The first scrobble for this title is still propagating, but a community review is already indexed below.
Reviews
Longform community posts about this title
Reservoir Dogs (1992): Raw, Relentless, and Completely Unapologetic (Nineties Movies Favorites)@thefed157d
This is my Nineties Friday blog for 1/23/26, and today it’s all about Reservoir Dogs (1992). Quentin Tarantino didn’t just announce himself with this film, he kicked the door in and made it impossible to ignore. Made on a small budget with big confidence, Reservoir Dogs still feels dangerous and electric more than thirty years later.
The basic story is simple on the surface. A diamond heist goes wrong, the crew regroups at a warehouse, and paranoia takes over. The genius of the film is that you never actually see the robbery. Everything that matters happens in the aftermath, through arguments, accusations, and bleeding men trying to figure out who sold them out.
Tarantino’s dialogue is the engine of the movie. People talk about pop culture, tips, music, and nonsense while standing on the edge of violence. It feels real because it is real. Criminals don’t speak in speeches, they ramble, joke, and argue. The conversations pull you in so deeply that when violence erupts, it hits harder.
The non linear structure was bold for its time and completely works. By jumping back and forth, the film slowly fills in the gaps while keeping tension high. You’re constantly reassessing characters as new information comes out. Trust shifts. Loyalty gets questioned. Nobody feels completely safe.
Harvey Keitel gives the film its emotional center as Mr. White. He’s calm, experienced, and genuinely believes in loyalty. His relationship with Mr. Orange drives the heart of the story and makes the ending land with real weight. Without that emotional grounding, the film wouldn’t hit nearly as hard.
Michael Madsen’s Mr. Blonde is pure menace. The ear cutting scene is infamous, but what makes it disturbing isn’t the violence, it’s how casual and joyful he is while doing it. He doesn’t rage, he dances. That contrast is chilling and unforgettable.
The movie is soaked in tension from start to finish. Most of it takes place in a single location, yet it never feels small. The warehouse becomes a pressure cooker where every word and look matters. Tarantino proves you don’t need scale to create intensity, just sharp writing and committed performances.
Reservoir Dogs also changed independent film. It showed what could be done with limited resources if the vision was strong enough. It inspired countless filmmakers to take risks, trust dialogue, and break traditional storytelling rules.
From my point of view, Reservoir Dogs (1992) earns its place among the greatest films of all time because it’s fearless. It doesn’t explain itself, soften its edges, or apologize for what it is. It’s raw, tense, funny, brutal, and confident. Even today, it still feels like a movie that shouldn’t exist, which is exactly why it matters.
Hello, dear friends, lovers of good cinema, it's been a long time since I last wrote a review. I've been away from the world of cinema for various reasons, and I'm back with a post following the recent death of the great actor Michael Madsen, whose true motives are barely known. Because of this, I rewatched Reservoir Dogs, the debut film by the great Quentin Tarantino, released in 1992. This film would dazzle for many reasons, one of them being the violence it handles and the charismatic character Mister Blonde (Michael Madsen). I'll briefly comment on my thoughts, references to the main characters, and finally, I'll focus on Mr Blonde.
Hola queridos amigos amantes del buen cine, hace mucho tiempo que no hago una reseña, y es que estuve muy alejado del séptimo arte por varias razones, y vuelvo con una publicación motivo del reciente fallecimiento del gran actor Michael Madsen, quien apenas se conocen los verdaderos motivos. Debido a esto volví a ver Reservoir Dogs, ópera prima del Gran Quentin Tarantino, estrenada en el año 1992, película que deslumbraría por muchas razones, una de ellas, la violencia manejada y un personaje carismático como Mister Blonde (Michael Madsen). Comentaré brevemente mis apreciaciones, referencias a los personajes principales y al final me centraré en Mr Blonde.
"Reservoir Dogs" (1992) isn't just a film; it's a statement of intent. From its opening minutes, with the iconic line about "Like a Virgin" and tips, Tarantino immerses us in a universe of incisive dialogue, graphic violence, and a nonlinear narrative structure that would become his trademark (everyday dialogue). More than a heist film, "Reservoir Dogs" is a study of character, loyalty, and the inevitable spiral of paranoia when things literally go to shit.
"Reservoir Dogs" (1992) no es solo una película; es una declaración de intenciones. Desde sus primeros minutos, con el icónico diálogo sobre "Like a Virgin" y las propinas, Tarantino nos sumerge en un universo de diálogos incisivos, violencia gráfica y una estructura narrativa no lineal que se convertiría en su sello distintivo (diálogos cotidianos). Más que una película de atracos, "Reservoir Dogs" es un estudio de personajes, la lealtad y la inevitable espiral de paranoia cuando las cosas Literalmente se van a la mierda.
The plot is deceptively simple: a group of professional criminals, who don't know each other and use colorful aliases (Mr. White, Mr. Orange, Mr. Blonde, Mr. Pink, Mr. Brown, and Mr. Blue), reunite after a jewelry store robbery gone horribly wrong. The police were expecting them, and it's clear there's a snitch among them. Most of the film takes place in an abandoned warehouse, where tension builds as they try to uncover who betrayed them, while trust crumbles and violence erupts at the hands of one of them, for whom there are moments that are worth the cruel fun even though the rest have lost their sanity.
La trama es engañosamente sencilla: un grupo de criminales profesionales, que no se conocen entre sí y usan alias de colores (Mr. White, Mr. Orange, Mr. Blonde, Mr. Pink, Mr. Brown y Mr. Blue), se reúne después de un atraco a una joyería que ha salido horriblemente mal. La policía los esperaba, y es evidente que hay un soplón entre ellos. La mayor parte de la película transcurre en un almacén abandonado, donde la tensión se acumula a medida que intentan descubrir quién los traicionó, mientras la confianza se desmorona y la violencia estalla de la mano de uno de ellos, para quien hay momentos que merecen la pena divertirse cruelmente aunque el resto haya perdido la cordura.
