🇵🇱 Powrót do dłuższego biegania
Po ostatnich tygodniach z infekcją, lewym Achillesem i prawą łydką wreszcie przyszedł dzień, kiedy mogłem wyjść trochę dalej niż na kolejny krótki test na bieżni. Dzień wcześniej łydka dostała jeszcze swoją porcję fizjoterapii i rano nadal była lekko tkliwa, więc plan był prosty: żadnego treningu jakościowego, żadnego pilnowania tempa — po prostu spokojny bieg po górach i obserwowanie reakcji organizmu. Wybrałem okolice Straconki i Gaików: jesienny las, falująca trasa, sporo podbiegów i zbiegów, a przy okazji kilka przystanków na zdjęcia i nagrania. Pogoda aż prosiła się, żeby zamiast kolejnej bieżni wyjść w teren.
🇬🇧 Back to longer running
After the last few weeks of illness, problems with my left Achilles and right calf, I finally reached the point where I could go a little further than another short treadmill test. My calf had physiotherapy the day before and was still slightly tender in the morning, so the plan was simple: no quality session, no target pace — just an easy run in the hills while paying attention to how the body responded. I chose the Straconka and Gaiki area: autumn forest, rolling terrain, plenty of climbs and descents, plus a few stops for photos and videos along the way. The weather was simply too good to spend another session on a treadmill.
🇵🇱 8 kilometrów po falującym terenie
Finalnie wyszło 8,19 km w 55 minut, ze średnim tempem 6:43/km i 211 metrami przewyższenia. Samo tempo niewiele tutaj mówi, bo profil trasy cały czas się zmieniał. Na łatwiejszych fragmentach biegło się swobodnie, a na stromszych podbiegach świadomie zwalniałem, kiedy wysiłek zaczynał robić się zbyt duży. Nie było żadnego „muszę utrzymać tempo” — jeśli teren wymagał wolniejszego truchtu, po prostu zwalniałem.
Średnie tętno wyszło 150 bpm, maksymalne 176 bpm, więc fizjologicznie trening był znacznie mocniejszy niż klasyczne easy na płaskim. Garmin zakwalifikował go nawet jako intensywny aerobowy / próg, ale nie był to trening progowy w rozumieniu mojego planu. Wysokie tętno wynikało głównie z podbiegów, a nie z celowego trzymania mocnego tempa.
🇬🇧 Eight kilometres over rolling terrain
The final result was 8.19 km in 55 minutes, with an average pace of 6:43/km and 211 metres of elevation gain. Pace alone does not tell much of the story here because the terrain was constantly changing. On easier sections the running felt relaxed, while on steeper climbs I deliberately slowed down whenever the effort started getting too high. There was no need to “hold the pace” — if the terrain called for slower jogging, I simply slowed down.
Average heart rate was 150 bpm, with a maximum of 176 bpm, so physiologically this was much harder than a classic easy run on flat ground. Garmin even classified the main benefit as intensive aerobic / threshold, but this was not a threshold workout in the sense of my training plan. The high heart rate came mainly from the climbs, not from deliberately holding a hard pace.
🇵🇱 Diesel znowu się uruchomił
Na mocniejszych podbiegach wróciło dobrze znane uczucie „diesla”. Tempo było wolne, momentami tętno dochodziło do około 170–172 bpm, oddech robił się ciężki, ale wszystko pozostawało równe i stabilne. To zupełnie inne odczucie niż na mocnych treningach progowych na płaskim, gdzie wysiłek jest świadomie utrzymywany wysoko i z czasem zaczyna mocno ciążyć. Tutaj było po prostu: wolno, spokojnym truchtem, ciężko pod górę, ale bez walki z tempem i z możliwością zwolnienia w każdej chwili. Najlepsze określenie: ciężko, ale steady.
Najważniejsze było jednak coś innego. Lewy Achilles przez cały bieg około 1/10, prawa łydka około 2/10. Oba miejsca były wyczuwalne, ale nic nie narastało. Po ostatnich tygodniach właśnie takiej reakcji chciałem — jeszcze nie pełen luz, ale stabilność podczas prawie godziny biegu po nierównym terenie.
🇬🇧 The diesel engine switched on again
On the steeper climbs, that familiar “diesel engine” feeling returned. The pace was slow, heart rate occasionally reached around 170–172 bpm, breathing became heavy, but the effort stayed smooth and stable. It felt completely different from a hard threshold session on flat ground, where the intensity is deliberately held high until it gradually starts to bite. Here it was simply slow jogging uphill, heavy but controlled, with no fight against the pace and the option to back off whenever necessary. The best description would be: hard, but steady.
The most important part, however, was something else. My left Achilles stayed around 1/10, while the right calf stayed around 2/10. I could feel both areas, but neither got progressively worse. After the last few weeks, that was exactly the reaction I wanted — not completely symptom-free yet, but stable throughout almost an hour of running on uneven terrain.
🇵🇱 Dobry krok, ale jeszcze bez odpalania pełnego treningu
Dane też dobrze pokazują charakter tego biegu. Średnia kadencja 156 spm, krok 0,96 m i kontakt z podłożem 308 ms są wyraźnie inne niż podczas wcześniejszych easy na łatwiejszym terenie, ale przy podbiegach, nierównej nawierzchni i ostrożnym powrocie jest to całkowicie logiczne. Najbardziej cieszy balans lewej i prawej strony: 50,6 / 49,4. Pomimo historii Achillesa po jednej stronie i łydki po drugiej nie widać wyraźnego przerzucania obciążenia.
Energetycznie też nie było to zwykłe easy — Stamina spadła ze 100 do 48%, więc teren swoje zrobił. Jednocześnie nadal został spory zapas i nie kończyłem biegu „na oparach”. Najważniejszy wniosek jest więc prosty: organizm przyjął 55 minut terenowego biegu zdecydowanie lepiej, niż jeszcze niedawno można było oczekiwać. Nie oznacza to jeszcze powrotu do pełnego treningu, ale jako kolejny krok po krótkich testach na bieżni — bardzo dobry sygnał.
🇬🇧 A good step forward, but not full training yet
The data also reflects the nature of this run. An average cadence of 156 spm, stride length of 0.96 m and ground contact time of 308 ms are clearly different from my previous easy runs on simpler terrain, but with climbs, uneven ground and a cautious return to running, that makes perfect sense. What I am most pleased with is the left/right balance: 50.6 / 49.4. Despite the history of Achilles problems on one side and calf problems on the other, there is no obvious sign of shifting the load away from either leg.
Energetically, this was not a typical easy run either — Stamina dropped from 100 to 48%, so the hills definitely had their cost. At the same time, there was still plenty left in reserve and I did not finish the run completely drained. The main conclusion is simple: my body handled 55 minutes of trail running much better than I could have expected not long ago. It does not mean I am back to full training yet, but as the next step after the short treadmill tests, it is a very encouraging sign.
This report was published via Actifit app (Android | iOS). Check out the original version here on actifit.io
Chat with us on 
