5 more reviews

1. ›[ES-EN]The House That Jack Built Review@kapitanrosomak1757d

   Let me tell you Jack's story, a story full of the art of evil. Déjame contarte la historia de Jack, una historia llena del arte del mal.

   _source.
   Lars Von Trier has his own peculiar artistic vision, with good films and also extremely bad and controversial ones. The House That Jack Built is something completely different for the director, although even here he follows a philosophical line in extremely strange cases.

   Lars Von Trier tiene su propia y peculiar visión artística, con películas buenas y también extremadamente malas y controvertidas. The House That Jack Built es algo completamente diferente para el director, aunque incluso aquí sigue una línea filosófica en casos muy extraños.

   The film is a kind of masterpiece that we watch to see some new details, it is not an ordinary Thriller, but a slow, meticulous picture that is discovered at the very end. And here we will either applaud or be disappointed with the ending.

   La película es una especie de obra maestra que vemos para ver algunos detalles nuevos, no es un Thriller al uso, sino un cuadro lento y meticuloso que se descubre al final. Y aquí aplaudiremos o nos decepcionaremos con el final.

   The title is there for a reason, because the finale perfectly sums up the whole film and gives a real excuse for such a title.

   El título está ahí por una razón, porque el final resume perfectamente toda la película y da una excusa real para tal título.

   _source.
   The titular Jack is an architect who dreams of building his dream house, but every attempt at sketching it gets too blah. In the meantime, Jack develops a desire to murder and capture his victims in photographs. Jack has no scruples and murders each person without a stutter in order to create his perfect image.

   El titular, Jack, es un arquitecto que sueña con construir la casa de sus sueños, pero cada intento de dibujarla resulta demasiado soso. Mientras tanto, Jack desarrolla el deseo de asesinar y capturar a sus víctimas en fotografías. Jack no tiene escrúpulos y asesina a todas las personas sin tartamudear para crear su imagen perfecta.

   Jack's many mental illnesses slowly begin to kick in, making each subsequent crime less accurate than the last, until the finale when he reconciles with himself and his demons.

   Las numerosas enfermedades mentales de Jack empiezan a hacer mella poco a poco, haciendo que cada crimen posterior sea menos acertado que el anterior, hasta el final, cuando se reconcilia consigo mismo y con sus demonios.

   _source.
   The character of psychopathic Jack may bring to mind Thomas Harris' Red Dragon. The philosophical interjections, although they don't fit the film as a whole, have something in them that makes us think for a moment about what Jack is saying.

   El personaje del psicópata Jack puede traer a la mente el Dragón Rojo de Thomas Harris. Las interjecciones filosóficas, aunque no encajan en el conjunto de la película, tienen algo que nos hace pensar por un momento en lo que dice Jack.

   The whole film is a confession of Jack, who tells his last years to Verge, who is to take him to a full place. Maty Dillon usually identified with comedies or light films here played the role of a lifetime, you can see how strongly he got into the character, to even be the titular Jack in places.

   Toda la película es una confesión de Jack, que le cuenta sus últimos años a Verge, que le va a llevar a un lugar pleno. Matt Dillon normalmente identificado con comedias o películas ligeras aquí jugó el papel de toda la vida, se puede ver cómo fuertemente se metió en el personaje, para ser incluso el titular Jack en lugares.

   The location is so sketchy that it's hard to tell if it's the present day or maybe the 80's. Even though the film is relatively mild for von Trier, there is one scene that really shocked me (the scene of young Jack on the lake and the duck he catches), it was the scene that made me want to turn the film off.

   La localización es tan imprecisa que es difícil saber si es la época actual o tal vez los años 80. Aunque la película es relativamente suave para von Trier, hay una escena que realmente me impactó (la escena del joven Jack en el lago y el pato que atrapa), fue la escena que me hizo querer apagar la película.

   _source.
   Despite his behavior, Jack tries to live a normal life, although it's hard because of all the planning he does for his house. The whole film could be an allegory for escaping problems, but it could also be an interesting look at something that doesn't exist, with the protagonist trying to build a safe house despite being a danger to others.