Joe Cabot, played by Lawrence Tierney, serves as the brains of the operation and the patriarch of the group. Joe is the ultimate representation of the old-school mob boss: authoritarian, blunt, and very ruthless. His presence commands respect and fear; his orders are always obeyed to the letter. Although his screen time is arguably limited, his influence is felt in every decision and in the power structure within the group. He represents the strict father figure who organizes everything, and his death is the point of no return for the final dissolution of the team.
Joe Cabot protagonizado por Lawrence Tierney, es quien funge como el cerebro de la operación y el patriarca del grupo. Joe es el mejor representante del jefe de la mafia de la vieja escuela: autoritario, sin rodeos y muy despiadado. Su presencia impone respeto y temor, siempre es seguro que sus órdenes sean obedecidas al pie de la letra, aunque su tiempo en pantalla podría decirse que es limitado, su influencia se siente en cada decisión y en la estructura de poder dentro del grupo. Representa la figura del padre estricto que lo organiza todo, y su muerte es el punto de no retorno para la disolución final del equipo.
Mr. White is played by Harvey Keitel, also known as Larry Dimmick. Mr. White is the emotional "father" of the group, a highly experienced criminal with a particular code of honor. You could say he's the only one, or at least the one with the least moral compass. He's the most level-headed and the one who tries to mediate, but he's also prone to violence when he feels betrayed. His relationship with Mr. Orange is the emotional heart of the film; White's loyalty is a central theme; although he's a criminal, he has a sense of personal justice and takes betrayal as a matter of honor. His performance anchors the film, conveying a mix of toughness and vulnerability.
Mr. White es interpretado por Harvey Keitel, También conocido como Larry Dimmick. Mr. White es el "padre" del grupo en un sentido emocional, un criminal muy experimentado y con un código de honor particular, podría decirse que es el único, o al menos quien tiene un poco menos la moral extraviada. Es el más sensato y el que intenta mediar, pero también es propenso a la violencia cuando se siente traicionado. Su relación con Mr. Orange es el corazón emocional de la película, la lealtad de White es un tema central; aunque es un criminal, tiene un sentido de la justicia personal y se toma la traición como un asunto de honor. Su actuación es un ancla para la película, transmitiendo una mezcla de dureza y vulnerabilidad.
Mr. Pink, played by the irreverent Steve Buscemi, is the criminal of the entire team with the most pragmatic instincts, the one most concerned with the logic of the heist and the escape, and the only one who seems to truly understand what went wrong. Mr. Pink is a first-class complainer, cynical and often cowardly, but his survival instinct is the strongest. He's famous for his monologue about why he doesn't tip and for being the only one who, theoretically, manages to escape in the end. His personality reminds me a lot of that of the rats!
Mr. Pink es personificado por el irreverente Steve Buscemi, es el criminal de todo el equipo que posee un instinto pragmático, el que más se preocupa por la lógica del atraco y el escape, y el único que parece entender realmente lo que salió mal. Mr. Pink es un quejón de primer nivel, cínico y, a menudo, cobarde, pero su instinto de supervivencia es el más fuerte. Es famoso por su monólogo sobre por qué no da propinas y por ser el único que, teóricamente, logra escapar al final. Su personalidad me recuerda mucho al de las ratas!
Mr. Orange Tim Roth (Lie to Me) Also known as Freddy Newendyke, Mr. Orange is the undercover cop, the snitch everyone is looking for. He is the most tragic character in the film, caught between his duty and the loyalty he surprisingly develops towards Mr. White. His agony throughout the film, both physical and emotional, is palpable. The scene of his training for the mission is a brilliant example of how Tarantino builds character and suspense. He is the center of betrayal and, therefore, the catalyst for all the tension and violence. His internal struggle and eventual revelation are the emotional climax of the entire film.
Mr. Orange Tim Roth (Lie to Me) También conocido como Freddy Newendyke es el policía encubierto, el soplón que todos buscan, Mr. Orange es el personaje más trágico de la película, atrapado entre su deber y la lealtad que de forma sorprendente desarrolla hacia Mr. White. Su agonía a lo largo de la película, tanto física como emocional, es palpable. La escena de su entrenamiento para la misión es un brillante ejemplo de cómo Tarantino construye el personaje y el suspense. Es el centro de la traición y, por lo tanto, el catalizador de toda la tensión y la violencia. Su lucha interna y su eventual revelación son el punto culminante emocional de toda la película.
If there's one character who embodies the essence of the disturbing randomness and passionless brutality in "Reservoir Dogs," it's undoubtedly Mr. Blonde, whose real name is Vic Vega (an important detail, since he's the brother of Vincent Vega from "Pulp Fiction"). The recently deceased Michael Madsen gives a performance that has become iconic, and for very good reason. From the moment we meet him, Mr. Blonde exudes a disturbing calm. While the other characters are frantic, wounded, or panicking, Blonde is a cold and enigmatic figure. His presence on screen is magnetic, not because of his abundant dialogue, but because of his aura of a character full of unpredictable shifts. He speaks little, but when he does, his words carry weight, often with either threatening intent or total disinterest in the situation. This attitude reminds me a lot of that of the Nazi war criminal Adolf Eichmann.
Si hay un personaje que encarna la esencia de la inquietante lo aleatorio y la brutalidad sin pasión en "Reservoir Dogs", ese es sin duda Mr. Blonde, cuyo nombre real es Vic Vega (un detalle importante, ya que es el hermano de Vincent Vega de "Pulp Fiction"). Michael Madsen, recientemente fallecido, ofrece una interpretación que se ha convertido en icónica, y por muy buenas razones. Desde el momento en que lo conocemos, Mr. Blonde exuda una calma perturbadora, mientras los otros personajes están frenéticos, heridos o en pánico, Blonde es una figura fría y enigmática. Su presencia en la pantalla es magnética, no por su diálogo abundante, sino por su aura de personaje lleno de cambios que son imprevisibles, habla poco, pero cuando lo hace, sus palabras tienen peso, a menudo con una intención amenazante o de desinterés total por la situación. Esta actitud me recuerda mucho a la del criminal de guerra nazi Adolf Eichmann.
