Can we define as "love" that indescribable feeling we experience when we first lock eyes with a woman we have never met? Or is it the same feeling we get when returning to the land where we were born and raised—a place we haven't visited in a long time—and walking through the forest or listening to the sound of the sea? Yes, I am in love with this city. I am well aware that I have used this phrase a time or two; I view it as an expression used to describe something I truly love.
Hiç tanımadığımız bir kadınla tanıştığımızda onu ilk gördüğümüz anda gözlerinin içine bakarken hissettiğimiz o tarif edilemeyen duyguyu aşk diye tanımlayabilir miyiz? Ya da çok uzun zamandır uğramadığımız o doğup büyüdüğümüz topraklara geri döndüğümüzde ormanın içinde yürürken, denizin sesini duyarken hissettiğimiz duygu aynı mıdır? Evet ben bu şehre aşığım. Bu cümleyi bir iki kez kullandığımı çok iyi biliyorum. Bunu aslında sevdiğim bir şeyi anlatmak için kullandığım bir cümle olarak görüyorum.
If asked to define love, I am sure everyone could come up with a different answer. Personally, I define it not merely as the strong bond a person feels toward a living being, but rather as a deep desire for closeness—a profound affinity—developed toward an object or even a compelling idea. Of course, just as love evokes beautiful, pleasant emotions within the heart, it also brings with it painful feelings we might otherwise never have known. This is because the closer one feels to the object of their affection, the more acutely they sense the possibility of losing it, becoming estranged from it, or failing to find their love reciprocated. That is the worst aspect of love: it can grant us the purest experience of happiness, yet simultaneously subject us to the deepest pangs of longing and pain.
Sevginin tanımı sorduğumuzda eminim herke kafasından farklı bir iki cümle söyleyebilir. Ben, bir insanın bir canlıya hissettiği güçlü bağlılıktan ziyade bir nesneye ve çok ilginç bir düşünceye karşı geliştirdiği ve duyduğu güçlü derecede yakınlık hissetme arzusu olarak tanımlarım. Elbette sevgi kalpte ve yürekte güzel ve hoş duygular hissettirdiği gibi belki de hiç tatmadığımız acı duygularını da beraberinde getirir. Çünkü insan sevdiği şeye ne kadar yakınlık duyarsa onu kaybetme, ondan uzaklaşma ya da karşılık bulamama ihtimalini de derinden hisseder. Sevginin en kötü tarafı budur. İnsana mutluluğun en güzel tarafını yaşatabileceği gibi, özlemin ve acının en derin duygusunu da yaşatır.
I don't know, but I notice my thoughts changing as time goes by. Perhaps the environment I live in, the people around me, or my advancing age plays a role in this. All these factors occasionally lead me to experience excitement or longing, and at times, drive me toward making completely unexpected decisions.
Bilmiyorum ama, zaman ilerledikçe düşüncelerimin de değiştiğini fark ediyorum. Buna belki de yaşadığım ortam, çevremdeki kişiler ya da ilerleyen yaşım etki ediyor. Tüm bu sebepler bende zaman zaman heyecan, zaman zaman özlem zaman zaman da hiç beklenmeyen kararlar sürecine sokuyor.
Affection moves within a person with somewhat calmer and more secure steps than romantic love—much like a gently flowing river. The river of romantic love, on the other hand, is like an unpredictable emotional surge—akin to a pool that occasionally overflows its banks. That is why you can find a seed of affection within every romantic love; yet, not every form of affection holds the seed of romantic love.
Sevgi, aşka göre biraz daha sakin ve güvenli adımlarla insanın içinde ilerliyor. Tıpkı, sakin akan bir nehir gibi...Aşkın nehiri ise, ara ara taşan bir havuz gibi zamanını kestiremediğimiz bir duygu patlaması gibidir. İşte bu sebeple her aşkın içinde bir sevgi tohumu bulabilirsiniz. Ama her sevgi bir aşk tohumu değildir.
You can love more than one person, but you fall in love with only one. After all, people cannot direct romantic love toward something that does not exist. Sometimes we say we love nature, a city, music, or art; in this context, the word "love" is synonymous with admiration, attachment, and passion. In other words, people do not fall in love with nature in a romantic sense, though they can form a very strong emotional bond with it.
Birden fazla insanı sevebilirsiniz. Ama sadece bir kişiye aşık olursunuz. Yani insanlar var olmayan bir şeye aşk benimseyemezler. Bazen doğaya, şehre, müziğe ve sanata aşk duyduğumuzu söyleriz. Buradaki aşk kelimesi hayranlık, bağlılık ve tutkuluk duygularıyla eşdeğerdir. Yani insanlar doğaya romatik anlamada aşık olmaz. Ama doğayla çok güçlü duygusal bir bağ kurabilirler.
Yes, I am someone who loves nature. I love the sense of awe and the peaceful passion it inspires in me—from the light filtering through the trees and the sound of birds, to the scent of the earth after a light rain and the greenery surrounding us.
Evet bende doğaya aşık bir insanım. Ağaçların arasından süzülen o ışığa kuşların sesine, hafif yağmurdan sonra oluşan toprak kokusuna ve etrafımızı saran yeşil bitkilere bana verdiği hayranlık ve huzur dolu tutkusunu seviyorum.
I can express the love I feel for the land where I was born in this way: the most significant reason is that it evokes my childhood. I can never forget the moments when I fell and scraped my knee in the neighborhood, the times I climbed trees to pick plums, or the occasions I got scolded by my mother for coming home late because a neighborhood match had run long. Even though that city is now made up of buildings, long roads, and streets, I can still sense that atmosphere which holds traces of the past.
Doğduğum topraklara duyduğum aşkı da şöyle ifade edebilirim. En önemli sebebi bana çocukluğumu hissettirmesidir. Mahallede düşüp, dizimi kanattığım anlar, ağaca tırmanıp erik topladığım zamanlar, mahalle maçının uzamasından dolayı akşam eve geç gittiğimde annnemden azar işittiğim zamanları asla unutamıyorum. Şimdi o şehir binalardan uzun yollardan ve sokaklardan oluşsa da geçmişe dair izler bırakan şehir havasını hissedebiliyorum.
To sum up, what matters more than whether or not we love a city, the sea, a tree, or a person is the feeling that arises within us when we look at them. For we find a part of ourselves wherever something speaks to the human heart—be it a person, nature, or a city. And I believe that what makes life beautiful is precisely our ability to find a sense of personal warmth within all these small connections.
Toparlayacak olursak; bir şehri, denizi veya ağacı ya da bir insanı sevip sevmediğimizden çok, ona bakarken içimizden ne hissettiğimiz önemlidir. Çünkü insan kalbine hitap eden her yerde kendinden bir parça bulur. Bu bir insan olabilir, doğa olabilir, şehir olabilir...Bence hayatı güzel yapan da bütün bu küçük bağların içinde kendimize ait bir sıcaklık bulabilmemizdir.
