This post was originally written in Dutch. Youβll find the original Dutch version below. π
The English translation was produced using the free version of DeepL.com. π
There are films you watch once and then theyβre soon forgotten.
And then there are films you can watch again years later and, whilst watching them, you think: yes, this is exactly why I loved this film so much in the first place.
For me, Memoirs of a Geisha is exactly that sort of film.
Itβs been years since I first saw this film.
But in the meantime, Iβve rewatched it at least 10 times.
And yet it still moves me every single time.
Usually, a compelling story is enough for me, but this film takes it a step further by creating an indescribable atmosphere.
The romance, the unattainable love, the mysterious world of the geishas, the beautiful clothes and the elegance of the women.
All of that combined enchants me time and time again.
And of course, thereβs plenty of drama too. A great deal of drama, in fact.
But letβs dive into the story.
It begins with young Chiyo, a girl from a poor fishing village who is sold along with her sister.
Chiyo ends up in a geisha house and, from that moment on, her life takes a completely different turn.
After years of training, she blossoms into Sayuri, a respected and successful geisha.
Throughout the film, you follow her life, her struggle to hold her own in this world and, above all, her longing for one man: the Chairman.
He has held a special place in her heart ever since their first meeting.
And for me, that is precisely where much of the filmβs appeal lies.
Because their love is, in fact, almost β or rather, absolutely β impossible from the very beginning.
There is a distance between them that remains ever-present.
Sayuri can admire him, long for him and love him, but at the same time he always seems to be just out of her reach.
And perhaps that is precisely what makes the romance so powerful.
It is not a simple love where two people meet and then live happily ever after.
For Sayuri, it is a love of longing, waiting, hope and, at times, sorrow.
What I also find so beautiful about Memoirs of a Geisha is the world in which the story is set.
The world of the geishas feels almost as if youβre being transported to another reality.
Everything seems to be done or chosen with the utmost care: the clothing, the make-up, the hairstyles, the movements, the dance and the way the women carry themselves.
There is an immense elegance to it.
The women move almost as if every step were part of a performance or choreography.
The kimonos are stunning.
The colours, patterns and details make the film feel almost constantly like a painting coming to life.
But beneath all that beauty lies a much harsher world.
For Sayuriβs life is not at all as fairy-tale-like as the stunning imagery might suggest.
Behind the beautiful clothes and graceful movements lie power, jealousy, rivalry, dependence and sacrifice.
Yes, thatβs where the real drama comes in.
And I think that contrast is perhaps one of the filmβs greatest strengths.
On the surface, everything is elegant and almost magical.
But beneath that lies a world in which women have very little control over their own lives.
And then, of course, thereβs Hatsumomo.
What a character.
Gong Li plays her brilliantly.
Hatsumomo is jealous, manipulative and sometimes downright mean, but at the same time sheβs also someone whoβs trapped in the same world as Sayuri.
She causes quite a bit of drama and, to be honest, the film would be a lot less interesting without her.
But my favourite relationship is still the one between Sayuri and Mameha.
Michelle Yeoh plays Mameha, and I think she brings a wonderful presence to the film.
She is elegant, intelligent and much more composed than Hatsumomo.
She helps Sayuri understand how this world works and teaches her how to present herself.
And it is precisely the way Mameha guides Sayuri that makes her one of the most interesting characters to me.
What also strikes me time and time again is the music.
John Williamsβ soundtrack suits the film incredibly well.
The music can be very gentle and romantic, yet at the same time it has a melancholic quality.
And that suits Sayuri perfectly.
Because despite all the beauty, thereβs almost always a sense of longing present.
As if you know that happiness could slip through her fingers at any moment.
That feeling actually lingers throughout the whole film.
Is Memoirs of a Geisha just a romantic film? Wrong!
The film is brimming with loss, power, jealousy, war, survival and the choices people make when they have few other options.
But in the end, itβs Sayuriβs story that stays with me.
A little girl who loses her family and finds herself in a world she didnβt choose for herself.
Yet she still tries to find her way there and seek her own happiness and love.
And perhaps thatβs why I still love watching this film after all these years.
By now, I know exactly whatβs going to happen.
I know the story.
I know where the sadness lies.
I know how it ends.
And yet it works every single time.
Apparently, there are some films you donβt need to rediscover to enjoy them.
Sometimes itβs actually nice to return to a story you already know.
For me, Memoirs of a Geisha is one such film.
Slumped on the sofa, wrapped in a warm blanket, I let myself be carried away on waves of romance, drama, stunning imagery, the mysterious world of the geishas and, of course, that unattainable love.
And next to me, a box of tissues is at the ready, to wipe away the occasional tear.