Mr. Blonde's calmness is not that of a man in control of his emotions, but rather that of one who lacks them entirely. He is a pure psychopath in every sense, without remorse, empathy, or a discernible moral code beyond his own sadistic satisfaction. His personality contrasts sharply with Mr. White, who, by contrast, has a marked sense of loyalty, or Mr. Pink, who is driven by greed. Mr. Blonde seems to act out of pure pleasure in the destruction and pain of others.
La calma de Mr. Blonde no es la de un hombre que controla sus emociones, sino la de uno que carece de ellas por completo. Es un psicópata puro en toda la expresión, sin remordimientos, empatía o un código moral discernible más allá de su propia satisfacción sádica. Su personalidad contrasta mucho con Mr. White, que con marcada diferencia tiene un sentido de la lealtad, o Mr. Pink, que es impulsado por la avaricia, Mr. Blonde parece actuar por puro placer en la destrucción y el dolor ajeno.
The defining moment that elevates him to legendary status in cinematic history is, of course, the policeman's torture scene. While Mr. White, with his scruples, has gone to seek medical help, Mr. Blonde is left alone with the tied-up policeman, with a chilling smile and to the strains of Stealers Wheel's "Stuck in the Middle with You," calmly dancing as he cuts off the officer's ear. The brutality lies not only in the act itself, but in the casualness with which he executes it, as if he were performing a very everyday task. There is no anger, no passion; only a cold, calculated torture that entertains him. This scene is a landmark in Tarantino's cinema, not only for its graphic violence, but for the way it reveals the psyche of a character who enjoys inflicting pain.
El momento que lo define y que lo eleva a un estatus legendario en la historia del cine es, por supuesto, la escena de la tortura del policía. Mientras Mr. White, con sus escrúpulos, se ha ido a buscar ayuda médica, Mr. Blonde se queda solo con el policía atado, con una sonrisa escalofriante y al ritmo de "Stuck in the Middle with You" de Stealers Wheel, baila tranquilamente mientras corta la oreja del oficial. La brutalidad no reside solo en el acto en sí, sino en la casualidad con la que lo ejecuta, como si estuviera realizando una tarea muy cotidiana. No hay ira, no hay pasión; solo una fría y calculada tortura que lo entretiene, esta escena es un hito en el cine de Tarantino, no solo por su violencia gráfica, sino por la forma en que revela la psique de un personaje que disfruta infligiendo dolor.
With the recent passing of actor Michael Madsen, I also remember the passing of Val Kilmer and Ray Liotta, top-tier actors the likes of which are rarely seen today. So, revisiting these carefully crafted, low-budget productions relives the cinematic genius that has been so lost today. "Reservoir Dogs" is undoubtedly a film that demands repeated viewing and analysis. Its well-structured narrative, polished dialogue, and character development make it a fundamental piece of independent cinema and a pillar in Quentin Tarantino's filmography. It's a work that, despite its simple premise, beautifully explores moral and psychological complexities, leaving us as viewers pondering. The tension, violence, and characters—especially the unsettling presence of Mr. Blonde—remain etched in the memory, cementing it as an undisputed classic.
Con el reciente fallecimiento del actor Michael Madsen, también recuerdo que partieron de este mundo Val Kilmer y Ray Liotta, actores de primer nivel como ya no se ven ahora, por lo que volver a disfrutar estas producciones realizadas con tanto esmero, bajo presupuesto, nos hace revivir esa genialidad dle cine que se ha perdido tanto en la actualidad. "Reservoir Dogs" es sin duda una película que exige ser vista y analizada repetidamente, su narrativa muye bien fragmentada, sus diálogos pulidos y la construcción de sus personajes la convierten en una pieza fundamental del cine independiente y en un pilar en la filmografía de Quentin Tarantino. Es una obra que, a pesar de su premisa sencilla, explora muy bien complejidades morales y psicológicas, dejandonos a nosotros como espectadores reflexionando mucho. La tensión, la violencia y los personajes, especialmente la inquietante presencia de Mr. Blonde, se quedan grabados en la memoria, consolidándola como un clásico indiscutible.
All the screenshots in this post were taken directly from the movie by me.
Although the first Quentin Tarantino film I saw was Pulp Fiction (like many of you, probably), I don't think there's a piece of his filmography that I appreciate more than Reservoir Dogs.
[Source](https://m.imdb.com/es/title/tt0105236/)
And despite it being his first feature, it's incredible how many hits he had, creating one of the most important crime dramas in modern cinema and laying the foundations that would later be mimicked by hundreds of filmmakers around the world.
While for many Tarantino is a director with a style where style prevails over substance, over the years I've learned that this isn't necessarily a bad thing, and I'm surprised at how well this film has aged.
The premise is simple: we follow a group of criminals (all named by a color, to protect their identities from each other) before, during, and after they carry out a diamond robbery. There's just one small problem, one of them was apparently infiltrated by the police and ended up making the whole heist a disaster.
Of course, in true Tarantino style, this story will be told with a non-linear structure, organically revealing the information before our eyes in an order where the emotional impact will be greater than if everything were told in chronological order. Sometimes we'll be seeing something that happened months or days before the heist, sometimes we'll see specific perspectives during it, or something that happened a couple of hours later.
And, while it may sound like a pretentious excuse to elevate a Simplon heist film, the reality couldn't be further from this, and I feel that Reservoir Dogs wouldn't work if it were constructed in any other way.
However, beyond its particular narrative structure, I feel that the greatest virtue of the film lies in its brilliant dialogue, where Tarantino demonstrates an impressive ability to create organic and interesting conversations that can keep us hooked while revealing vital information about each of the characters.
As if that were not enough, these characters are played by brilliant actors such as Tim Roth, Harvey Keitel and Steve Buscemi, actors whose roles here ended up catapulting them to absolute fame.
Reservoir Dogs remains a brilliant heist movie with impeccable pacing and several moments that have remained eternally imprinted in popular culture, it has a visually beautiful direction, it knows how to use the few musical pieces very well and it has one of the most iconic endings in the seventh art.
›[ESP-ING] Reservoir dogs: Un clásico de Tarantino 🍿@gigi8621d
¡Bienvenidos a una nueva entrada en mi blog gente linda de Hive!
Welcome to a new entry of my blog pretty Hive people!
