Źródło: Pixabay
Zabójcze są dla mnie ostatnie dni. Po prostu zabójcze. Wstaję rano - nie wiem po co. Nie chce mi się w ogóle wstawać. Mam ochotę zalegać w łóżku pod kołdrą i nie wychodzić do ludzi i świata. Jest mi bardzo ciężko, po prostu bardzo ciężko. Nie umiem się skomunikować z kimś, z kim bardzo chciałabym się skomunikować, ale bardzo tęsknię i cierpię. Tym bardziej, że nie wiem jak obalić mury, które powstały. No nic. Leki działają, jestem coraz bardziej senna, więc idę spać. Dzięki Bogu ten dzień już się kończy. Przetrwałam. Z trudem, ale przetrwałam.
Do jutra.