   A pesar de su comportamiento, Jack intenta llevar una vida normal, aunque es difícil por toda la planificación que hace de su casa. Toda la película podría ser una alegoría de la huida de los problemas, pero también podría ser una interesante mirada a algo que no existe, con el protagonista intentando construir una casa segura a pesar de ser un peligro para los demás.

   Some say it's his worst film, while I think he finally came to his senses and abandoned shocking and unnecessary controversy in favor of an interesting story of a sick person.

   Algunos dicen que es su peor película, mientras que yo creo que finalmente entró en razón y abandonó la polémica chocante e innecesaria en favor de una historia interesante de una persona enferma.

   The film lasts over two hours and here we meet first little Jack, then an adult, and finally the moment when he creates his magnum opus. I recommend watching it, although the subject matter is difficult, because the main character is a serial killer and in fact there is nothing positive in this film, but it is so interesting that as viewers we want to see the house that Jack will build.

   La película dura más de dos horas y en ella conocemos primero al pequeño Jack, luego a un adulto y finalmente el momento en que crea su obra magna. Recomiendo verla, aunque el tema es difícil, porque el protagonista es un asesino en serie y de hecho no hay nada positivo en esta película, pero es tan interesante que como espectadores queremos ver la casa que Jack construirá.

   7/10

   ▲Upvote

   ReplyPermalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post

   💬 Show comments
2. ›The House That Jack Built | Lars von Trier@jauregui982195d

    

   No se puede ver una película the Lars von Trier sin odiarla, y se puede amarla pero primero tienes que odiarla. No es fácil verlas, pero una vez que decides y aceptas que no tienes que entender todo, que puedes amarlas y odiarlas a la vez, será muy sencillo llegar al final de cada película y disfrutarla pese a todos los sentimientos que causen en ti.

   The House That Jack Built o La Casa de Jack, es una película que nos pasea por la vida de Jack en una conversación, donde habla sobre sus asesinatos, por qué los comete y qué lo motiva a hacerlos. Esas simples palabras pueden describir la película, y bastarían para seguir describiéndola después de verla, porque al terminarla no se sabe muy bien qué opinar y decir, porque tiene tanto contenido que simplificarlo es más atractivo que explicar todo lo que se puede encontrar en las dos horas y media de película.

     

   El arte, la filosofía, pensamientos críticos hacia la sociedad, y mucho contenido psicológico se puede encontrar en esa película, y a pesar de que hacen que todo se vea sencillo y lo aborden con calma, demasiada calma diría yo, es un tipo de contenido que si no se está acostumbrado a consumirlo puede sobrecargar con información y hacer que se abandone una película sin pensarlo dos veces.

   Amo las películas con un ritmo lento, que se toman su tiempo en las tomas y explican sin explicar lo que sea, pero hay excepciones como esta, que a pesar de que el ritmo lento totalmente necesario por el contenido denso que se está presentando, llega un punto en que se convierte en algo completamente tedioso y te provoca gritar para ver si algo sucede, porque muchas películas a pesar de que son lentas se puede ver que hay algo sucediendo y eso es algo que se pierde muchas veces aquí.

     

   Según muchas personas hay comedia en esta película, y a pesar de que me reí en muchas escenas, es más el absurdo de las escenas y los acontecimientos lo que causa gracia, aunque se puede decir que sí hay comedia por eso, pero que uno se ría de algo o algo haga que te rías no significa que eso sea comedia, lo que lleva a que te cuestiones lo que se puede llegar a considerar gracioso o no, y es algo que esta película logra, que te cuestiones muchas cosas, te den risa o no.

     

   La actuación de Matt Dillon es una exquisitez, y Uma Thurman no se queda atrás, el resto de actuaciones pueden muy bien ser cuestionadas y hacen que se pierda mucha calidad.

   Hay escenas que son perfectas, tomas perfectas, así como escenas y tomas que dan ganas de salir corriendo e insultar a Lars, es algo inaudito y desesperante que prácticamente en una escena agites la cámara de un lado a otro y no se entienda nada de lo que se está viendo, o sea, no. ¿Amarla sin odiarla? Imposible, es tan buena como mala.