Cuando una producción tiene muchos actores talentosos, me genera desconfianza. A menudo, no logran ejecutarlo bien y algunos terminan desaprovechados, lo que resulta decepcionante. Es complicado darles a todos su momento con tantos buenos intérpretes, jajajaja. Sin embargo, en la producción de hoy supieron equilibrar las cosas:
When a production has a lot of talented actors, it makes me suspicious. Often, they don't manage to execute well and some end up wasted, which is disappointing. It's hard to give everyone their moment with so many good performers, hahaha. However, in today's production they knew how to balance things out:
Nos trasladamos al año 1992 con esta producción de crimen y drama protagonizada por Harvey Keitel, Tim Roth, Chris Penn, Steve Buscemi, Lawrence Tierney, Michael Madsen y Quentin Tarantino. Seis criminales profesionales reciben el encargo de robar una joyería, pero todo se descontrola cuando la policía aparece de manera inesperada y comienzan a sospechar que podría haber un soplón entre ellos.
We are transported back to 1992 with this crime-drama production starring Harvey Keitel, Tim Roth, Chris Penn, Steve Buscemi, Lawrence Tierney, Michael Madsen and Quentin Tarantino. Six professional criminals are commissioned to rob a jewelry store, but everything gets out of control when the police show up unexpectedly and they begin to suspect that there might be a snitch among them.
Joe Cabot es el cabecilla de este plan. Junto a su hijo, se encargan de organizarlo para que los profesionales puedan llevarlo a cabo. Lo que comenzó como un robo a una joyería por unos diamantes termina en un desastre, donde solo algunos logran escapar, ya sea heridos o con vida. Tras estos sucesos, surge la sospecha de que hay un soplón entre ellos. Pero... ¿quién habrá sido?
Joe Cabot is the ringleader of this plan. Together with his son, they are in charge of organizing it so that the professionals can carry it out. What began as a robbery of a jewelry store for some diamonds ends in a disaster, where only a few manage to escape, either wounded or alive. After these events, suspicion arises that there is a snitch among them. But... who could it be?
Creo que este film es un excelente ejemplo de cómo narrar una historia sin mostrar los hechos principales, en este caso el robo a la joyería. Cuenta con un elenco y actuaciones increíbles, además de un guion que te mantiene en incertidumbre hasta el final y logra mantener el ritmo sin perder ningún detalle.
I think this film is an excellent example of how to tell a story without showing the main facts, in this case the jewelry store robbery. It has an incredible cast and performances, plus a script that keeps you in uncertainty until the end and manages to keep the pace without losing any detail.
La película comienza con el grupo en una cafetería, donde tienen un diálogo sobre Madonna y su canción 'Like a Virgin', seguido de una breve explicación de por qué el Sr. Rosa no deja propinas 😂. Es un muy buen inicio para lo que vendrá después. Me gusta que incluyan el contexto previo y la introducción de cada personaje, ya que nos da una idea clara de quiénes son cada uno de ellos y su rol en el equipo.
The film begins with the group in a coffee shop, where they have a dialogue about Madonna and her song 'Like a Virgin', followed by a brief explanation of why Mr. Pink doesn't tip 😂. It's a very good opener for what's to come later. I like that they include the previous context and introduction of each character, as it gives us a clear idea of who each of them are and their role in the team.
A pesar de que los hechos se desarrollan en el almacén de encuentro tras el robo, supieron utilizarlo a su favor con los diferentes flashbacks, el caos entre ellos y el rehén que habían tomado. Personalmente, hubiera preferido omitir la escena de la tortura, ya que no disfruto ver ese tipo de cosas de manera gráfica, pero reconozco que es solo una opinión personal.
Even though the events take place in the meeting warehouse after the robbery, they knew how to use it to their advantage with the different flashbacks, the chaos between them and the hostage they had taken. Personally, I would have preferred to omit the torture scene, as I don't enjoy seeing that kind of thing graphically, but I recognize that it's just a personal opinion.
En síntesis, es un film bastante entretenido que realmente me gustó; no me aburrió en absoluto. He leído que algunos lo consideran uno de los mejores trabajos de Tarantino, pero como no he visto muchas de sus películas, no podría opinar al respecto.
All in all, it's a pretty entertaining film that I really enjoyed; it didn't bore me at all. I've read that some consider it one of Tarantino's best works, but as I haven't seen many of his films, I couldn't give an opinion on that.
Pero bueno amigos, estaré viendo otras cosas y dándoles mi opinión. Nos estamos leyendo.
But hey folks, I'll be watching other things and giving you my opinion. We are reading each other.
Welcome my dear internet thief travelers and thank you very much for having made a temporary stop in my post, I really like gangster and crime movies, that is why when I saw a small fragment on TikTok of the film “Reservoir Dogs” that mixes several interesting elements ranging from a completely mind-blowing suspense to countless violent situations, that was all that was enough to completely and absolutely catch my attention. Without further ado, prepare to face a robbery that went wrong because we are about to begin.
Bienvenidos mis queridos viajeros ladrones del internet y muchas gracias por haber hecho una parada temporal en mi post, me gustan mucho las películas de mafiosos y de crímenes, es por ello que cuando vi un pequeño fragmento en TikTok del filme “Reservoir Dogs” que mezcla varios elementos interesantes que van desde un completo suspenso alucinante hasta un sin número de situaciones violentas, eso fue todo lo que basto para llamar total y absolutamente mi atención. Sin más que agregar prepárense para afrontar un atraco que salió mal pues estamos por comenzar.
Property by @Jrjaime
Property by @Jrjaime
Reservoir Dogs was released in 1992, directed by Quentin Tarantino and produced by Live America Inc. and Dog Eat Dog Productions, it has a duration of 1 hour and 39 minutes. It is a suspense and crime film, the story focuses on a group of men who do not know each other but despite this they organize to rob a jewelry store, unfortunately everything goes terribly wrong because there was a snitch who alerted the police. so they had to face an ambush, after surviving that disaster they will have to find out which of them was the one who screwed up the team.
