Title · no scrobbles indexed yet

Scent of a Woman

The first scrobble for this title is still propagating, but a community review is already indexed below.

Reviews

Longform community posts about this title

Scent of a Woman (1992)@andreseloy581738d

[Source](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=835426)

The best role of Al Pacino's career, in my opinion surpassing the one he played in the overrated "The Godfather" saga (in my humble opinion).

A lieutenant colonel who has retired due to an accident that caused him total and permanent blindness lives, consumed by bitterness, in the house of his niece, who has taken him in.

A pre-university boy with no financial means who studies thanks to a scholarship and who has to find odd jobs, sees an advertisement asking for a boy to act as a guide for a weekend.

[Source](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=835426)

Thus, the innocent, simple and honest young man is going to spend the most intense weekend of his life acting as a guide for the blind ex-lieutenant, a seasoned, cunning, bad-tempered man with a highly developed instinct for sensing everything that is going on around him.

The boy and the lieutenant are going to embark on a journey of simple leisure and pleasure in New York, as the lieutenant wants to spend his savings doing what he wanted most: living the high life and conquering beautiful women.

[Source](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=835426)

But it's not all about leisure and pleasure. The two will share some of the hardest moments of their lives as the inner fears and dilemmas that grip each of them come to light.

A profound and moving story of intergenerational friendship between a mature man more blinded by the darkness of his soul than the darkness of his eyes, and a young man of great heart and fortitude who tries to shine some light amidst the darkness.

An absolutely seductive Al Pacino who at times makes us all forget the character's blindness, with a charming Chris O'Donnell providing the perfect counterpoint.

And that tango scene, of immeasurable beauty, the paradigm of the most daring, bewitching and delicate seduction.

You shouldn't miss any of the lieutenant's dialogues, they are not to be missed.

Wonderful script. Based on the novel by the journalist Giovanni Arpino, Darkness and Honey, however, only the main character was borrowed from it: a blind man with a bad temper who is accompanied by a young boy.

Permalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post

Comments

No comments yet — be the first.

5 more reviews

›Scent of a Woman (1992)@andreseloy5811174d
[Image](https://www.tvinsider.com/show/scent-of-a-woman/)

The extraordinary performance of Al Pacino as a blind war veteran with problems of bad past decisions and in contrast the role of Chris O Donell as a low-income student with the classic dilemmas of adolescence, make this film a compendium of feelings and situations that catch the viewer.
[Image](https://www.recenzent.org.ua/scent-of-a-woman/)

For those twists of life and destiny both men meet and begin a relationship that swings between the friendship of the boy who feels admiration for the man and the sudden outbursts of despair that are common in the old lieutenant colonel, which even lead him to want to commit suicide, however the boy demonstrating extreme patience manages to be a fundamental part in the decisions of the man who in the end becomes his temporary tutor and faces the university pack of those who try to expel the young man for not telling on his classmates.
[Image](https://www.olorama.com/scent-of-a-woman-1993)
&nbsp:

After an aggressive speech full of truths and experiences, Frank Slade, the name of Pacino's character, manages to convince the Academic Council of the innocence of Charles, played by O Donell, and he is exonerated of guilt.

It is a film where emotions are masterfully handled and where we can see Pacino dancing tango, a scene that turns out to be the most widespread of this one.

It was directed by Martin Brest and was nominated for an Oscar in four different categories, with Pacino being singled out as the best actor, he also repeated in that category at the Golden Globes, and the film was selected as the winner of the latter as best drama film and best screenplay, Chris O Donell was selected as a promising actor at the CFCA awards and this performance opened the door to other productions such as playing Dartañan in The Three Musketeers, Robin in Batman Fiorever and Batman and Robin, and Ernest Hemingway in Passion of War.
[Image](https://www.americanrhetoric.com/MovieSpeeches/specialengagements/moviespeechscentofawoman.html)

Undoubtedly, "Scent of a Woman" is one of those films that one can watch several times and not lose the charm of the situations or the emotion of the events.
[Image](https://www.olorama.com/scent-of-a-woman-1993)
Permalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post
›Film Review: Scent of a Woman (1992)@drax1300d

Playing a character with physical and mental affliction is one of the most efficient ways for actors to win Oscars. That includes even greatest of actors, those who could have and would have deserved prestigious golden statues for playing ordinary characters. One of those was Al Pacino, who earned his Oscar relatively late in his career, by playing a blind man in Scent of a Woman, 1992 drama directed by Martin Brest.