     

   Lars von Trier es amado y odiado por igual, lo mismo sucede con sus películas, y hay demasiada razón en eso, porque muchos opinan que toda creación debe ser hecha para que la mayoría de las personas posibles puedan entenderla y sentirse identificados con ella, pero no tiene que ser así, si puedes y quieres hacer algo solo para que una persona la entienda, está bien, hazlo, vas a ser criticado por el resto del mundo, pero saber que esa persona entendió, aunque no le haya gustado, es más que suficiente para sentirse satisfecho. Eso es algo que Lars hace siempre.

   ¿Les recomiendo ver The House That Jack Built? Sí y no, recomendar una película de Lars von Trier es como darle de comer algo nuevo a alguien, es posible que le guste, pero son más las probabilidades de que termine odiándolo. Ni siquiera yo que amo ver dos o más veces este tipo de películas no la volvería a ver, aunque sí lo haría, unos cinco años después de haber olvidado que la vi y así pienso que es la primera vez.

    

   ▲Upvote

   ReplyPermalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post

   💬 Show comments
3. ›The House that Jack Built: Lars Von Trier masterpiece@serialfiller2242d

   

   

   
   

   What is cinema? What is art in general?

   How far do you have to go to make a work that is really worth something? That it sincerely tries to channel through itself all human impulses, including the vileness, the wickedness, the wickedness, the most primitive drives?

   There is no limit, and perhaps for this very reason it is precisely those authors who are more divisive, more restless, more unconventional who establish some of them, each time trying to overcome the theoretically pre-existing stakes.

   For decades we have been witnessing the stubborn and decomposed will of a Danish director to subvert the rules, to shoot things that others would not imagine or would prefer not to shoot, towards the obsessed search for the meaning of art and things.

   That director is Lars Von Trier and it would be enough for you to retrieve one of his films at random to understand that nothing predetermined, nothing standard, nothing conventional is in him.

   With his latest work, "Jack's House", Von Trier gives the last brushstroke to a huge painting during his career. A painting that has seen a thousand censorships, astonished spectators leaving theaters, festivals ready to boycott him, cinemas that refused to show his films.

   And with his last effort Von Trier wants to remind us why he seems to be the damned and repudiated son of a seventh art that he represents at his best.

   Image without copyright

   To talk about himself, about cinema, about art, he chose a serial killer as the protagonist of his latest film, played by a mammoth Matt Dillon, restless and cold, annihilating and annihilated, troubled and aware, obsessed and composed, alive and dead.

   A story broken down into 5 acts, 5 accidents, which retrace 5 works of the serial killer who lives his "profession" as an art, and his killers as paintings, sculptures, photographs to be left as disturbing masterpieces of his gift, of his vocation.

   The film is full of scenes that push you to shrink your head towards yourself, looking away from a vivisectioned udder, from a chick with kneecaps, from a murdered child, from corpses on display. As always, this is a petty and gruesome ploy to remind the spectator what man is made of, and therefore who watches a film, a painting, a monument, apparently detached.

   Von Trier sublimely reminds us that our desperate cry will not be heard by anyone. Neither by our neighbour, nor by those who should protect us, nor by God himself who is light years away from us and never ready to help us in our hour of need.

   The Danish director builds and creates as an engineer/architect or at least would like to.

   He would like to be the one who succeeds, first of all, to invent but also to build, to give birth to ideas that he himself will realize, failing miserably as his protagonist or at least this is what he would like us to believe in a blaze of horror and beauty.

   The icons, the negative ones, and the metaphors that you don't expect emerge, all to show off a superlative culture but above all the black hole that man has always been, a black hole that not even the Virgil of the majestic Bruno Ganz can definitively forget.

   We are a strange race. A race that can boast of Botticelli's and Goethe's Venus but that has produced Hitler and concentration camps and thousands of other dictatorships and horrors.

   We can't escape who we are just as Jack can't escape his shadow, the one that makes him live the pure ecstasy of killing, that follows him to his next victim in an endless loop of waiting, hunting and liberation.