Reservoir Dogs fue estrenada en 1992, dirigida por Quentin Tarantino y producida por Live America Inc. y Dog Eat Dog Productions, cuenta con una duración de 1 hora y 39 minutos. Es un filme de suspenso y crimen, la historia se enfoca en un grupo de hombres que no se conocen entre sí pero pese a ello se organizan para robar una joyería, desgraciadamente todo sale terriblemente mal debido a que hubo un soplón que alerto a los policías por lo que debieron enfrentarse a una emboscada, después de sobrevivir a ese desastre tendrán que averiguar cuál de ellos fue el que jodió al equipo.
For more details about the film you can visit the link I leave you from Wikipedia | Para más detalles sobre el filme puedes visitar el link que te dejo de Wikipedia
Property by @Jrjaime
The soundtrack is inconsequential, it does not stand out at any time as an element that marks a before and after, throughout the film it is perceived as a component that does not subtract or add value at any time, it is present but is not relevant. .
La banda sonora es intrascendente, no sobresale en ningún momento como un elemento que marque un antes y un después, a lo largo del filme se percibe como un componente que no resta ni suma valor en ningún momento, se encuentra presente más no es algo relevante.
Property by @Jrjaime
The world-building is not remarkable, although the film weighs an enormous amount of suspense under its belt, it does not manage to transmit said suspense to its scenery because it loses all that essence of intrigue with which the plot is clouded. This only reduces it to scenarios without personality and quite boring with nothing to tell.
La construcción de mundo no es destacable, si bien el filme sopesa una enorme cantidad de suspenso en su haber no logra que dicho suspenso se transmita a su escenografía debido a que esta pierde toda esa esencia de intriga de la cual se encuentra empañada la trama, esto solo la reduce a escenarios sin personalidad y bastante aburridos sin nada que contar.
Property by @Jrjaime
The plot is quite interesting because the film maintains a good level of enigma throughout its duration, this mystery being the one that seeks to keep the viewer's attention captive and to a certain extent this is achieved in a good way due to its multiple twists and revelations. . The narrative is disordered on purpose, the intention of the film is to provide small fragments of information so that the viewer is the one who builds the plot, however, it does this in a rather clumsy way since there is a lack of subtlety to That the events feel organic, this does not mean that its plot is a disaster but it does denote the inexperience of the director and the need to polish details to create an exquisite work, in fact, the film has an air of “Pulp Fiction” It's just that more errors are noted due to the aforementioned. The length of the film is a problem, this is because throughout the film we are given different points of view and information from the experiences of different characters, the issue is that for this to work more time on screen was necessary. and exploit its protagonists in a better way, which is why the need for more time is evident so that the different elements contained in the film could have been better developed.
La trama es bastante interesante debido a que el filme mantiene un buen nivel de enigma durante toda su duración, siendo dicho misterio el que busca mantener cautiva la atención del espectador y hasta cierto punto esto se consigue de buena forma debido a sus múltiples giros y revelaciones. La narrativa es desordenada a propósito, la intención de la cinta es ir proporcionando pequeños fragmentos de información a fin de que sea el espectador el que vaya construyendo la trama, no obstante, esto lo hace de forma bastante torpe puesto que se carece de sutileza para que los acontecimientos se sientan orgánicos, esto no quiere decir que su trama sea un desastre pero si se denota la inexperiencia del directo y la necesidad de pulir detalles para procrear una obra exquisita, de hecho, el filme tiene un aire a “Pulp Fiction” solo que se denotan más errores por lo antes mencionado. La duración del filme es un problema, esto se debe a que a lo largo de la película se nos da diferentes puntos de vista e información proveniente de vivencias de diferentes personajes, el asunto es que para que esto pudiese funcionar era necesario más tiempo en pantalla y explotar de mejor forma a sus protagonistas, es por ello que se denota la necesidad de más tiempo para que se hubiese podido desarrollar de mejor forma los diferentes elementos que albergaba la cinta.
Property by @Jrjaime
The characters are a problem and that lies in the large number of them, there are too many characters that the film aspires for the viewer to take into account but this is impossible because there are some who only have seconds on screen and only have a few dialogues, since the film intends for the viewer to doubt everyone and speculate about who the snitch is, however, it becomes impossible because there are very few who have that iota of focus that allows them to question who the traitor was. On the other hand, the few that are focused on do not have a good development beyond vague data and scarce information, again I highlight, for a film whose intention is for speculation to exist, it fails a lot in this aspect.
Los personajes son un problema y eso radica en la gran cantidad de los mismos, existen demasiados personajes que el filme aspira a que el espectador tome en cuenta pero esto es imposible debido a que hay algunos que tienen apenas segundos en pantalla y solo poseen pocos diálogos, siendo que la cinta pretende que el espectador dude de todos y especule sobre quien es el soplón, no obstante, se hace imposible debido a que son muy pocos los que tienen ese ápice de foco que permita cuestionarse quien fue el traidor. Por otro lado, los pocos que son enfocados no tienen un buen desarrollo más allá de datos vagos e información escasa, nuevamente destaco, para ser un filme cuya intención es que exista especulación falla mucho en este aspecto.
Reservoir Dogs is not a bad film despite the fact that I have highlighted many of its flaws throughout this review, it has a halfway decent development of its events despite the lack of information available, some of its characters despite being completely unknown They have a style that gives them a certain interesting character that keeps them in good shape. In general, the film has good foundations that it does not develop in the best way, but that does not mean that it is a mess. It is for all the above that it deserves 4 stars out of 7, Tarantino's first film as a director was not the best although it did lay the foundations of the director's style for future works of art, it has no loss despite its various errors.
Reservoir Dogs no es un mal filme pese a que he destacado muchos de sus fallos a lo largo de esta reseña, tiene un desarrollo mediamente decente de sus acontecimientos pese a la carencia de información que se tiene, algunos de sus personajes pese a ser completamente desconocidos tienen un estilo que les da cierto carácter interesante que los hace mantenerse de buena forma, en general, el filme tiene buenas bases que no desarrolla de la mejor forma pero no por ello implica que sea un bodrio. Es por todo lo anterior que merece 4 estrellas de 7, la primera película de Tarantino como director no fue la mejor aunque si sentó las bases del estilo del director para futuras obras de arte, no tiene pérdida pese a sus diversos errores.
