Źródło: Pixabay
Dobry wieczór.
Nie chce mi się pisać o tym dniu. Skopał mi dupę doszczętnie. Dostałam też informację, że być może będę musiała się przeprowadzić. I nie chodzi o to, że logistycznie będzie pierdolenie plus znaleźć mieszkanie mając psa pewnie nie będzie tak łatwo. Chodzi o to, że mieszkanie, w którym mieszkam jest moim azylem, daje mi poczucie bezpieczeństwa. To dla mnie dom. Nigdy w żadnym miejscu nie czułam się tak bezpiecznie. I czuję się tak jakby mi ktoś wyrywał z serca ostatnie resztki tego co dobre. Bardzo się boję. Tylko tu mi dobrze, tylko tu mi bezpiecznie, a parę tygodni temu ktoś zadbał o to, żeby mi poczucie bezpieczeństwa wyrwać z życia i tylko moje mieszkanie było moim schronieniem po tym co mnie spotkało. I tracę to. Tracę grunt pod nogami. Ostatnio Instagram mi podpowiedział "wspomnieniem", że to już dwa lata odkąd mam poważne problemy zdrowotne i odkąd jestem w epizodzie depresji. Dwa lata. Dwa kurwa lata. Nie tydzień, nie miesiąc. Dwa pierdolone lata. 15 listopada 2024 roku runął mi świat na głowę i od tego momentu jest tylko gorzej. Nie dość, że biochemicznie mój mózg jest rozregulowany i moja pani doktor nie ma pomysłu jak ustabilizować sytuację to jeszcze non stop coś we mnie napierdala. Nie wiem co mam robić. Pierwszy raz w życiu mam tak bardzo dość, że zaczynam się sama o siebie martwić, bo nie wiem dokąd mnie to zaprowadzi. Nie mam już w sobie woli walki. Nie mam już siły, żeby walczyć. I nie chcę ciągle słyszeć od kogoś, że będzie dobrze, że damy radę. Chciałabym, żeby ktoś pozwolił mi wyrzucić z siebie to, co boli, żeby mnie ktoś po prostu wysłuchał i przytulił.
Nie wiem co dalej. Po prostu nie wiem. Poddaję się.