   Lars Von Trier is a desecrating and total artist and for this very reason inimitable, he eschews every scheme and fascination, experimenting the message through the image and not vice versa, without ever losing heart in the hope of awakening in us the animal that has always accompanied us, like a shadow, like the shadow that accompanies a serialkiller in his journey without return.

   

   
   

   Cos'è il cinema? Cos'è l'arte in generale?

   Fin dove bisogna spingersi pur di realizzare un'opera che valga davvero qualcosa? Che provi sinceramente a incanalare attraverso se stessa tutti gli impulsi umani comprese le nefandezze, le storture, le cattiverie, le pulsioni più primitive?

   Non esiste un limite e forse proprio per questo sono proprio quegli autori più divisivi, più irrequieti, più anticonvenzionali a stabilirne alcuni provando ogni volta a superare i paletti teoricamente preesistenti.

   Da decenni assistiamo alla caparbia e scomposta volontà di un regista danese di sovvertire le regole, di girare cose che altri non immaginerebbero o preferirebbero non girare, verso l'ossessionata ricerca del senso dell'arte e delle cose.

   Quel regista è Lars Von Trier e vi basterebbe recuperare un suo film a caso per capire che nulla di predeterminato, di standard, di convenzionale alberga in lui.

   Con la sua ultima opera, "La casa di Jack", Von Trier da l'ultima pennellata ad un quadro enorme dipinto durante la sua carriera. Un quadro che ha visto mille censure, ha visto spettatori attoniti uscire dalle sale, festival pronti a boicottarlo, cinema che si rifiutavano di mostrare i suoi film.

   E con la sua ultima fatica Von Trier vuole ricordarci perchè lui fra tutti sembra essere il figlio dannato e ripudiato di una settima arte che volente o nolente lui rappresenta al meglio.

   Immagine priva di diritti di copyright

   Per parlare di se, del cinema, dell'arte ha scelto un serial killer come protagonista del suo ultimo film, interpretato da un mastodontico Matt Dillon, inquieto e freddo, annichilente e annichilito, turbato e consapevole, ossessionato e composto, vivo e morto.

   Una storia scomposta in 5 atti, 5 incidenti, che ripercorrono 5 opere del serial killer che vive la sua "professione" come un'arte, e i suoi assassini come dipinti, sculture, fotografie da lasciare come capolavori disturbanti del suo dono, della sua vocazione.

   Di scene che ti spingono a contrarre il capo verso te stesso, distogliendo lo sguardo da una mammella vivisezionata, da un pulcino gambizzato, da un bambino ammazzato, da cadaveri in bella mostra, ne è pieno il film. Come sempre escamotage meschino e raccapricciante per ricordare allo spettatore di che pasta sia fatto l'uomo e dunque chi guarda apparentemente distaccato un film, un dipinto, un monumento.

   Von Trier ci ricorda sublimamente che il nostro urlo disperato non sarà ascoltato da nessuno. Ne dal nostro vicino, ne da chi dovrebbe proteggerci, ne da Dio stesso lontano da noi anni luce e mai pronto ad aiutarci nel momento del bisogno.

   Il regista danese costruisce e crea come un ingegnere/architetto o almeno vorrebbe.

   Vorrebbe essere colui il quale riesce, primo fra tutti, ad inventare ma anche a costruire, a partorire idee che egli stesso realizzerà, fallendo miseramente come il suo protagonista o almeno questo è quello che vorrebbe farci credere in un tripudio di orrore e bellezza.

   Affiorano le icone, quelle negative, e le metafore che non ti aspetti, il tutto per dare sfoggio di una cultura superlativa ma soprattutto del buco nero che l'uomo è sempre stato, un buco nero che neppure il Virgilio del maestoso Bruno Ganz riesce definitivamente a dimenticare.

   Siamo una razza strana. Una razza che può vantarsi della Venere di Botticelli e di Goethe ma che ha prodotto Hitler e i campi di concentramento e migliaia di altre dittature e orrori.