Property by @Jrjaime
My dear traveling assailants, we have reached the end of another review. If you liked it, I would greatly appreciate it if you left your positive vote and used the reblog button. I upload content daily, so if you don't want to miss it, I invite you to start following me. so you are aware of all my updates. If you want me to review something specific, you can leave your suggestion below in the comments box and I will gladly dedicate a post to it as soon as I can. Without further ado, I thank you for having reached this point and I send you a big hug from a distance, I remind you that you have the strength of your greatness giving you its support, you just have to take the helm and set a course, I hope that Let's meet again when you decide to make another temporary stop in one of my future posts.
Mis queridos asaltantes viajeros hemos llegado al final de otra reseña, si fue de tu gusto agradecería mucho que dejases tu voto positivo e hicieses uso del botón reblog, subo contenido de forma diaria por lo que si no quieres perdértelo te invito a que comiences a seguirme para que estés al tanto de todas mis actualizaciones. Si deseas que reseñe algo en concreto puedes dejar la sugerencia abajo en la caja de comentarios y con gusto le dedicaré una publicación apenas pueda. Sin más que agregar te doy las gracias por haber llegado hasta este punto y te mando un fuerte abrazo desde la distancia, te recuerdo que tienes la fuerza de tu grandeza dándote su apoyo solo tienes que tomar el timón y fijar un rumbo, espero que nos topemos de nuevo cuando decidas hacer otra parada temporal en uno de mis futuros posts.
Property by @Jrjaime
In case you were wanting more | Por si quedaste con ganas de más
All the images used to make this post that have no source are my property being taken, created and / or edited partially or totally by me using the Gimp program, those that are not of my authorship will have their respective source at the end. The screen shots shown in the post were taken by me while watching the series, however, these remain with their respective authors.
Todas las imágenes utilizadas para hacer este post que no tienen fuente son de mi propiedad siendo tomadas, creadas y/o editadas parcial o totalmente por mi utilizando el programa Gimp, aquellas que no son de mi autoría tendrán al final su respectiva fuente. Las capturas de pantalla mostradas en el post fueron tomadas por mi mientras veía la serie sin embargo estas siguen perteneciendo a sus respectivos autores.
›CineTv Contest: My Favorite Heist Movie - Reservoir Dogs.@nbarrios671168d
The film by director Quentin Tarantino Reservoir Dogs (1992), is a very well structured, elegant and violent film. With a good script and an excellent soundtrack.
The film is a jewelry store robbery film in which we are never shown the robbery. It is an independent film shot with talent and skill. It balances simplicity and complexity, violence and elegance, intelligence and insanity.
This jewelry heist turns out to be disastrous, and in addition there is an undercover cop among them. The dangerous criminal Joe Cabot (Lawrence Tierney) heads this group, and working with him is his son Eddie, Nice Guy Cabot (Chris Penn).
To avoid problems with the law, the criminals in the film use colors as identification and in this way their real identity is a mystery.
Mr. White (Harvey Keitel), an old friend of Joe Cabot's, is a man who flaunts the words honor among thieves. He is the only one who cares that Mr. Orange was hurt and did everything he could to keep him alive, as he trusted him until he revealed his true identity.
Mr. Orange (Tim Roth) was the last to join the team and was the undercover cop among them. He was shot during the heist and for most of the film he struggles to survive while the rest try to figure out what went wrong and who the traitor was.
Mr. Pink (Steve Buscemi), who doesn't care about the rest of the group and doesn't like being assigned that specific color as he associates it mainly with femininity, is the most selfish member of the group.
Mr. Blonde (Michael Madsen), the most violent and impulsive member of the group, starts shooting hostages, takes a cop hostage and tortures him, and arrives late to the warehouse after the heist goes wrong. He is an acquaintance of Joe Cabot.
Mr. Blue (Edward Bunker) is the most mysterious member of the group, as he was mostly quiet during breakfast and did not return to the warehouse.
Mr. Brown (Quentin Tarantino), delivered some excellent lines during the opening scene in the diner related to Madonna's Like a Virgin. He was shot in the head by a cop during the robbery and died while driving away with Mr. White and Mr. Orange.
The performances by Harvey Keitel, Tim Roth, Steve Buscemi, Chris Penn and Michael Madsen are absolutely memorable. Harvey Keitel immense, Steve Buscemi gives a remarkable performance, Tim Roth shows why he is one of the actors Tarantino likes to work with the most. The figure of Lawrence Tierney, uses the usual acid and witty dialogues that the director likes so much, in crazy situations and of little importance, these are sarcastic and biting, and Michael Madsen, is immortalized in the cinema by starring in one of the most memorable and emblematic scenes of the film.
The opening scene where the thieves prepare to go to the robbery, tasting a coffee in a restaurant and discuss the meaning of the lyrics of the song Like a Virgin by Madonna is a declaration of principles where violence seems normal and everyday as a conversation without apparent sense.
"Reservoir Dogs" is a cult film, which has excellently crafted dialogues accompanied with a series of songs where the viewer feels immersed in the decade of the 50s and 70s.
This does not detract from what Tarantino tells us in the film.
The final shootout scene is epic: Joe Cabott (Lawrence Tierney) shoots Mr. Orange (Tim Roth), Mr. White shoots and kills Joe, Eddie shoots Mr. White and someone shoots Eddie and he falls to the ground. Then they all fall to the ground and Mr. Pink (Steve Buscemi) comes out from under the ramp where he had been hiding all this time and escapes with the diamonds.
To this day there is great controversy over who shoots Eddie. Some say it was Mr. Pink, others say it was Mr. White.
Mr. White is wounded but has the strength to crawl to Mr. Orange, already dying, there Mr. Orange confesses that he is the infiltrator, then Mr. White with much feeling kills his friend. At that moment the police arrive and shoot Mr. White.
In the background we hear the sound of sirens and gunshots, and we do not know if the police kill Mr. Pink, or if he manages to flee with the diamonds.
There is another theory that says that it is impossible for Mr. White to have killed Joe, since he only shoots him once, and if we see Eddie's body on the floor, he was shot in the head and in the mouth. So it is logical that Mr. Pink killed him when he was under the ladder.
