśli są istotne. Niektóre aspekty muszą zostać nagięte, jeśli istnieje taka konieczność, by film był dobrym show. W "Coco" i "Soul" nie ma zbyt wielu takich problemów, a nawet gdyby były - są one równie nieistotne, co liczne dziury lub nielogiczności w scenariuszu do "Alladyna. Przez fakt, że jest to animacja, to można pokazać rzeczy (oraz dużo łatwiej i taniej wzmocnić ich przekaz emocjonalny, wizualny lub moralizatorski), które albo by się nie udały w filmie z aktorami, albo ich satysfakcjonująca realizacja byłaby o wiele trudniejsza. "Coco" jest zarówno atrakcyjnie wizualnym show, jak również również skłania do rozmyślań na temat śmierci, przemijania, pamięci, wartości rodzinnych, zdrowo pojmowanego egoizmu i indywidualizmu, bycia odważnym lub dobrym, unikaniu naiwnego myślenia. Co prawda bardziej polecam "Soul", ale jeśli macie czas, to obejrzyjcie oba. Ja się nie zawiodłem, wręcz świetnie się bawiłem i na pewno obejrzę ten film wraz ze swoim dzieckiem. Po pierwsze by poznało inną, egzotyczną dla nas kulturę, po drugie by łatwiej przyswoił lub przyswoiła sobie ważne wartości. Jeśli pytacie o moją ocenę, to daję mu solidne +8/10 - warto poznać!