   Non possiamo sfuggire a chi siamo cosi come Jack non può sfuggire alla sua ombra, quello che gli fa vivere la pura estasi dell'uccisione, che lo segue fino alla prossima vittima in un loop infinito di attesa, caccia e liberazione.

   Lars Von Trier è un'artista dissacrante e totale e proprio per questo inimitabile, rifugge ogni schema e fascinazione, sperimentando il messaggio attraverso l'immagine e non viceversa, senza perdersi mai d'animo nella speranza di risvegliare in noi l'animale che da sempre ci accompagna, come un'ombra, come l'ombra che accompagna un serialkiller nel suo viaggio senza ritorno.

   ▲Upvote

   ReplyPermalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post

   💬 Show comments
4. ›The House That Jack Built (Film): Review.@martinmcfly2697d

   Since before it was released I was waiting for this film, only the poster immediately caught my attention, and when I heard that it was Lars von Trier who directed the movie, my desire to see the film did nothing but increase. I finally saw it, and well, it has not exceeded my expectations, although it is not necessarily bad, is a little uncomfortable, and at times quite slow, but nevertheless it has some good moments too.

   ---

   Image.png

   (https://cdn.steemitimages.com/DQmf7nZeMuZTZSnvJWqGuk1s5NGAg3heFwtzNrWqF6AmSEK/Image.png)

   Source <<

   ---

   Year: 2018 Category: Psychological Horror, Art. Director: Lars von Trier. Cast: Matt Dillon, Bruno Ganz, Uma Thurman, Siobhan Fallon Hogan, Sofie Gråbøl, Riley Keough, Jeremy Davies.

   

   ---

   Plot

   The film tells the story of Jack, a serial killer with a certain artistic disposition, which describes the murders that he committed during a period of twelve years.

   

   ---

   Opinion

   Criticize this film is difficult for me, because its nature is quite hard, and do not get me wrong, the images shown are not the most violent or bloodthirsty, without a doubt there are films with visually stronger scenes, just a few days ago I was talking about Bone Tomahawk, a film that has a scene that I personally found quite violent, however, the type of violence found in this film is more subtle and therefore more psychologically shocking, in a way it is much less uncomfortable to watch the murder of an adult character quite clearly on the screen, that indirectly see the murder of a child's character.

   Throughout the film, a dialogue is presented between two characters, Jack, the protagonist, and Verge, a character to whom we only hear dialogue with Jack, but of which we do not have a physical representation until the film is nearing its end. In the dialogue between Jack and Verge, the first tells the other some events of his life, dividing everything into five incidents, in such a way that the film is also divided into chapters, one for each incident, and an epilogue.

   During 155 minutes the director induces the spectator to follow Jack in his misdeeds and crimes, all wrapped up in a kind of allegory that not only tells us about the film, but also tells us something about the director, in such a way that the story we are seeing on screen could easily be used as a manifestation of Lars von Trier and his relationship with the works he has done.

   The film is accused of misogynist, but I'm not really going to judge that, what I can say is that the director does not feel any concern at the moment of making a film that without a doubt is politically incorrect, so we could say that von Trier seeks to annoy the audience and he get it.

   The acting work is quite good, Matt Dillon must carry the weight of the film, and honestly I must say that he did an acceptable job even though I had never seen him in this acting facet. Uma Thurman also makes an appearance at the beginning of the film and she does it well. I was pleasantly surprised to find Bruno Ganz in the film, an actor known for his famous performance of Adolf Hitler in the film Der Untergang, also known as Downfall, and he also does well; I will try to see more films in which he acts.

   The photography work is the best of the film, the way they use the colors is quite good, not to mention that the shots are magnificent, in fact, there is a scene that will probably be recorded forever in the memory of who sees the film, in which we are shown a simply magnificent representation of Eugène Delacroix's painting, known as The Barque of Dante.

   In short, the film is not bad, but it is hard and at times difficult to see, and except for the fact that anyone can give it a different meaning, out of context it may seem nonsense. If I have to make a main criticism, I must direct it to the last 40 minutes of the film, where it seems that the rhythm goes down a lot, the film becomes slow, and therefore it gets stuck, however, also during those minutes, it is when the film gives us some really great images, like the one mentioned above.