The film is based on Il buio e il miele (“Dark and Honey”), novel by Italian writer Giovanni Arpino, which had been first adapted in 1974 in Italy as Profumo di donna, comedy film directed by Dino Risi and starring Vittorio Gassman. The plot of the American version starts in Baird, elite prep school, shortly before Thanksgiving. Charlie Simms (played by Chris O’Donnell) is student on scholarship who, unlike his classmates that can rely on rich parents, needs a job to make ends meet. He answers an ad put by local family which needs help with a disabled member during Thanksgiving. He meets Lieutenant Colonel Frank Slade (played by Pacino), retired US Army officer who lost his eyesight few years ago and who is now embittered, self-pitying man trying to drown his sorrow with whiskey. Despite initial hostility, Charlie gradually begins to warm up to the man and reluctantly agrees to accompany him to New York City during weekend. There they sleep in luxurious hotels, dine in most exclusive restaurants, visit expensive tailors, drive Ferraris and Frank spends night with elite escort. Charlie begins to think what Frank’s ultimate intention might be while in the background he has his own problems in school, where he is most likely to become scapegoat for the vicious prank his classmates pulled on Mr. Trask (played by James Rebhorn), a headmaster.

Pacino’s role in Scent of a Woman is far from being his best, but is nevertheless an incredibly impressive effort and Oscar seems well-deserved. Pacino has worked very hard for the role. He meticulously prepared for the role by attending school for blind and the result of his effort is splendid. He chews scenery, making the character initially unsympathetic but always fascinating and when Frank and Charlie finally find common ground, the impact is great. Pacino carries the film on his shoulder and it is easy to imagine that without him Scent of a Woman would have been unwatchable. The rest of the cast is fine, but is, unsurprisingly, easily overshadowed by Pacino. This includes Chris O’Donnell who does solid job as a confused young man desperately trying to do the right thing, as well as Philip Seymour Hoffman in one of his first prominent roles as Charlie’s rich friend from school. Gabrielle Anwar makes one of the first prominent screen appearances of her career in small but memorable role of Donna, beautiful woman with whom Frank would dance tango in the most delightful scene of entire film.

Scent of a Woman won Golden Globe for Best Picture – Drama but that award, unlike Pacino’s Oscar, wasn’t deserved. The reason might be found in script by Bo Goldman which, despite trying to go more serious and dramatic route than previous Italian version, looks like a collection of Hollywood cliches and too often gets drenched in cheap sentimentality. Subplot involving Charlie’s trouble at school is rather weak attempt of populist commentary on social class divisions in America and it gets resolved in unconvincing and utterly Hollywood way near the end. But the most visible problem for the film is direction. Brest, either being in awe with Pacino’s performance or too much in love with his work, completely disregards any pacing concerns and the film with its two and half hours gets too epic for its own good. Patience of many viewers will be challenged and with some trimming Scent of a Woman could have been truly remarkable film. However, even in its present form film is entertaining, uplifting and ultimately satisfactory piece of cinema that could recommended even to those who aren’t greatest of Pacino’s fans.

RATING: 6/10 (++)

Blog in Croatian https://draxblog.com Blog in English https://draxreview.wordpress.com/ Leofinance blog https://leofinance.io/@drax.leo Cent profile https://beta.cent.co/@drax Minds profile https://www.minds.com/drax_rp_nc Uptrennd profile https://www.uptrennd.com/user/MTYzNA

Unstoppable Domains: https://unstoppabledomains.com/?ref=3fc23fc42c1b417 Hiveonboard: https://hiveonboard.com?ref=drax Bitcoin Lightning HIVE donations: https://v4v.app/v1/lnurlp/qrcode/drax Rising Star game: https://www.risingstargame.com?referrer=drax 1Inch: https://1inch.exchange/#/r/0x83823d8CCB74F828148258BB4457642124b1328e