The protagonists of the film are criminals, which is why I cannot side with them, they are professional robbers whose plan is thwarted by an infiltrator within the group, in this case a policeman. If the mastermind behind the robbery, Joe Cabot, had been more intelligent, he would not count on Mr. Pink or Mr. Orange for this misdeed for one simple reason: he does not know them. The film reflects a great friendship between Mr. Whithe and Mr. Orange, so much so that until the last minutes Mr. White finds it impossible to believe Mr. Orange's betrayal.
This is the film that started Tarantino's mania, with very well-crafted dialogues, high doses of violence, and an excellent soundtrack.
This is my entry this week in the CineTV Contest #56 - Favorite Heist Movie Link here. Thank you very much for stopping by, good luck to all the contestants.
Սա ոչ միայն առաջին ֆիլմն է, իմ կարծիքով, սա լավագույն ֆիլմն է: Այս ֆիլմի մեջ կա այն ամենը, ինչ իրական փափուկ ֆիլմերի սիրահարը պետք դետեկտիվ ինտրիգը, մտածող եւ շատ լավ երկխոսությունները, զարմանահրաշ հումորը, գերազանց դերասանները եւ, իհարկե, սյուժեի ցնցող բծերը: Այս ֆիլմը ցանկանում է կրկին վերանայել, եւ կարծես, այս ֆիլմը երբեք չի կարող ձանձրանալ: Կամ գուցե դա.
Զարմանալի չէ, որ առաջին աշխատանքը բերեց Կուենտին Թարանտինոնին այդպիսի փառքը: Ի վերջո, ֆիլմը այնքան հետաքրքիր է եւ զարմանալի, որ անհնար է հեռացնել էկրանին: Ֆիլմի սյուժեն շատ պարզ է: Եվ քանի որ ասում են. «Բոլոր խելացիները պարզ են»: Բոլոր ակցիան տեղի է ունենում սովորական պահեստում ոսկերչական խանութի կողոպուտից հետո: Գողերից մեկը լուրջ վնասվածքներ ստացավ: Յուրաքանչյուր ոք գիտի, որ ամեն ինչ պետք է անցնի սահուն, բայց ինչ-որ տեղից ոստիկանությունը եկավ եւ հեռացներ: Այսպիսով, մոլը սկսվեց: Նաեւ այն, ինչ անհրաժեշտ է անել: Դա ճիշտ է. Դուք պետք է հաշվարկեք այն: Եվ այսպես, երբ դիտում ենք ֆիլմը, մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է այս ֆիլմի հերոսները փորձում են դա անել: Նրանք կասկածում են միմյանց, բայց միեւնույն ժամանակ փորձում են հավատալ միմյանց: Ճիշտն ասած, ինձ համար ֆիլմի սյուժն անկանխատեսելի էր: Հնարավոր է, իհարկե, ենթադրենք, թե ով է մոլը, բայց դուք կարող եք մատնանշել գրեթե որեւէ մեկին: Ինձ համար անսպասելի էր, որ նա խառնաշփոթ էր.
Ֆիլմը պարզ է, բայց, միեւնույն ժամանակ, ինչպես նախկինում ասացի, հայտնի դարձավ: Ինչու: Եկեք հիշենք սյուժեի ոչ գծային: Նախ, մենք տեսնում ենք այս «շներին» սրճարանում, նախքան կողոպուտը, ապա արդեն լուրջ վիրավորվել է եւ պահեստ (հավաքածուի վայրը); ապա մենք տեսնում ենք դրանցից յուրաքանչյուրի պատմությունը. ինչպես է նա ստացել այդ գործը եւ այլն: եւ դրա միջեւ մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է տեղի ունեցել թալանը: Արդյունքում բավականին հասկանալի ավարտվեց: Մի քիչ շփոթեցնող, բայց հասկանալի եւ հետաքրքիր: Բացի Թարանտինոյի ռեժիսորի աշխատանքից, կցանկանայի նաեւ նշել դերասանների խաղերը, լավ, եւ, իհարկե, խաղը: Ի դեպ, նրա բնավորությունը նույնպես շատ հետաքրքիր էր, չնայած նա քիչ ժամանակ էր տվել.
Իմ խոնարհ կարծիքով լավագույն ռաբիդ շունը, իհարկե, պարոն Ուայթն է, որը հանդես է գալիս կողմից: Նա, իհարկե, սուտ է, աւազակ եւ այդ ամենը, բայց միեւնույն ժամանակ ամենալավն է, եւ ամենակարեւորն այն է, որ բոլոր այս ընկերութեան մէջ (հիշեք սրճարանի վիճակը իրավիճակի մասին). Բացի այդ, ոչ միայն բնույթը ինքնին շատ լավն է, այլ դերասանը, որը կատարում է այդ դերը, պարզապես շքեղ է: Միանգամից նրա լավագույն դերերից մեկը հիշատակվում մի նկար, որը պատկանում է ֆիլմի նույն հանճարին.
Հաջորդը, ուզում եմ նշել նմանատիպ դերասան Սթիվ Բոշմեմիի խաղը: Նա պարոն. Սա պրն Ուայթի իրական հակառակն ես կասեի, շատ նյարդային տեսք, առավել եւս հենց այս նյարդային ընկերության մեջ: Նա միշտ էլ վիճարկում էր հերոսի հետ: Իհարկե, ես եղել եմ պարոն Բելի կողմը, քանի որ ես միշտ արդարության կողմն եմ: Միշտ սիրել է արդարությունը: Այնուամենայնիվ, պարոն նույնպես սխալ չէր: Հիմնական հետաքրքիր առանձնահատկությունն այն է, որ ինքը միշտ կանգնած է ինքն իր վրա, նա գրեթե չի տվել որեւէ մեկին: Հսկայական գումարած.