   

   ---

   Trailer

   ---

   Score

   7/10

   I recommend it to those who are familiar with the filmography of Lars von Trier, without necessarily being the best or the worst of his work, the rest of the people can abstain unless they want to witness a good dose of psychological violence.

   ---

   

   ▲Upvote

   ReplyPermalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post

   💬 Show comments
5. ›Ջեքը կառուցեց տունը (The House That Jack Built, 2018)@panza2716d

   Ճիշտ այնպես, ինչպես քննադատներն են սիրում քարերը նետել, ռեժիսորը բերում իսկական հաճույք կտտացնելով Կաննի սնկերի քթի վրա: Այս պատճառով, քանի որ Կաննում չկան գոյություն չունեցող տարիների ընթացքում. Հիտլերին անհարաժեշտորեն արտահայտված համակրանքի համար, Թրերը ոչ միայն տարավ բազմաթիվ իր ներողամտությունները, որոնց համար փառատոնի ղեկավարությունը չափազանց անտարբեր էր, այլեւ իր սիրելի սխալը դարձրեց իսկական խառնաշփոթ: նոր ֆիլմի տեսարաններից մեկում նացիստական ​​մշակույթի հաճոյախոսություններով.

   IMG

   Աշխարհի լավ կեսը գտնվում է երրորդ ալիքի ֆեմինիստների եւ նրանց հանցագործների միջեւ խաղաղության պակտի ստորագրման եզրին, զենքը ծալվում է, պայմանները նախատեսված են, եւ հանցագործները պատժվում են, դուրս է եկել ռազմաճակատում, ատրճանակով եւ հերոսների բերանը ցնցվում է. Բոլոր կանայք ծնվում են տուժողի կողմից տղամարդիկ հանցագործներ են: Գառան ծնվեց, որ կերակրեց վագրին: Ի տարբերություն շատերի կեղծիքի, Լարս ֆոն Թրեյը ոչ թե սադիստական ​​ռեժիսոր չէ, այլ Մազոխիստի հեղինակն է, այլեւ մազոխիստական ​​ռեժիսորն է եւ ֆիլմում կառուցելիս նա անկեղծորեն ոչ միայն իր երկար տարիների աշխատանքը, այլեւ եւ ինքներդ ձեզ որպես ստեղծող.

   Ֆիլմի հերոսը ճարտարագետ, աննկուն անունով Ջեկ, ով ինքն իրեն ճարտարապետ պատկերացնում, սակայն անկարող է իրական արվեստի գործել: Ստեղծագործական իմպոտենցիան վերածվում է հոգեւոր տառապանքի, եւ դա անզգույշ ցանկություն սպանելու համար, ինչ-որ կերպ վիրավորվել էգոն: Անհնար է կառուցել Ջեքը (արտաքուստ մաքուր հարգանքը), այլ զոհի որոնման համար շպրտված կարմիր վագոն: Յուրաքանչյուր հանցագործության համար նա, որպես հարուստ արվեստագետ, հարմարվում է նոր տեսանկյունից, յուրաքանչյուր հանցագործություն դարձնելով իրական կատարում: Ցանկացած նապաստակի նման, հերոսը վճռականորեն ճանաչում է, սակայն այս Ջեքի հետ ամուր. Կարծես ամբողջ տիեզերքը անտարբեր է ոչ միայն իր «գլուխգործոցներին», այլեւ ինքն իրեն: Նույնիսկ զրուցակցը, խոսքի անունով (ամբողջ իմաստը կորցրել է ռուսերեն թարգմանությամբ), հիացմունքի փոխարեն, արտահայտում է միայն տարօրինակություն.