BTC donations: 1EWxiMiP6iiG9rger3NuUSd6HByaxQWafG ETH donations: 0xB305F144323b99e6f8b1d66f5D7DE78B498C32A7

Permalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post
›Perfume de mujer (Película): el Oscar de Al Pacino y un drama memorable@cristiancaicedo2138d
La escena del baile

Al Pacino no necesita presentación. Lo conocemos de la trilogía de El Padrino, Serpico, la icónica Scarface, lo vimos en El abogado del diablo, Insomnia y otras decenas de películas. Sabemos que es un actor extraordinario y que tiene una gran trayectoria. Para 1993, veinte años después de aparecer como el heredero de Vitto Corleone, Al Pacino había sido nominado siete veces a los premios Oscar, ¡siete! Y aún no había triunfado en ninguna oportunidad. Esta película cambió ese hecho y le valió un merecido reconocimiento.

Póster Oficial

Scent of a woman (Perfume de mujer) es un drama dirigido por Martin Brest (el mismo director de Meet Joe Black), protagonizado por Al Pacino junto a Chris O'Donnell y la historia comienza, más o menos, así: Charlie Simms (O'Donnell) es un estudiante becado en un prestigioso colegio norteamericano que no puede vivir al mismo ritmo de sus adinerados compañeros. Estudioso, honesto, educado, Simms representa los más altos estándares a los que debería aspirar un joven, pero su humildad y su condición económica diferente al entorno no le dan mucha popularidad que se diga. Con la intención de ganar algo de dinero, decide hacer caso a un anuncio que ofrece un trabajo muy bien pagado para el fin de semana de Thanksgiving y es así como llega a la casa de una modesta familia. Padre, madre y dos pequeños, todos se irán de viaje, pero el tío Frank (Pacino) no quiere acompañarlos y la misión de Charlie es cuidarlo durante esos dos días.

Pero Frank Slade es un huraño, malhumorado y grosero Coronel retirado del ejército norteamericano que no cae muy en la gracia de su adolescente cuidador. Y otra cosa: Frank es ciego. En pocas palabras, todo lo que tiene que hacer Charlie es servirle de lazarillo al tío Frank y procurar que no beba mucho, cosa fácil, ¿cierto? pues no, porque el ex militar tiene otros planes: irse a Nueva York durante ese fin de semana. Como no puede impedírselo, a Charlie no le queda más remedio que acompañarlo.

Al Pacino como el tío Frank

El itinerario de Frank es el siguiente: viajar en avión, rentar una limusina, ir a cenar a casa de su hermano (con cuya familia no se lleva nada bien), quedarse en el Waldorf Astoria (un hotel de lujo), al otro día cenar en un restaurant elegante, hacerle el amor a una hermosa mujer... ¿y por qué tanto derroche de lujo , dinero y placer si Frank no es un hombre rico? Bien, él sólo prepara su despedida porque después de hacer todo eso planea suicidarse. Así se lo cuenta a Charlie que se alarma ante la franqueza del hombre porque lo cree capaz y a partir de allí se suceden una serie de vivencias y diálogos que permiten reflexionar sobre el bien y el mal, el deber, por supuesto que sobre la vida y la muerte, sobre el placer, la vejez y sobre el valor, entre muchas otras cosas.

Charlie y Frank

Vemos a los protagonistas caminar por las calles de Nueva York y afianzar una relación que pasa de un trato grosero por parte de Frank y un casi abandono del trabajo por parte de Charlie, a una especie de consejero, maestro y figura paterna del hombre sobre Charlie y él a su vez incide positivamente en el ánimo del Coronel. Cada uno tiene sus problemas y sus demonios; los de Frank son evidentes (remordimiento, culpa, frustración, la sombra de su muerte próxima) y Charlie por su parte lucha con un dilema moral que incluye a algunos de sus compañeros, uno de ellos interpretado por Philip Seymour Hoffman, y una decisión de la cual depende su futuro. Sobre ese asunto, el joven recibirá la opinión, el consejo y el apoyo de Frank.

