How to make a good movie that would be a remake, but at the same time create a story full of pain and madness. This is what the well-known screenwriter and director Leigh Whannel, who has made a name for himself in the cinema for his unconventional ideas and for always scaring the viewer with something unprecedented, was wondering. His films are different and spooky, but always with a human factor. His career began with a phenomenal script for Saw, and then he slowly began to establish himself as a director. His latest work is The Invisible Man, which is a loose adaptation of films from the 1930s, but very contemporary with a very good theme.
We fear what we cannot see
The film is theoretically a horror film, although not as we imagine it to be, it's a real, tangible human nightmare rather than some ghost or phantom. It would be hard to make a good movie that would get people interested in monster movies again, so here the director went a step further by creating a story that takes place In many homes, although not all have a happy ending.
escape but where to?
The script is the film's greatest gold, a work largely based on tangible things, so that we feel shock, sadness, grief, anger giving a range of emotions largely negative, though the reception of the film is very good.
From the visual side it is a small masterpiece, the director has already accustomed us to the camera work in Upgrade, now he went a step further by following the camera in such a way that we feel fear even without knowing whether there will be something scary in the given moment, the camera is smooth and the long sequences even bombard the viewer with the anxiety prevailing at that moment. The music often builds the atmosphere confusingly so that the viewer constantly feels the proximity of the enemy, who could be hiding behind our backs.
The plot tells the story of a woman who is abused and leaves her boyfriend, she manages to escape but he threatens to find her and get her, since then she is afraid to leave the house. One day she finds out that her boyfriend Adrian committed suicide, theoretically the nightmare is over and she starts to put her life back together, but slowly she starts to feel strange phenomena, everything is slowly leading the protagonist to insanity, or maybe Adrian is not dead at all but continues to haunt his girlfriend creating fanciful techniques to finally take everything away from her.
The finale is mega satisfying and man, it's been a long time since I've seen such a good finale where I felt satisfaction with what happened. I recommend watching it, some of the most interestingly made films and one of the best horror films, because the worst horror films are made by people to other people.
9/10
Jak zrobić dobry film, który byłby remakiem, ale jednocześnie stworzył historie pełna bólu i szaleństwa. Nad tym się zastanawiał znany scenarzysta i reżyser Leigh Whannel, który zasłynął w kinie tym, ze jego pomysły są nietuzinkowe, a straszy widza zawsze czymś niespotykanym. Jego filmy są inne upiorne, ale zawsze z czynnikiem ludzkim. Kariera jego rozpoczęła się od fenomenalnego scenariusza do Saw, a później już sam zaczął powoli rozkręcać swoją pozycje reżyserska. Najnowsze dzieło które stworzył to Niewidzialny Człowiek, który jest luźna adaptacja filmów z lat 30, ale mocno uwspółcześniony z bardzo dobrym motywem przewodnim.
Boimy się tego czego nie widzimy
Film teoretycznie jest horrorem, chociaż nie takim jak sobie wyobrażamy to koszmar ludzki realny, namacalny niż jakieś duchy czy zjawy. Zrobić dobry film, na nowo by zainteresował ludzi monster movie było by ciężko wiec tutaj reżyser poszedł o krok dalej stworzył historie, która dzieje się W wielu domach, chociaż nie wszystkie maja happy End.
uciec ale dokąd?
Scenariusz to największe złoto tego filmu, dzieło w dużej mierze opieranie o rzeczy namacalne, dzięki czemu czujemy szok, smutek, żal, gniew dając wachlarz emocji w dużej mierze negatywnych, choć odbiór filmu jest bardzo dobry.
Od strony wizualnej to mały majstersztyk, reżyser przyzwyczaił nas już do pracy kamery przy Upgrade, teraz poszedł o krok dalej podążając kamera w taki sposób, ze czujemy strach nawet nie wiedząc czy w danym momencie będzie coś przerażającego, kamera jest płynna i długie sekwencje wręcz bombardują widza niepokojem panujący w danym momencie. Muzyka często buduje klimat mylnie by widz cały czas odczuwał ta bliskość przeciwnika, który mógłby kryć się za naszymi plecami.
Fabuła opowiada historie kobiety, która będąc maltretowana odchodzi od swojego chłopaka, udaje jej się uciec jednak zagroził jej ze ja znajdzie i ja dopadnie, od tamtej pory będąc w nowym miejscu odczuwa lek przed wyjściem z domu. Pewnego dnia dowiaduje się ze jej chłopak Adrian popełnił samobójstwo teoretycznie koszmar się zakończył i zaczyna układać swoje życie, jednak powoli zaczyna odczuwać dziwne zjawiska, wszystko powoli prowadzi bohaterkę do obłędu, a może Adrian wcale nie umarł lecz dalej prześladuje swoją dziewczynę tworząc co rusz wymyślne techniki by ostatecznie zabrać jej wszystko.
Finał jest mega zadowalający i kurczę dawno nie widziałem tak dobrego finału gdzie odczułem satysfakcję z tego co się wydarzyło. Polecam obejrzeć, jedne z najciekawiej zrobionych filmów i jeden z najlepszych horrorów, gdyż najgorsze horrory tworzą ludzie innym ludziom.