   Երրորդ արարքից հետո հեռուստադիտողը բոլորովին կորցնում բոլոր զգայունությունը, եւ նախասիրտ սարսափը փոխարինվում խայտառակ հետաքրքրասիրությամբ, դառնալով հանդիսատեսի վկայությունը հանդիսատեսի հարձակվողին: Թվում է, թե ուզում ենք ատել Ջեքը, բայց ռեժիսորը նաեւ մեզ վրա դնում ճարպի խոզ չափազանց էլուդիտ է, եւ դա մեզ էապես ազդում (լավ պատճառով մենք սիրում ենք ինտելեկտուալ մոլագարները). Կարճ ներդիրներով, նա խոսում է նոր ուղեկիցի հետ արվեստի հարեւանությամբ գտնվող բազմաթիվ առարկաների մասին, եւ ամեն դեպքում նա տալիս է բավարար փաստարկներ լուրջ ընդունելու համար.

   IMG

   Պատմության վերջը բավականին սպասելի: Սակայն նկարում կարեւորը ոչ այնքան սյուժն է, որքան Ջեկի դիմանկարը անհանդուրժող անհատի ծայրահեղ ծայրահեղությունը, մի քանի փուչիկների եւ վախի զգացումով նրա գլխին, որ նվաճում է իր արտահայտվելու ունակությունը: Ջեկ Լարս ֆոն Թրերի օրինակն անկեղծ արդարացում է գտնում իր կինեմատիկական դաժանության համար: Իրոք, ով գիտի, թե ինչ է անում Լարսն Թրիրը, եթե նա տնօրեն չէր: Գուցե, իրականում, նա կործանեց մարդկանց, քանի որ տեսնում ենք, որ բարդությունը չի կարող վերցնել իրենից (բարեբախտաբար, պատմությունը չգիտի ենթավարկային տրամադրությունները). Ջեքի աչքերում (հավանաբար, Լարս), արվեստի արժեքը որոշվում է մարդկային տառապանքի չափով, որը ինչ-որ կերպ ներգրավված դրան.

   Մինչ Դարրեն Արոնոֆսկին հոռետեսորեն փորձում է նետել փոփ մշակույթը, Լարս ֆոն Թրիերը դադարում է մարդկության բոլոր ատոմային ռումբը, դառնալով պայթյունի էպիկենտրոն եւ մահվան դատապարտում: Հավատում ենք, որ մենք ապրում ենք մարդկության պատմության մեջ ձանձրալի ու կայուն ժամանակներում: Ամբողջ աշխարհը արդեն ուսումնասիրվել է, եւ մենք դեռ պատրաստ չէին նվաճել տարածքը: Զարգացած երկրներում չկա լուրջ ներքին եւ արտաքին հակամարտություններ, եւ արվեստի բոլոր ժանրերը արդեն հաստատվել են հետինդուստրիալ աշխարհում եւ գտել են իրենց ոսկե նշանակությունը, ինչը բերում է հեռուստադիտողին եւ փողին: Հիանալի է, որ մենք ապրում ենք հանգիստ աշխարհում եւ վախենում ենք մահից, բայց եկեք ազնիվ լինենք, բոլորիս մեջ կա նոր, անհայտ եւ վտանգավոր մի բան սիրում լողալ եւ լսարանի համակրանքի արդյունքում ստեղծում նա դրդում է կինոյի սահմանված նորմերին: Այլ ռեժիսորներ կտեսնեն, թե ինչ է թույլ տրվել տեղափոխվել, նրանք մտածում են. «Դե, հնարավոր». եւ լրացրեք տեղը: Մինչ այժմ, տնօրենը թույլ չի տվել, թե ինչ է արել Տրիերը: Կաննի կինոփառատոնում հանդիսատեսի արձագանքը ամենայն հավանականությամբ այս առումով հանդիսանում է կինոյի կեսը, որը թողել է հանդիսատեսի կեսը կինոյի կես ժամից հետո: Երկրորդ կիսաեզրափակիչը մնաց եւ գրավեց վարկերի վրա: Եվ դա գեղեցիկ է: Ֆիլմի դիտումից հետո դուք կունենաք երկու տարբերակ, կամ ֆիլմը քեզ համար զզվելի է թվում, եւ հավանաբար չեք կարողանա դիտել այն մինչեւ վերջ.

   ▲Upvote

   ReplyPermalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post

   💬 Show comments