A tear of sadness, emotion and enchantment.
Director: Rob Marshall
Release date: 2005
Genre: Drama / romance
Running time: 139 minutes
Language: English / Japanese
Based on the book: Memoirs of a Geisha by Arthur Golden
Age rating: 12 and over due to violence, fear and discrimination
Cast:
Zhang Ziyi β Sayuri
Suzuka Ohgo β young Chiyo
Ken Watanabe β The Chairman
Mako β Sakamoto
Michelle Yeoh β Mameha
Gong Li β Hatsumomo
KΕji Yakusho β Nobu
Trailer:
My final score:
πΏ Couch potato factor: βββββ
β€οΈ Romance: βββββ
π Emotional moments: βββββ
π Drama: βββββ
π Atmosphere & costumes: βββββ
π΅ Soundtrack: βββββ
π± Reached for my phone: βββββ
π΄ Fell asleep: βββββ
π¬ Would I watch it again?: βββββ
My rating: 100/100
Thanks for popping by and taking the time to read my blog!
P.S. All the images in this blog are from: https://www.imdb.com/title/tt0397535/mediaindex/?ref_=mv_close
See you next time! π¬πΏ
Best wishes, Meraki7578
Translated with DeepL.com (free version)
Original Dutch Version:
Je hebt films die je één keer kijk en daarna zijn ze al snel weer verdwenen uit je gedachten.
En je hebt films die je jaren later gewoon weer opnieuw kunt kijken en waarvan je tijdens het kijken weer denkt: ja, dit is precies waarom ik deze film ook alweer zo mooi vond.
Precies zoβn film is Memoirs of a Geisha voor mij.
T'is al weer jaren geleden dat ik deze film voor het eerst heb gezien.
Maar in de tussentijd heb ik hem al zeker 10 keer opnieuw bekeken.
En toch grijpt hij me iedere keer weer.
Meestal is een boeiend verhaal voor mij al voldoende, maar deze film doet er een schepje boven op door het creeeren van een onbeschrijflijke sfeer.
De romantiek, de onbereikbare liefde, de mysterieuze wereld van de geisha's, de mooie kleren en de elegantie van de vrouwen.
Dat allemaal bij elkaar betovert mij elke keer weer.
En natuurlijk zit er ook genoeg drama in. Heel veel drama zelfs.
Maar laten we het verhaal maar eens induiken.
Dit begint bij de jonge Chiyo, ze is een meisje uit een arm vissersdorpje dat samen met haar zus wordt verkocht.
Chiyo komt terecht in een geishahuis en haar leven gaat vanaf dat moment een compleet andere richting op.
Na jaren van training groeit ze uit tot Sayuri, een gerespecteerde en succesvolle geisha.
Gedurende de film volg je haar leven, haar strijd om zichzelf staande te houden in deze wereld en vooral haar verlangen naar één man: de Chairman.
Die sinds hun eerste ontmoeting een speciale plek in haar hart heeft.
En juist daar zit voor mij een groot deel van de aantrekkingskracht van de film.
Want hun liefde is eigenlijk vanaf het begin bijna, of wel absoluut onmogelijk.
Er is een afstand tussen hen die steeds aanwezig blijft.
Sayuri kan hem bewonderen, naar hem verlangen en van hem houden, maar tegelijkertijd lijkt hij voortdurend buiten haar bereik te liggen.
En misschien is dat juist wat de romantiek zo sterk maakt.
Het is geen simpele liefde waarbij twee mensen elkaar ontmoeten en vervolgens samen lang en gelukkig leven.
Voor Sayuri is het een liefde van verlangen, wachten, hoop en soms ook verdriet.
Wat ik daarnaast zo mooi vind aan Memoirs of a Geisha, is de wereld waarin het verhaal zich afspeelt.
De wereld van de geishaβs voelt bijna alsof je naar een andere werkelijkheid wordt meegenomen.
Alles lijkt met de groots mogelijke zorgvuldigheid te gebeuren of worden uitgezocht: de kleding, de make-up, de kapsels, de bewegingen, de dans en de manier waarop de vrouwen zich gedragen.
Er zit een enorme elegantie in.
De vrouwen bewegen bijna alsof iedere stap onderdeel is van een voorstelling of choreografie.
De kimonoβs zijn prachtig.
De kleuren, patronen en details maken dat de film bijna voortdurend voelt als een schilderij dat tot leven komt.
Maar onder al die schoonheid zit tegelijkertijd een veel hardere wereld.
Want het leven van Sayuri is helemaal niet zo sprookjesachtig als de prachtige beelden misschien doen vermoeden.
Achter de mooie kleding en gracieuze bewegingen zitten macht, jaloezie, rivaliteit, afhankelijkheid en offers.