Donna y Frank

Hay muchas escenas memorables en la película, como ver a Frank manejar un Ferrari, o la cena en casa de su hermano; ni qué decir de las escenas en el hotel y la secuencia del juicio casi al final, pero sin duda la más recordada es la escena del baile. Estando en un gran salón con Charlie, Frank percibe el aroma de una mujer joven que está sentada cerca de ellos, sola. Los hombres se acercan y tras un educado, halagador y cortés diálogo, Frank invita a la chica a bailar Tango. Donna, ese es el nombre de la chica interpretada por una encantadora Gabrielle Anwar, aparece en la cinta por apenas diez minutos, pero la escena, de la mano de Al Pacino, permanece en la memoria, no sólo por el hecho de bailar tango con una mujer elegante de sonrisa hermosa, sino porque Frank, tras pedir indicaciones a Charlie sobre las dimensiones de la pista de baile, guía a Donna con una maestría y una soltura superior a la de muchos de quienes sí tenemos buena visión. En un momento de la película, Frank dice: "The day we stop lookin, Charlie, is the day we die".

La 1a versión

Por si no lo sabían, Scent of a woman es un remake de una película italiana de 1974, Profumo di donna (adaptación de la novela Il Buio E Il Miele (La oscuridad y la miel) de Giovanni Arpino), aunque la original es más cómica. El remake de 1993 es bueno, pero gracias a la interpretación de Al Pacino se convierte en extraordinario. El personaje de Frank se apoya en el guión, es ciego pero tiene los demás sentidos muy desarrollados, en especial el olfato, pero lo que hace Pacino es una atuación de antoogía. No sé si he visto en el cine a un ciego más convincente. A tal punto estaba metido en su papel, que la escena en la que vemos a Frank llevarse por delante un bote de basura no estaba en el guión, fue un accidente de Pacino que no vio el cesto y se tropezó (el director decidió incluir la toma). Esa vez sí se llevó la estatuilla dorada y el reconocimiento por un papel memorable. Si alguno no ha visto esta película, aproveche que se encuentra disponible en Netflix y se dará cuenta por qué Al Pacino es uno de los grandes. La cinta es de 8/10 puntos, pero su actuación es un diez perfecto.

Reseñado por @cristiancaicedo

Otros posts que pueden interesarte:

#Reto12Votos Semana 105 - Copa // Un poema
|
--- | ---

María & Los Templos y Woody Allen: una noche de puro Jazz
|
Hell or high water (Película): "ladrón que roba ladrón..."
|
Permalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post
›Կին մարմնի բույրը (Scent of a Woman)@panza3014d
Հիմա ես գիտեմ, որ. «Կնոջ բուրմունքը» Մարտին Բրեստի, եթե ոչ այն ռուբիկոնը, իր մեծահարուստ ներհոսք, որը վաղ թե ուշ, ապա ստացվում է յուրաքանչյուր ֆիլմի երկրպագու: Սակայն ժողովրդի ճնշող մեծամասնությունը մնում է հարմարավետ ափին, այլ ոչ թե համարձակորեն սառցե հոսքի ոտքերը ներծծում: Ափը լավն է: Այն արեւոտ է, գեղեցիկ է աչքով: Բացի «Կինը մարմնավորումից», կան ֆիլմեր, ինչպիսիք են «Պատերազմի դիվեր» կամ «Մի քանի լավ տղաներ»: Չկա այլ ափ: Այն թաքնված է կասկածի եւ անորոշության մեջ: Դժվար է հասնել այնտեղ: Այնպես որ պարզվում է, որ «Կինը հոտը» շատերի համար անդիմադրելի սահման է: Իրենց հասկացողության մեջ դա կինոյի գագաթներից մեկն է: Եվ միայն մյուս ափերից կարելի է տեսնել, որ իրականում գագաթը, ոչ այնքան բարձր, որքան թվում է. դա ինքնին չի աճում, Ալպյան գրկում, բայց այն ստեղծվում է ստուդիայում ուշադիր հավաքածուով.

