scrobble.life
#polish

Dziennik #147/2026 - coś pękło

gdj-man-8159566_1920.png

Źródło: Pixabay


Dobry wieczór.

Wstałam jakoś o pierwszej w nocy. Najgorszy demon mojego życia wziął górę i tak się rozsypałam psychicznie, że nie było mowy o śnie. A też leżeć w łóżku i cierpieć - jeszcze gorzej. Chociaż momentami już nie wiem co jest gorsze. Niemniej jednak wstałam i zaczęłam ogarniać siebie, psa, życie. W sumie noc była całkiem produktywna, bo udało mi się namierzyć taki twór jak Clickup, który może być odpowiedzią na moje poszukiwania optymalizacji mojej pracy i nauki. Nie wiem, jestem w fazie testów, ale noc i dzień zabawy tym narzędziem dał mi naprawdę dużo nadziei. Na ten moment jest duży potencjał, że zaimplementuję to i w życie zawodowe i w moją edukację.

Rano bardzo mocno zatrzeszczało mi serce. Bardzo. Wzięłam to na klatę. Obrzuciłam błotem samą siebie klasycznie i po prostu trwałam. Dzień był generalnie produktywny. Dwa prania, trochę sprzątania, nauka, rozpracowywanie Clickupa. Zajebanie mojego mózgu zadaniami umysłowymi pozwala mi się jeszcze jakoś trzymać w pionie. Jednakowoż nie pracowałam ani minuty co jest niespotykane, ale w związku z sytuacją, która miała miejsce w pracy nie zamierzam już pracować po pracy. To nie foch, to konsekwencja czyiś decyzji i słów. Nadal będę napierdalać na 200% mocy i żyłować się dla pracy, ale nie będę tego już robić po godzinach. I tyle.

Poszłam do apteki odebrać leki, bo miały być dzisiaj no i cóż.. Znowu jest to samo. Znowu jest problem z dostępnością leków i hurtownia wstrzymała dostawy. Z czterech leków otrzymałam tylko jeden, a po pozostałe trzy mam się zgłosić w środę. Naprawdę nie wiem jak to skomentować. Nie chcę się denerwować, po prostu to przemilczę. Jestem dobra w przemilczaniu spraw, które bolą, straszą lub denerwują.

Wieczór był dla mnie trudny.. A i to nie oddaje tego co czuję i jak się czuję. Nie rozbijając tego na atomy, bo nie chcę tego robić mogę powiedzieć jedynie, że od XXX czasu serce mi trzeszczało, trzeszczało i w końcu pękło. Wierzyłam, że do tego momentu nigdy nie dojdzie. Bardzo o to walczyłam. Ale w końcu pękło no i tyle..

I nie wiem co dalej. Nie jestem zła, nie jestem roztrzęsiona. Czuję pustkę. Pustkę, rozpacz i lęk.

Nie nastawiam się na spanie, bo dzisiejszy dzień był milion razy gorszy niż wczorajszy, ale no będzie co ma być. Wezmę leki, położę się i może uda się pospać choć chwilę. A jutro będzie co ma być..

Do jutra.

Comments · 2

  • @qurator(81)· 4d

    Manually curated by the @qurator Team. Keep up the good work!

    Like what we do? Consider voting for us as a Hive witness.


    Curated by ewkaw

  • @locky772(66)· 4d

    Nie wiem, czy to co napiszę ma sens, ale spróbuję. Nie myślałaś żeby gdzieś wyjechać w ciche miejsce na kilka dni? Odpocząć od tego życia, które Cię przytłacza? Wyciszyć się? Coś na chwilę zmienić? Np w jakieś góry albo nad jezioro? Spróbować znaleźć przestrzeń i spokój dla głowy i odpocząć od codzienności, która jest przytłaczająca?