scrobble.life
#polish

Dziennik #149/2026 - nie wiem

cocoparisienne-moonlight-3061068_1920.jpg

Źródło: Pixabay


Dobry wieczór.

Noc była.. trudna. Nękały mnie parasomnie [ogólnie bardzo trudne i niebezpieczne zjawisko, które dodatkowo potęguje mój stres i lęk], koszmary, nerwobóle. Wiem, że to wszystko jest wypadkową stresu, który przeżywam i jakoś próbuję przetrwać, ale jest kurwa ciężko.. Wstałam tak wykończona jakby mnie ktoś zjadł i wypluł. Nie dość, że emocjonalnie jestem rozjechana to jeszcze fizycznie życie też zdeptało mnie do zera, bo po takiej nocy innych odczuć nie mogę mieć.

W pracy spoko. Dużo się dzieje, ale ja to lubię. Dużo wyzwań i mnie to cieszy, bo dzięki temu mogę pracować tak, jak lubię. Działać, kombinować, walczyć. Jest naprawdę ok. Myślałam, że będę chciała bardzo szybko wymiksować się z bycia kierownikiem, bo byłam święcie przekonana, że moje obowiązki po prostu nie będą mi się podobać, a ja nie umiem rozwijać się w kierunku, który mnie nie interesuje lub mnie wkurwia, ale jest wręcz przeciwnie. W poprzedniej firmie, gdzie zajmowałam kierownicze stanowisko moja praca wyglądała zupełnie inaczej, teraz mam więcej analitycznych rzeczy i okazuje się, że wcale nie jestem w nie aż tak chujowa jak myślałam, a poza tym podoba mi się to, czym się teraz zajmuję, serio. Ale zobaczymy co będzie, nadal nie mam gotowej odpowiedzi czy chcę pozostać na tym stanowisku. Dużo rozważam opcji, włącznie ze zmianą pracy, ale nie chcę o tym na razie dyskutować z nikim.

Byłam z dzieciakami i przyjaciółką na łyżwach i jako niebywały sukces życiowy mogę ogłosić, że nie wyjebałam się ani razu, nic nie złamałam i ogólnie nie zrobiłam sobie żadnej krzywdy fizycznie. Było fajnie. Kocham ich i czuję się przez nich lubiana i chyba już zaakceptowana, więc spoko. Bardzo mnie to cieszy. Bardzo. Młody to w ogóle jest taki as, że kisnę.

Emocjonalnie jestem zmieciona z planszy. Po prostu. Przeryczałam wieczór i no co.. Jakoś to będzie. Nie wolno mi się nad sobą użalać. Moje emocje i uczucia to mój problem i muszę się wziąć w garść. I na pewno muszę poprawić swoje zachowanie, nie wiem jak, ale muszę wprowadzić korektę. No i tyle. Biorę leki i idę spać, bo marzę o tym, aby ten dzień już się skończył. Żywiłam głęboką nadzieję, że uda mi się utopić pod prysznicem, ale to chyba mało realne, nie wiem. W ogóle nic nie wiem. Nie wiem co mam robić, nie wiem jak sobie poradzić, nie wiem jak żyć, nie wiem po co żyć, nie wiem co dalej, nie wiem jak naprawić pewne rzeczy, nie wiem nic, kompletnie nic. Po prostu nic.. Przeżywam w sobie bardzo trudne dla mnie rzeczy i zaczyna mnie to kłaść do gleby i kompletnie nie wiem jak wstać. I nie wiem co jest gorsze: to, że nie wiem jak wstać czy to, że jestem z tym sama. Ale to nic.. Ogarniemy, nie mam czasu na rozczulanie się nad sobą, bo oczekiwania otoczenia się piętrzą i trzeba im sprostać.. Bardzo chciałabym zniknąć. Naprawdę.

Do jutra.

Comments · 1

  • @qurator(81)· 1d

    Manually curated by the @qurator Team. Keep up the good work!

    Like what we do? Consider voting for us as a Hive witness.


    Curated by ewkaw