Źródło: Pixabay
Dobry wieczór.
Mój dzień był ciężki, strasznie ciężki. Wczoraj mój próg bólu został przekroczony i nie umiem sobie poradzić z tym, czego doświadczam. Wiem, że nikt nie chciał mnie zranić, ale tych drobnych ranek zebrało się już tyle, że coś we mnie pękło. A tym czymś jest serce. I jedna rozmowa i kolejna rozmowa i kolejna rozmowa.. Wiem, że jestem kochana tak jak nie byłam kochana nigdy w życiu i wiem, że wszystko co się dzieje nie jest umyślne. Ale jest mi tak kurewsko ciężko z niektórymi rzeczami, że przestaję sobie z nimi radzić. Po prostu. Wbrew obiegowej opinii jestem tylko człowiekiem. I też mam uczucia. Dzisiaj moje uczucia są zdominowane przez samotność i rozpacz. I to jest straszne połączenie.
Nie zrobiłam dzisiaj kompletnie nic. Nie uczyłam się, nie pracowałam, nie rozmawiałam praktycznie z nikim. Siedziałam w jakimś odrętwieniu i tyle. Było mi dzisiaj bardzo ciężko zachować trzeźwość, ale się udało. Chciałam dzisiaj pojechać za miasto. Zostawić telefon w aucie i połazić bez celu w lesie czy nad jeziorem. Nie zrobiłam tego tylko dlatego, że bałam się, że jak wyjdę z domu to mogę zahaczyć o sklep i kupić alkohol. Dlatego moje jedyne wyjścia to były wyjścia z psem, a tak to siedziałam w fotelu, obejrzałam jeden film, a potem Przyjaciół.
Nie mam siły by żyć. Naprawdę nie mam siły. Jest dopiero 19, ale wzięłam już leki z nadzieją, że wkrótce zasnę. Bardzo chcę, żeby ten dzień się już skończył. Naprawdę.
Do jutra.