IMG

Այս զգացողությունը անհապաղ չի առաջացել: «Կինը հոտը» Մարտին Բրեստը շատ լավ եւ արիստոկրատ էր: Նա ամեն ինչ ունեին նրան դարձնելու համար. Չարլիի բարեմաղթած ընկերը (Քրիս Օ'նոնել), ով ինքն իրեն արեց, ընկավ խառնաշփոթ: Եթե նա չի հրաժարվի փրփրել (կեղծ ընկերների), որը մեքենայի ռեժիսոր, նա հեռացրել դպրոցից (ի դեպ, այդ էլիտան, որտեղ բոլոր ուսումնական իմ հոր փողի, եւ միայն բարեգործական ծրագրի): Չարլի չի հուսահատվում, թակելու երկընտրանքի ֆոնի վրա, չփչացնելով փրկարարական աշխատանքը: Նա պահում է իր բերանը, եւ միեւնույն ժամանակ փնտրում է փող աշխատելու հնարավորություն: Այնպես որ, նա հանդիպում է կույր գնդապետ, համաձայնվելով դառնալ նրա ուղեցույցը: Օրերի ընթացքում խելագարություն կոշտ հաղորդաշարում, ով սիրում է տիկնանց առաջ տղա բացում է կյանքի ճշմարտությունը, եւ մարդու, իր հերթին, վերադառնալ գնդապետ վստահության եւ արդարության համար, որ դա պետք է առատորեն վարձատրվում է վերջնական:

Առողջ սրտի մկանների պես, Ալ Պաչինոն ֆիլմի հողամասի արյունը հավասարապես լավ է (արագ) երկու եւ կես ժամ: Նրա խաղն, գուցե, միակ անկեղծությունն է անկեղծության եւ իսկական գայթակղության էլեգանտ ֆոնին, որը չի զրկում արժանիքից ապակե իմիտացիա:

Երկար ժամանակ ես չէի հասկանում, թե ինչն ինձ դուր չեկավ, մինչեւ Դինո Ռիզեի «Կնոջ բույրը» վերանայեի: Անկասկած, ֆիլմերը տարբեր շեշտադրումներ ունեն (ես կվերադառնամ նրանց): Բայց բոլոր արժանիքներին իր դերասանական, ֆիլմի Մարտին Բրեստի «էլ ճիշտ է, իր կատարումը, ինչպես նաեւ ճիշտ նախշերով» Ես հասկացա, երբ ես տեսա, տանգոյի գնդապետ. Հիշելով տեսարանը, շատերը գովում են հրաշալի երաժշտությունը Կառլոս Գարդելի, մոռանալով հետեւել մինչեւ պարելու է, որը. կիրք չի հայտնաբերվել, բայց միայն կատարյալ շարժումը.

Ինչպես է Ֆրենկ վարվում մի աղջկա, որը ներկայացնում է միակ իմաստը, որը մնում է իր կյանքում (մենք հիշում ենք, «առաջին հիմնական բառը»). Նա պարում է որպես թոշակառու, որը դեռ չի կորցրել իր կեցվածքը: Նա իր համար ոչինչ չի զգում: Նրա ձեռքերը սառը են: Հեռավորությունը անվտանգ: Նա չի ներշնչել հոտը այս երիտասարդ, գայթակղիչ մարմինը (առանցքային բառը) Կարեւոր չէ, թե այս դեպքում, որ աղջկա, նման է կլինի. Նման անձի համար, որպես գնդապետ, չկա «իմ» եւ «ուրիշի» մեջ բաժանում: Կա ցանկալի եւ ոչ ցանկալի: Եվ նա, չնայած իր հայտարարված բնությանը, մնում է աննկատորեն անտարբեր:

Մարտին Բրեստի ֆիլմում չկա կանայք, քանի որ չկա այլ մարդկային հոտ, բացառությամբ լավ հագեցած կոստյումների բուրմունքով: Ֆիլմի միակ «սեր» տեսարանը պայմանական է: Գեներալ-գնդապետը, խոսեց այնքան շատ էրոսների կախարդական զորության մասին, չի հաղթում կնոջը, չի հրապուրում, այլ վճարում է իր օգտին: Ֆիասկոն, որի համար անհատական դավաճանության դառը դերը պետք է լցվի եւ ապա, անշուշտ, դաշտը ճակատին:

Թեեւ կան երկրպագուները ֆիլմի, զինված արույր, կարող արդարացիորեն պնդում են, որ, ի տարբերություն Դինո, Մարտին Բրեստի չի կենտրոնանալ վավաշոտ բնազդների գնդապետի, իսկ նրա հետ հարաբերությունները լավ տղայի վրա բարեկամության, այն է. Եւ հարված, դա միանգամայն հնարավոր է, որ ես կարող եմ թակոց մի քանի ատամների այս տեքստը, եթե ոչ մի կարեւոր կետ ֆիլմը Մարտին Բրեստ-ին, այսպես Դրամատուրգիական-ճիշտ չհաշվարկված բարեկամության, որ իր երկաթ կմախք ոչ միայն առաջանում է մաշկի պատմության, նա արցունքները այն, Արմեն անզուսպ մեխանիզմի լավ հյուսված հանգույցները:

Ֆրանկի եւ Չարլիի բարեկամության զարգացումը կանխատեսելի է առաջինից մինչեւ վերջին խոսքը: Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ տղան հնարավորություն է ցույց տալ, բնավորությունը, դուռը շրխկացնել (որն ունի ամեն իրավունք), այն շարունակում է մնալ հնազանդ, քծնող ստվերային: Նա չի վարվում ինչպես կենդանի մարդու, այնպես էլ ինչպես վարվել մի տիպի թղթի վրա, հասնելու որոշակի հողամասի զարգացմանը: Նույնիսկ մի կին չի հանդիպում նրան, որ այս իրավիճակում հերոսի դաժան ծաղրանքն.

Permalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post
›Կին մարմնի բույրը (Scent of a Woman, 1992)@panza3098d
Ֆիլմը լավն է, քան նրա պարզությունը, այո, պարզությունն է: Ֆինալում բարդ, սուր սյուժե կամ դրամատիկ արդյունք չկա: Սովորական կինոնկար, որը պատմում է կույր գնդապետի եւ թոշակառուի մասին, ով ապրում է կրթաթոշակով: Բայց այս ֆիլմը եզակի է եւ դրա համար է:

Ինչպիսի պայմաններ կարող են ծնվել այդպիսի հողամաս: Ավելի լավ բարեկամը կարիք ունի «հեշտ $300», եւ տեսանողը ուղեցույց է: Այս երկուները ստիպված էին գտնել միմյանց եւ գտան: Թող բանտարկատը մի տեղ, եւ գոռում է պատանին, գուցե նույնիսկ առանց պատճառի, փայտը թեքում է, բայց պարզ է, թե ինչպես է Չարլին աստիճանաբար ստանում Ֆրանկին եւ պատասխանատվության զգացում է առաջացնում նրա մեջ: Նյու Յորքում նա միայնակ չի կարող լքել գնդապետը, թեեւ նա պետք է թռչի: Եվ, իհարկե, հարկ է նշել, որ զարմանահրաշ գործիչ Ալ Պաչինոն: Դուք փորձում եք հիշել առնվազն մեկ դերասան, որը նման դերակատարություն է ունեցել այդպիսի հստակությամբ: Երկրորդ կեսին կասկածում ես, գնդապետին նայելով, որ նա կույր է: Ալ Պաչինոն իսկապես հանճարեղ է:

Դե, ամփոփելով, ես կասեմ, որ այս ֆիլմը սովորեցնում է մեզ ցույց տալ բնույթը, այն, ինչ տեսանք Չարլիից դատարանի »հետ: Այս ֆիլմը հասկանալի կլինի այն մարդկանց կողմից, ովքեր երբեւէ եղել են Չարլզի տեղում, նույն համեստ մարդկանց մեջ, բայց ուժեղ ներսում, անհրաժեշտ է միայն գնդապետ Սլայդ `դրանք բերել նրանց.