Հաջորդը ցուցակում, պարոն Բյուրի, հանդես է եկել Քվենթին Տարանտինոյի կողմից: Այս բնավորությունը քիչ ժամանակ է տրվում, բայց նրա տարբերակը սրճարանում, ինչու է Մադոննայի երգը կոչվում է «Որպես կույս»: Ուրախ տարբերակ: Պարոն Բլոնդին հանդես է եկել Մայքլ Մադսենի կողմից: Ամենադժվար «շունը» կասեի (հիշում եմ, թե ինչպես է նա տանջում է ոստիկանին). Կրկին, անհնար է մոռանալ դրվագը, երբ պարոն Ուայթը, պրն եւ պարոն Բլոնդինը վիճարկում են: Ֆիլմի լավագույն երկխոսություններից մեկը: Եվ այս երկխոսության մեջ, որպես կանոն, պարոն Բլոնդինն առաջ էր շարժվում իր կատարած անտարբերությամբ.
Տիմ Ռոթը, որը հանդես է եկել Պրն. Կարմիր դերի վրա: Մեկ այլ մեծ դերասան, ով իրեն ցույց տվեց իր ամբողջ փառքով: Եվ հաջորդ իրավիճակը. Ոչ միայն դերասանը լավ է, բայց նրա բնավորությունը նաեւ հետաքրքիր է: Շատ տպավորվել է հեծանիվը, որ դուրս է եկել ոստիկանությունում: Պատվիրակությունը գերազանց խաղի համար կցանկանար Քրիս Փենին: Ես տեսա այդ դերասանը շատ ֆիլմերում, բայց ես կանդրադառնամ նրա դերը Կվենտին Թարանտինոյի «Խելագարություն շներ» ֆիլմում: Այստեղ նա ունի լավ դեր եւ մեծ խաղ: Ես միշտ ուրախ եմ տեսնել էկրանին, ինձ համար դերասան չի.
Առաջին հրաշալի ռեժիսոր Քվենթին Տարանտինոյի առաջին ճանաչված պատկերը: Այս վերանայման Ես չեմ ասում, շատ մոտ է իր նկատմամբ վերաբերմունքի պարոն Տարանտինոն, որովհետեւ ես նվիրել եմ մի քանի ակնարկներ իր մյուս ֆիլմերում, եւ սպառել է իր բաժնետոմսերի մակդիրներն ու գովասանքի խոսքեր: Այսպիսով, ես կցուցադրեմ իմ մենախոսության մեծ մասը ֆիլմի իմ տպավորությունները նկարագրելու համար.
Բացի դրանից, ես պատահականորեն չեմ նշում, որ առաջին կինոնկարն կողմից: Ես այս եզրակացությունը դիտելուց հետո մամուլի ասուլիս Ռոբերտ Ռոդրիգեսի եւ Քուենթին նվիրված որտեղ մեկը երկրպագուների երկու ռեժիսորների խնդրել է մի շատ հետաքրքիր հարց է: Ինչ կարող ենք անել, պետք է լինի Քվենթին Տարանտինոն. Եվ պատասխանը չուշացավ. «Անհրաժեշտ է հեռացնել ջրամբարը շուն», - ասել է Ռոբերտ Ռոդրիգեսը, եւ ապա ամբողջ լսարան է ծափահարեցին ու ծիծաղեցին, միեւնույն ժամանակ. Շատ զարմանալի ասուլիս, տեսեք:
Դե, հիմա ֆիլմի մասին: Ես չեմ ասի, որ պատկերը ամեն իմաստով եզակի է: Դրա յուրահատկությունը կայանում է նրանում, որ ամենափոքր մանրամասներին ուշադրությունը սրել է սահմանին: Այս բոլոր գանգստերների կատակները, շարժումները, վարքը եւ պահվածքը: Ամեն ինչ լավ է: Սա, իհարկե, դերասանների արժանիքն է: Յուրաքանչյուր դերասան աներեւակայելի խարիզմատիկ է: Որ միայն մի պահ, երբ կա մի ցուցակման անունների դերասանների, եւ նրանք բոլորն էլ գալիս են, դուք կարող եք զգալ իշխանությունը: Կարծում եմ այս շնորհիվ, եւ նրա կողքին հանդիսատեսի կին մասը: Դրանից հետո հետեւում է, որ կինոն բոլորի համար է: Բայց կանայք պետք է պատրաստ լինեն Ռոդրիգես եւ Տարանդինոյի անվան սեւ հումորի համար:
Այս ֆիլմը, սակայն, տարօրինակ է, շատ կարեւոր կինոնկար է: Չնայած այն բանին, որ ֆիլմի դեկորացիան սահմանափակվում է մեկ սենյակում: Բայց սա վատ ցուցանիշ չէ: Ինչ վերաբերում սյուժին, նա հիշեց Մարտին Սկորսեզեի հրաշալի նկարը ինչ եմ բերում, այդ հիշեցրեց ինձ Իհարկե, այդ ֆիլմերը համեմատելի չեն, այնպես էլ ստեղծագործությունները յուրօրինակ են եւ ինչ-որ ձեւով կինո դասականներ: Բայց գնաց են միայն դառնում է դասական ժանրի հանցագործի, եւ պատկերը Քուենթին արդեն վաղուց դարձել է այն:
Բայց վերջին բանը, որ ուշադրություն դարձնի դերասանների անուններին, «առաջատար դերերում» սյունակում: Մայքլ Մադսեն միշտ դերակատարի, սադիստի եւ մտավոր անկայուն մարդու դերում: Նա ամեն ինչ արեց վարպետորեն խելացիորեն տեղավորվում է իր պատկերով: Գուցե նրա լավագույն դերերից մեկը: Հարվեյ Քեյթելը բեմի թագավորն է: Ինչպես տեսնում եք, դերասանների մասին իմ կարծիքը շատ սահմանափակ է, քանի որ դրանք բոլոր վարպետներն են:
Ամփոփելով, կարող ենք ասել, որ «ջրամբարը Շնիկներ» - ը դասական քրեական ժանրի եւ մեկը լավագույն աշխատանքներին մաեստրոյի: Եթե դուք ինքներդ եք համարում կինոյի փորձագետ, ապա դուք պետք է տեսնեք ձեր ժանրի նախնիները: Կարեւոր չէ, արդյոք դուք սիրում եք ֆիլմը, թե ոչ, դուք պետք է տեսնեք այն, քանի որ դա դասական.
Score taken from my Letterboxd account.
.png)