Ja daar komt de echte drama om de hoek kijken.
En dat contrast vind ik misschien wel één van de sterkste dingen aan de film.
Aan de buitenkant is alles elegant en bijna magisch.
Maar daaronder zit een wereld waarin vrouwen ontzettend weinig controle hebben over hun eigen leven.
En dan is er natuurlijk Hatsumomo.
Wat een personage.
Gong Li speelt haar fantastisch.
Hatsumomo is jaloers, manipulatief en soms ronduit gemeen, maar tegelijkertijd is ze ook iemand die gevangen zit in dezelfde wereld als Sayuri.
Ze zorgt voor behoorlijk wat drama en eerlijk gezegd zou de film een stuk minder interessant zijn zonder haar.
Maar mijn favoriete relatie blijft toch die tussen Sayuri en Mameha.
Michelle Yeoh speelt Mameha en ik vind haar een geweldige aanwezigheid in de film.
Ze is elegant, intelligent en veel meer beheerst dan Hatsumomo.
Ze helpt Sayuri om te begrijpen hoe deze wereld werkt en leert haar hoe ze zichzelf moet presenteren.
En juist de manier waarop Mameha Sayuri begeleidt, maakt haar voor mij één van de interessantste personages.
Wat mij ook iedere keer weer opvalt, is de muziek.
De soundtrack van John Williams past ontzettend goed bij de film.
De muziek kan heel zacht en romantisch zijn, maar heeft tegelijkertijd iets melancholisch.
En dat past perfect bij Sayuri.
Want ondanks alle schoonheid blijft er bijna voortdurend een gevoel van verlangen aanwezig.
Alsof je weet dat geluk ieder moment weer uit haar handen kan glippen.
Dat gevoel blijft eigenlijk de hele film aanwezig.
Memoirs of a Geisha alleen maar een romantische film? Fout!
De film puilt uit met verlies, macht, jaloezie, oorlog, overleven en de keuzes die mensen maken wanneer ze weinig andere mogelijkheden hebben.
Maar het verhaal van Sayuri is uiteindelijk het geen dat me bijblijft.
Een kleine meisje dat haar familie kwijt raakt, in een wereld terecht komt die ze niet zelf heeft gekozen.
Maar toch probeert daar haar weg te vinden en haar eigen geluk & liefde te zoeken.
En misschien is dat ook waarom ik deze film na al die jaren nog steeds graag kijk.
Ik weet inmiddels precies wat er gaat gebeuren.
Ik ken het verhaal.
Ik weet waar het verdriet zit.
Ik weet hoe het eindigt.
En toch werkt het iedere keer weer.
Sommige films hoef je blijkbaar niet opnieuw te ontdekken om ervan te kunnen genieten.
Soms is het juist fijn om terug te keren naar een verhaal dat je al kent.
Memoirs of a Geisha is voor mij zoβn film.
Onderuitgezakt op de bank, onder een warme deken laat ik me wegvoeren op de golven van romantiek, drama, prachtige beelden, de mysterieuze wereld van de geishaβs en natuurlijk die onbereikbare liefde.
En naast mij staat een doos tissues klaar, om af en toe een traantje weg te pinken.
Een traan van verdriet, ontroering, en betovering.
Director: Rob Marshall
Premiere: 2005
Genre: Drama / romantiek
Speelduur: 139 minuten
Taal: Engels / Japans
Gebaseerd op het boek: Memoirs of a Geisha van Arthur Golden
Kijkwijzer: 12 jaar en ouder wegens geweld, angst en discriminatie
Cast:
Zhang Ziyi β Sayuri
Suzuka Ohgo β jonge Chiyo
Ken Watanabe β The Chairman
Mako - Sakamoto
Michelle Yeoh β Mameha
Gong Li β Hatsumomo
KΕji Yakusho β Nobu
Trailer:
Mijn eindscore:
πΏ Bankhangfactor: βββββ
β€οΈ Romantiek: βββββ
π Emotionele momenten: βββββ
π Drama: βββββ
π Sfeer & kostuums: βββββ
π΅ Soundtrack: βββββ
π± Telefoon erbij gepakt: βββββ
π΄ In slaap gevallen: βββββ
π¬ Zou ik hem nog een keer kijken?: βββββ
Mijn beoordeling: 100/100
Bedankt dat je langskwam en even de moeite nam om mijn blog te lezen!
P.S. Alle afbeeldingen in deze blog komen van: https://www.imdb.com/title/tt0397535/mediaindex/?ref_=mv_close
Tot de volgende keer! π¬πΏ
Groetjes, Meraki7578
Rating: 100/100