IMG

Այս ֆիլմի միայն մեկ վերնագիրն է մտածում: Կամ հիշեք: Մի կին բուրմունք. Մի գեղեցիկ անուն: Բայց սպասեք, որ երջանիկ լինեք: Ամեն ինչ լավ է սկսվում:

Այսպիսով, ով է այստեղ: Միջնակարգ-հերոս Չարլի աշակերտ մեկի Ամերիկայի դպրոցներում, ապրում կրթաթոշակ եւ ցանկանում է պահպանել մինչեւ համար տոմս տուն. Եվ փող աշխատելու համար ինչ պետք է անեք: Աշխատել ճիշտ է: Եւ նրա գործն է փնտրում այն բանից հետո, Ֆրանկ (նույնիսկ որեւէ մեկի համար, ով նայում հետո) - կույր պաշտոնաթող գնդապետ: Այս ֆիլմն ունի սկիզբ: Բայց երբ Շարլին գնում է Ֆրանկ - օգնում է Ալ Պաչինոն: Նրա հաղթանակը, իր ակտուալ հմտությունների հրավառությունը: Դուք կարող եք բացել ծնոտը, եւ, վստահ լինել, մինչեւ ավարտին ֆիլմի, նա երբեք պետք է փակել:

Գնդապետ Ֆրանկը կույր մարդ է: Բայց սա չի խանգարում նրան տեսնելով կյանքը զգայարանի են շատ ավելի պայծառ, քան մեզանից շատերը. Սա չի խոչընդոտում նրան, որ վստահ լինեն իր գործողություններում, ինչպես որ նա հարմար է տեսնում: Այո, դա կոպիտ է մարդկանց, բայց ոչ կոպիտ, ես կասեի, վճռական, էներգետիկ. Եվ դա միշտ ավելի լավ է, քան կեղծավորությունը: Նա ամուր է, քաղաքավարի հիմնականում տղամարդկանց հետ, քաղաքավարի եւ նրբանկատ կանանց հետ: Նա գուշակում է նրանց օծանելիքի բուրմունքը, որպես իրական օծանելիք: Կարող է նստել մի սեղանի շուրջ մի տարօրինակ աղջիկ, ասեք նրան, թե որքան գեղեցիկ է ծիծաղը (դաս.) Եւ մի պահ անց կույրը իր արդեն պարում է իր տանգոյի: Սա պետք է երեւա իմ աչքերով: Հմմ. Ցանկանում եմ ժպտալ, բայց ոչ պատշաճ կերպով: Չարլին նաեւ լավ խաղացել.

IMG

Ընդհանրապես, ինձ դուր է գալիս ֆիլմերը, որտեղ բոլորովին այլ մարդիկ ստիպված են մեկնել միասին, համագործակցել եւ ընդհանրապես ամեն կերպ միասին հավաքվել, ինչը երբեք սովորական կյանքում չի լինի: «Անձրեւի մարդը» անմիջապես գալիս է: Այստեղ եւ «Կինը մարմնի» մեջ կա երկու հիմնական նիշ, ի տարբերություն միմյանց: Դրանցից առաջինը քոլեջի ուսանող Չարլի Սիմսն. Բարի, ազնիվ, աղքատ ընտանիքից. նա լավ հնարավորություն ունի գումար վաստակելու Սուրբ Ծննդի տանը: Ժամանակն է հետեւել կույր ծերունին, ով դուրս է գալիս գնդապետ Ֆենն Սլադին (Ալ Պաչինոն): Այրված, շատ ցինիկ, սովոր էր անկեղծ խոսել, միեւնույն ժամանակ նա ոչ թե հին ռազմիկ էր, այլ գեղեցկության զգացմունքային սիրահար. հատկապես կանայք: Կուրացած գնդապետի կյանքը միանգամայն միանգամայն ընթանում է, եւ նա որոշում է ստանալ իր խնայողությունները փրկել անձրեւոտ օրվա եւ կազմակերպել ժամանցային ուղեւորություն դեպի Նյու Յորք: Եվ այնտեղ `հանդիպում բարեկամների, լավագույն հյուրանոցների, ռեստորանի, շքեղության եւ, իհարկե, արդար սեռի հետ: Ճանապարհորդության ուղեկցությամբ գնդապետը ուղեկցում էր Չարլիին:

Մինչդեռ նա բավականին դժվարություններ ունի քոլեջում. Դեկանն դաժանորեն կատակում էր, եւ Չարլին գիտեր, թե ով է դա արել: Իր հերթին դեկանը գիտի, թե ինչ է գիտակցում Չարլին: Իսկ աղքատը կանգնած է բարդ ընտրության. Հանձնել իր ընկերներին, կամ հեռացնել եւ կորցնել տոմսը Հարվարդին:

Երկու տարբեր նիշերի միջեւ հարաբերությունները ֆիլմի գլխավոր կարեւորագույն կետերից մեկն է: Գնդապետը անխոնջորեն ուսուցանում է Չարլիի կյանքը, ասելով, որ աշխարհում պատիվ, ազնվություն, խիղճ չկա, եւ չկան հատուկ բան չեղյալ հայտարարելու մասին: Թեեւ շատ առումներով նա խորամանկ է, փորձի ուսանողին ուժի մեջ եւ կարծես թե փորձում է հասկանալ, թե արդյոք այս բոլոր բարձրագույն խոսքը իսկապես անցյալի բանն է:

Կյանքի իմաստի մասին այս եզրակացությունները մեծ հետաքրքրությամբ բերեցի ֆիլմից, այնպես որ ժապավենի հեղինակները կարող են միայն շնորհակալություն հայտնել իրենց ուսուցողական եւ հարուստ սննդի համար:

Գործողությունը ամենաբարձր մակարդակի վրա է: Պատահական չէ, որ Ալ Պաչինոն ստացավ «Օսկար» դերի համար: Նա այնքան սովոր է պատկերով, որ մոռանում եք հայտնի դերասանի մասին. Միայն կույր գաղութախոս Ֆրենկ էկրանին է: Կույր մարդու աչքը, իր աչքերի բացմամբ, բարդ խնդիր է: Բայց Ալ փայլուն հաղթահարեց դրա հետ, այս կուրության մեջ դուք հավատում եք: Դա աներեւակայելիորեն հավատալի էր, հատկապես ռեստորանում տանգոյի հետ: Բայց խնդիրը սահմանափակված չէ կուրությամբ. Դերասանը հմտորեն փոխանցեց հերոսի բնավորությունը: նույնպես արժանի է խոսքերին, ինչը հիանալի է թվում նույնիսկ նման հայտնի գործընկերոջ ֆոնի վրա: Մնացած դերասանները նույնպես լավ վարվեցին, ոչ մի մեկը չի ընկնում ընդհանուր շարքերից. Ես հիշում եմ Ջեյմս Ռեբոն եւ Չարլիի խորամանկ ընկեր Ֆիլիպ Սեյմուր Հոֆմանի կոռումպացված դեկանը:

Ընդհանրապես ֆիլմի բոլոր տարրերը կատարվում են կատարյալ, լավ եւ նրբագեղ հնչյուն: Կարող եմ մտածել միայն մեկ պնդում, ապա վերնագիր «Կինը հոտը»: Այն հետաքրքիր է հնչում, բայց չի պատկերացնում պատկերը պատկերացնողը. թեեւ լավագույն տարբերակը դժվար է ներկայացնել: «Գնդապետ»: Չափազանց պարզ: Ինչ - որ բան «Պատվո»: Բարձրանալով: Այսպիսով, սկզբունքորեն, լավն է նաեւ լավը:

Վստահ եմ, որ ես կվերանայի «Կինը հոտը», չի կարող օգնել, բայց սիրել այն բարի եւ բուռն մթնոլորտում, ուր հաճելի է սուզվել: Այսուհետ `ձեր սիրած ֆիլմերից մեկը.

Permalink·Open on PeakD ↗·Linked from existing Hive post

Comments

5 more reviews

Reseñado por @cristiancaicedo

Otros posts que pueden interesarte: