In this story by Quentin Tarantino, we are plunged into a savage and ruthless post-Civil War West, where eight strangers are trapped in a remote cabin by a snowstorm.
As the plot unfolds, we discover that each of the characters hides dark secrets and motivations, creating an atmosphere charged with tension, mistrust and simmering violence.
With sharp dialogue, unexpected twists and a unique visual style, Tarantino immerses us in a world of betrayal, revenge and redemption amidst brutality and paranoia.
Through flashbacks and shocking revelations, viewers are taken on an emotional and psychological journey where morality is blurred and the boundaries between good and evil are blurred.
With a stellar cast, including actors such as Samuel L. Jackson, Kurt Russell and Jennifer Jason Leigh, the film plunges us into a labyrinth of human conflict and explosive confrontations.
With a masterful setting, stunning cinematography and an immersive soundtrack, The Hateful Eight transports us into an unforgiving and ruthless world where violence and betrayal lurk around every corner.
Through complex characters and borderline situations, the film invites us to reflect on human nature and the consequences of our actions in a hostile and ruthless environment.
The Hateful Eight earned 3 Oscar nominations, including a well-deserved win for Best Original Score for Ennio Morricone's evocative compositions.
Jennifer Jason Leigh was nominated for an Oscar for Best Supporting Actress for her portrayal of the cunning Daisy Domergue.
Financially, The Hateful Eight was a modest success, grossing over $155 million worldwide on a budget of $44 million.v
The truth is that The Hateful Eight... didn't quite convince me.
Quentin Tarantino, the director, is known for his unique style and non-linear narrative, but on this occasion, the plot felt a little slow and confusing...
Although the film boasts a talented cast and solid performances, I couldn't help but feel that something was missing.
Perhaps it was the lack of emotional connection to the characters or the excessive violence that seemed more gratuitous than shocking?
As for the setting and cinematography, I have to admit that they are impeccable.
Tarantino knows how to create a tense, claustrophobic atmosphere, and this is reflected in the way the film is shot.
However, the story itself didn't manage to keep me completely interested?
Of particular note is Ennio Morricone's terrific score, which would earn him his only competitive Oscar in 2016 after more than 30 years without composing music for a Western.
El próximo 16 de Agosto se estrenará en Venezuela la esperada película del Director Quentin Tarantino Once Upon a Time in... Hollywood con Leonardo Di Caprio, Brad Pitt y Margot Robbie, entre otros. Así que mientras la espero, decidí ver las pocas películas suyas que aún no había visto. Después de haber disfrutado Reservoir dogs, Pulp Fiction, Django unchained y sobre todo Inglourious Basterds y Kill Bill, sólo me faltaba ver tres: Death proof, Jackie Brown y la película que reseño en esta oportunidad.
The Hateful Eight, algo así como Los odiosos ocho es la octava película de Quentin Tarantino y se trata de un western con mucha tensión y sangre (aunque no tanta como otras de sus cintas). La historia es más o menos así: Durante un crudo invierno en Wyoming, una diligencia avanza con dos pasajeros, un cazarrecompensas llamado John Ruth (Kurt Russell) y apodado "El colgador"; y su prisionera, la violenta y salvaje fugitiva Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh). Ruth lleva a Daisy a Red Rock, un pueblo en donde hay una prisión y un patíbulo en el que un verdugo colgará a la mujer por sus crímenes como miembro de la banda de los Domergue. ¿Por qué lo hace Ruth? hay una recompensa de diez mil dólares. A pesar de que se le busca viva o muerta, John tiene la costumbre de no asesinar a sus prisioneros, sino de hacerlos colgar y por eso la lleva esposada a Red Rock.
Por el camino, huyendo de una ventisca que pronto los alcanzará, se encuentran con dos desconocidos (en dos puntos diferentes del camino): el mayor Marquis Warren (Samuel L. Jackson), un antiguo soldado de la Unión convertido en cazarrecompensas y Chris Mannix (Walton Goggins), un renegado sureño que afirma ser nada más y nada menos que el nuevo sheriff de Red Rock. Un dato no menor es que Warren es afroamericano y la historia está ambientada pocos años después de la Guerra de Secesión, así que un hombre de color, armado y con uniforme, es una imagen incómoda para algunos, sobre todo sabiendo que asesina a hombres blancos para cobrar recompensa (de hecho lleva tres cadáveres a Red Rock para ello).
Ruth los recoge con suspicacia y los obliga a entregar las armas para dirigirse todos a Red Rock, pero la ventisca los alcanza y deben alojarse forzosamente en la Mercería de Minnie, una parada para diligencias que queda de camino. Al llegar allí, se encuentran con cuatro extraños: el mexicano Bob (Demian Bichir), Oswaldo Mobray (Tim Roth), quien dice ser el verdugo de Red Rock y se dirige allí para una ejecución, el vaquero Joe Gage (Michael Madsen) y el general confederado Sanford Smithers (Bruce Dern), quien ve con muy malos ojos a Warren. Minnie y Sweet Dave, los posaderos, no están. Bob, el mexicano, dice estar encargado de la posada mientras ellos no están. Con la tormenta arreciando afuera, lo más probable es que deban permanecer encerrados durante un par de días. ¿Siete hombres y una mujer, todos curtidos en enfrentamientos, la mayoría de ellos armados, encerrados durante dos días en la mercería? evidentemente, los ocho viajeros no llegarán a Red Rock, sobre todo porque varios de ellos no son quienes dicen ser.
Una de las cosas que destaca de la cinta es que, con excepción de algunas tomas de eventos previos, la mayoría de la trama se desarrolla en el interior de la diligencia y luego dentro de la mercería. Con un espacio reducido, la cinta debe apoyarse en el guión y en la actuación del reparto. Tarantino, acostumbrado a escribir, producir y dirigir sus películas, cambió el guión, e incluso casi descartó la realización del film, debido a que se filtró en internet y para esta nueva versión alteró algunas cosas, incluido el final. La trama presenta muchos momentos de tensión entre los personajes y giros inesperados en los acontecimientos. Aunque hay disparos y sangre, como en todo film de este sangriento director, las escenas sangrientas no son tan frecuentes ni tan grotescas como en otros de sus films; incluso es posible que a algunos fanáticos de Tarantino les decepcione el clímax de la película que anticipa un derramamiento de sangre que no es tan cruento.
Venganza, odio, justicia, lealtad, todo se mezcla en el guión con elementos envueltos de cierto misterio, como una carta de Abraham Lincoln dirigida al Mayor Warren y con anécdotas reales de filmación, como el incidente de la guitarra: durante una escena, Daisy está tocando la guitarra y molesta a John Ruth con algunos versos de su tonada. Este, furioso, le arrebata la guitarra y la destroza contra una de las columnas de la mercería. El Museo Martin Guitar, una prestigiosa marca de guitarras acústicas, había prestado para el film una guitarra Martin antigua ¡de 1870! y de acuerdo a la producción, esta debía ser cambiada por una de utilería en la mencionada escena. Pero no fue así, por lo que Russell acabó destruyendo una reliquia de más de ciento cuarenta años de antigüedad. El seguro pagó la guitarra y el Museo decidió no volver a prestar sus instrumentos para ninguna otra película ¿pueden culparlos? pero lo que nos quedó fue la genuina reacción de Jennifer Jason Leigh quien, por un instante, se sale de su personaje y nos regala una joya que Tarantino decidió mantener en la cinta. En el siguiente clip se aprecia la reacción de Leigh y el abrupto corte de escena que hizo la producción para mantenerla en la película:
Otros puntos a favor son el reparto y las actuaciones. Varios de los actores son colaboradores recurrentes del director y aunque al principio parece que la voz cantante la llevará John Ruth, se descubre que el protagonista principal (si hay alguno) es el Mayor Warren y ambos, como la mayoría del reparto, están a la altura del desafío. Mis favoritos, además de ellos dos, fueron Walton Goggins como Chris Mannix y especialmente Jennifer Jason Leigh como Daisy Domergue. No veía a Jennifer desde Josie & The Pussycats de 2001, así que encontrarla en un film de Tarantino interpretando a una fugitiva con comportamiento salvaje, un marcado acento sureño y carácter indomable, me sorprendió gratamente. Tim Roth también cumple bien su papel, pero no me gustó que su personaje se pareciese tanto, en el comportamiento y la vestimenta, al personaje interpretado por Christoph Waltz en Django Unchained. El único punto flojo del reparto, a mi parecer, fue Channing Tatum. A pesar de su outfit, no convence en su papel porque ni su presencia, ni su porte ni su acento (más bien la carencia de este) logran encajar en la trama. En otras palabras, a pesar de que su papel es secundario, desentona en un cuadro en el que los demás estuvieron perfectos y enturbia un poco la experiencia fílmica.
Con la banda sonora a cargo de Ennio Morricone (que se llevó el Oscar) y la fotografía en manos de Robert Richardson (nominado al Oscar, al igual que Leigh), se redondea una película que mezcla bien el western y la intriga y que, a pesar de los extensos diálogos, atrapa al espectador, aunque, como es mi caso, no sea fanático de los films del lejano Oeste. Sin embargo, no me pareció tan buena como lo mejor de Tarantino, por lo que considero que 7/10 es una puntuación apropiada para la última (ahora penúltima) película del director. ¿Han visto esta cinta? ¿qué les pareció? los leo en los comentarios.
Reseñado por @cristiancaicedo
Posted from my blog with SteemPress : http://cristiancaicedo.repollo.org/2019/08/08/the-hateful-eight-pelicula-la-furia-del-viejo-oeste-bajo-la-mirada-de-quentin-tarantino/
Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Kill Bill, Sin City, Inglourious Basterds, Django Unchained are some of the films directed by Quentin Tarantino. Today I will talk about The Hateful Eight, the last film directed by Tarantino and that premiered in 2015.
Year: 2015
Category: Western.
Director: Quentin Tarantino.
Cast: Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh, Walton Goggins, Demián Bichir, Tim Roth, Michael Madsen, Bruce Dern.
Plot
After the Civil War we found a caravan full of different characters: a bounty hunter and his prisoner, a soldier of the Union turned into bounty hunters, and a southerner who claims to be the new sheriff. The vehicle has to deviate because of a snowstorm. These individuals will remain in a room called Minnie's Haberdashery while waiting for the snowstorm to end. There they will meet four other characters: a Red Rock hangman, a cowboy, a confederate general and a man who takes care of Minnie's business while she is away. With such different origins, the tension between them will soon emerge, and it will not be too clear that everyone will leave that building when the storm is over.
Opinion
The Hateful Eight is a western, but very different from all those that have been filmed. It keeps classical elements of the genre, such as clothing, the way to resolve conflicts, the idiosyncrasies of the people of the time. However, it evokes a thriller or a mystery novel. Its protagonist is a bounty hunter with a keen sense of survival, who behaves like a detective, improvised but insightful.
Shortly after the end of the Civil War, the wounds remained open to the American population. The barbarity of slavery still admitted discussion. It is the historical backdrop of the film and an argument engine that causes some scenes to advance, and also adds story lines between the protagonists. The characters of The Hateful Eight are positioned in favor of one or the other side, but this does not prevent them from creating alliances between them. Here there are no good or bad, even position the right side in the racial discussion, does not make any protagonist better person, nor redeems it from its past. Or your present. As the title of the film says, none of these eight types has led an exemplary life, none is better than the previous type.
The film begins by showing us the snowy landscape formed by the mountains and steppe of Wyoming in winter. Soon these images give way to a long, almost static plane. While the camera moves away, we glimpse in the background the progress of a stagecoach. The scene would not give much of itself, but the music of Ennio Morricone is raising the tension and the perfect framing of the diligence makes it work perfectly. However, this scene has a more important function than it may seem.
The first scene warns us and prepares us for what comes next. It also relaxes us. We should get comfortable in the cinema seat because the film does not follow the accelerated rhythm of conventional cinema.
The way in which the film is filmed immerses the viewer much more into the plot. The technical quality over the three hours is close to perfection. The director has given us a film in which you can enjoy each shot. The frames are marvelous, as are the approaches and camera blurs to focus attention on one protagonist or another as the scene requires. It's a slow movie, but a movie buff will enjoy flat to flat. It is loaded with long scenes and precise camera movements. It's a more complex way of filming the scenes, instead of using ten cameras and cutting and pasting pieces of 3 seconds.
The most outstanding feature of the film is the unfolding of events, to anyone who has seen enough westerns will be extremely unusual. All westerns are developed throughout almost the entire outdoors, except those sequences that take place in canteens, brothels or forts, but this film does the opposite, since what happens in the story takes place inside a cabin.
Trailer
Score
7/10
The Hateful Eight is the movie that he would have liked to recommend to Tarantino when he was working in the video store, and if he had, who am I not to recommend him? the film is entertaining and must be seen.
Գիտեք, ժամանակակից կինոյի ֆիլմերի մեծ մասը մի շարք տարբեր կազմակերպությունների համագործակցության արդյունքն է: Որպես փաստ, այս կամ այն նկարագրի հաջողությունը հիմնականում բաղկացած է երկու բաղադրիչից ռեժիսորների հմտություններ եւ շուկայավարողների պրոֆեսիոնալիզմ: Եվ հաճախ երկրորդը ավելի կարեւոր է: Կարելի է նման բան պատահել նոր ժապավենի հետ.
«Զզվելի ութը» կարելի է համարել «Ջանգոյի ազատագրված» իր անցյալի շարունակությունը: Երկուսն էլ կատարվում են նույն ժանրում, սակայն, ստիլիստական, դիսկուրսիվ եւ կոմպոզիցիաներով մոտենում են տարբեր ծայրերից, լինելով փաստորեն միմյանց ուղղակի հակադրություններ: Անվերջ տափաստաններ, լայն բաց տարածքների եւ տաք արեւը հարավային նախընտրական պատերազմ աշխարհի կտրուկ փոխել է կոշտ հյուսիսային ձմռանը եւ նեղացրել է մի քանի տասնյակ քառակուսի մետր, աշխատակիցների ռազմի դաշտում, թեեւ քաղաքացիական պատերազմը, կարծես, արդեն ավարտվել վաղուց ըստ երեւույթին, կախված է համաշխարհային պատմության հակամարտության ժամանակաշրջանում իր նիշերը ներդնելիս: Սա զգալիորեն ընդլայնում է սահմանները էթիկական եւ սոցիալական փոխազդեցության կերպարների, թույլ տալով, որ հեղինակը մտնել մեջ պատմածից մի շարք լուրջ հարցերի, որոնցից մի քանիսը չեն լուծվում են այս օրը. Բացի այդ, քանի որ տնօրենը բարձրացնում հարցը ռասայից հարաբերությունների: Իմ ֆիլմը մասին է, թե ինչպես է, ռասայական հակամարտությունը պատռեց երկիրը կտորների, Սակայն, ես անձամբ կարծում եմ, որ դա ազնիվ չէ: Այս բոլոր մշակութային եւ սոցիալական հակամարմինները նրան ծառայում են որպես միայն թռիչքուղով, որով նա սկսում է իր պատմությունը, որի հիմնական հատկությունները լիովին այլ հարթությունում են.
Առաջին հերթին սա դերասանների հերոսների անբասիր զարգացումն է: Ինչ է հետաքրքիր, սցենար գրելիս, Տարանտինոն արդեն պատկերացնում է որոշ դերասանների հերոսներ: Եվ նա հաշվի է առնում յուրաքանչյուր արվեստագետի պատմությունը, գիտի «դիցաբանության» բոլոր իր անցյալի դերերի եւ փորձում է շարունակել այն: Յուրաքանչյուր դերասան աչքերում է հեռուստադիտողի ունի իր սեփական հատուկ հոգեբանական երանգ, Տարանտինոն կարող է ըմբռնել իր հանճարը եւ խառնել այնպիսի էլեգանտ եւ բարդ համամասնությունների հետ, այլ դերակատարների, որոնք, ի վերջո դառնում ամբողջությամբ եզակի եւ յուրահատուկ նկարչություն. Այսպիսով, հավաքվեց դարի ականների ամենաթեժ ու անզուգական դերակատարները: Նրանք բոլորն էլ ծերացած զգալիորեն եւ հայտնվում է ֆիլմի մի տեսակ ընկած աստղերի, որոնք կորցրել է իր նախկին փայլ, սակայն, դա, կարծես, պետք է ավելի, ամրապնդվել ու իմաստուն: Ձուլումը (ըստ էության, ստեղծագործական արարքը) կատարվում է ճարմանկերի ճշգրտությամբ, ոչ ոք չի առանձնանում, բոլորն աջակցում եւ ամրացնում են միմյանց: Ընդհանրապես, գործողության զարգացման իդեալական հիմքն է դրված.
Այստեղ մենք գալիս ենք նկարի երկրորդ կարեւոր առանձնահատկությունը, նրա կազմի կառուցվածքը: Ֆիլմը բաղկացած է վեց միջպետական գլուխներից, եւ պայմանականորեն այն կարելի է բաժանել երկու մասի, որի միջեւ սահմանը առաջին կրակոցն է, որը հնչում է ճիշտ ժամանակի ընթացքում: Առաջին մասը մի տեսակ դետեկտիվ կամ հոգեբանական թրիլեր է: Ընդհանուր առմամբ որեւէ գործողություն չկա: Այնուամենայնիվ, փայլուն երկխոսությունների շնորհիվ ստեղծվում է իսկական հեգնանքային լարվածություն: Ռեժիսորը հերթական անգամ մեզ ներկայացնում է նիշով, ակնհայտորեն զզվելի մեր անտեղյակության մասին: Նրանցից յուրաքանչյուրի անձնավորությունն այնպիսի ամորֆային, հեղուկ նյութ է, որի ցանկացած պահի կարծես խաղաղ խաղաղություն կարող է պայթել արյունալի քաոսի եւ բռնության մեջ: Պետք է նշել, որ այս դեպքում Տարանտինինան բոլորը ներառում է խաղադրույքների բացարձակ պրոֆեսիոնալիզմի եւ նրանց նիշերի խորության վրա: Եվ ոչ իզուր: Ամբողջ իրավիճակը, չնայած ֆորմալ ստատիկին, անընդհատ տեղափոխվում է, տեղափոխվում եւ նետում: Յուրաքանչյուր բնութագիր կասկածում է մեկ այլ սուտ եւ դավաճանություն: Հղիների էթիկական նորմալությունը կտրուկ փոխում է նշանը, հակառակ դեպքում ամբողջ պատմությունը վերափոխելով: Ով է լավը եւ ով է վատը.
Ռեժիսորը հմտորեն առաջնորդում է հանդիսատեսին քթի միջոցով, որպեսզի ի վերջո բացահայտի այն կատեգորիկ ճշմարտությունը, որ ամեն ինչ վատ է: Մեկ անգամ դա տեղի է ունենում խորհող ռիթմի օրինակին պայթում ցնցող նկարահանումները, փիլիսոփայական որոնման համար իմաստով կփոխարինվեն արյունոտ առաջ, Սատանայական. Ժամանակն. Ֆիլմի երկրորդ մասը ռեժիսորի առաջին ֆիլմի միանշանակ հիշողությունն է: Ընդհանուր առմամբ, նա ինքն է խոստովանում է, որ միշտ ներկայացված է ահավոր ութ որպես տարբերակը ջրամբարի եւ մտածեցի, որ այս ֆիլմը չի կարող լինել հարմար է այս պահին իմ կարիերայի եթե ես գնացի ամբողջական շրջանակ: Իսկապես, դիսկուրսը եւ երկրորդ մասի կազմը ամբողջությամբ կրկնում են լեգենդար գանգստերային ժապավենը: Արյունոտ կրակոցների վերապրածները, վերջին շունչը եւ արյունահոսությունը, փորձում են պարզել բաների իրական վիճակը ներկա կլինի նաեւ բացատրելով հեռուստադիտողի ամբողջ իրավիճակը, եւ, իհարկե, բռնություն այնքան «զզվելի» եւ չափազանցված, պատճառելով տեղավորվում ծիծաղի: Դուք բռնում եք մտածելակերպը, դա իսկապես ծիծաղելի է կամ ինչ-որ բան սխալ է ինձ հետ.
›"The Hateful Eight" by Quentin Tarantino - movie review@godflesh2985d
Quentin Tarantino's eight film is a cold, raw, fierce and sadistic stimulation for the senses with a little bit of dramatic fat and cumbersome political messages that will ultimately not thwart the ultimate dark-lover experience. "The Hateful Eight"" pours into the brain an extremely satisfying genre cocktail - spaghetti-western extravaganza in Leone style, criminogenic construction like Agatha Christie, hermetic horror paranoia of the Carpenter opus magnum "The Thing" and a bit of historical revision but much more moderate tone than that in the previous two works of the postmodernist mischief - "Inglourious Basterds" and "Django Unchained" .
Tarantino places the audience with some of the most corrupt characters he has ever created - a splendidly repulsive collection of racists, sadists, bandits and abusers. Images are extreme even for an amorous fetishist like him. The most dangerous word in the English language - nigger - is plagued in the dialogue with frequencies close to the farce. Tarantino has always loved to put this word in the mouths of his characters, but in the "The Hateful Eight"" is a lexical central cell from which a massive verbal construction begins. Compared to the nuisance here, the neglect even in "Django Unchained" is like a cut out of a gelt, liberal, political show of someone like John Stewart. On the one hand, Quentin Tarantino seems to try to remove the toxicity from the word nigger, to release language as a slave after the Civil War and to give it autonomy. On the other hand, man seems to be addicted to the shock of the value of such techniques, and his humiliating exposure to anti-political protests and his association with the morally bankrupt, racist, publicly discredited quest blacklivesmatter, alas, pours water into the mill of the second hypothesis. The film is a complete failure as the political allegory of today's USA situation and a wonderful artistic exaggeration of racial tension shortly after the Civil War. Samuel Jackson's image in " The Hateful Eight" is a personification of the Tarantino concept of a dominant and uncompromising black man - an effective killer, a poet-warrior stuck in a claustrophobic and hostile racist space of skin color. The film is much better when it is emancipated from its own claim of historical and political weight and enters the comfortable genre space. In it, all the splendor of the good taste and despised political correctness graced the landscape as a bundle of soft light - the trademark of Robert Richardson, the cinematic wizard. And juggling with the lexer nigger and violence against innocents in retrospect, and cannibalism of the predators in the basic narrative - all is wonderful.
In fact, if there is something really deep and serious about the "The Hateful Eight"," it is not in the butaphorous and insubstantial unfolding of the "racist America" debate, but in the cold misanthropy. There is something about Lars von Trier in the brutal way that Tarantino treats the human nature and the capacity of homo sapiens for cruelty. It is no coincidence that Quentin's favorite films are the masterpiece of the Danish provocateur Dogville. "The Hateful Eight"" combines epic snowy landscapes and sophisticated big plans, and the 70mm format is inspired and inventive. The action takes place mainly in the interior of a traveling concert and an isolated mountain shed, named "The Gallantry of Mini". In "The Gallantry of Mini" the infected with the virus of sweet hatred are clustered. Kurt Russell and his eclectic mustache play John Palacha Ruth, a head hunter, headed for $ 10,000 in the form of the criminally corrupt Daisy Dogeggy (Jennifer Jason Lee's extraordinary role). Ruth and Domergee enter the "The "Gallantry of Mini" alongside their two companions, the black colonel Marks Warren (Samuel Jackson) and his hard-on-the-fight antagonist for the shattered Confederacy Chris Manicks - an amazing performance by Walton Goggins. In the wood chalet, he meets a bunch of suspicious characters, Mexican Bob Damien Bischir, Joe Gage (Michael Madsen), aging sniper from Confederate General Smithers (Bruce Durne) and Sweet-Duddy Oswaldo Morbey (Tim Roth). The company is a natural biological environment for thriving at least a dozen kinds of conflicts and aggressions. Tarantino uses his well-known technique of producing suspense with rich dialogues and monologues culminating in volcanic violence. But there is something very different this time.
"The Hateful Eight"" is felt in another, special way. Something really ferocious and chilling supplies the bloodstream of nutrition history. The festering heart of darkness pumped black blood into the snow-white infinite. The sadistic symphony creates a wonderful Christmas mood, and the impossibility of emotional identification with tough and treacherous images reveals unexpected possibilities for the evaluation of the whole three-hour exercise in style. The theatricality and intimacy of the interior story are wonderful partners of the epic scenery in the exterior scenes. "The Hateful Eight" is a very beautiful and rich film with details, references and allusions that justify the healthy idea of multiple views. Tarantino's most brutal, ferocious, cold and hopeless opus is strangely inspiring and exciting. Safely saves the sadistic receptors in the consciousness and once again validates the filmmaking of its author. At the end of the day, when everything is said and done, the dead bodies are already stiffening and the blood is drying up - in front of us it is another intriguing good cinema.
I remember being rather excited for the release of Quentin Tarantino's The Hateful Eight; the announcement that the film would be filmed on 70mm film rather than 35mm or digital certainly resulted in the film gaining probably a bit more traction than it deserved. 70mm, while expensive to film on, provides a much higher resolution, with more colour and generally more detail.
In the case of The Hateful Eight, 70mm film didn't particularly benefit the film all that much due to a large portion of the film and its characters being confined to a small a cabin. There simply wasn't enough space or colour in the setting to really take advantage of 70mm's advantages. Technical issues aside, The Hateful Eight is, well, long.
Cutting in at just under three hours, the film follows a bounty hunter and his bounty seeking shelter in a cabin due to the harsh Wyoming winter. The cabin soon becomes filled with various other interesting characters, each secretive and hiding their own agendas from each other. It's safe to say that the film could definitely be shortened, and a large portion of it certainly isn't necessary to get the narrative rolling, and that's evident as the film begins to drag on, having you question when things are going to start wrapping up.
This is certainly a film that is focused around character development, with a lot of the narrative leaning on exposition to tell its backstory; and it's easy to slightly feel bored as a result. Things don't really get interesting up until the exposition ends and the tension within the cabin rises and things start to actually happen.
I think a lot of the film's issues are down to the fact that the script was leaked, Tarantino didn't really want to make the film as a result, and the script was modified. It would make sense that the film's weird pacing and focus on backstory is a result of snippets of narrative being cut and edited. The film, in the end, is certainly not one of Tarantino's best works, but I do believe that its faults heighten the experience overall; while I believe it has a few issues and is a bit too long, I appreciate its faults as they tell a story of the film's production and general charisma.
Քվենթին Տարանտինոյի նոր ֆիլմը վկայում է, որ մեծ վոկեյ եւ փայլուն ռեժիսորն աստիճանաբար փոխում են իր մարտավարությունը եւ նոր ստեղծագործական կենսագրության մեջ նոր գլուխ են անցնում: Անխուսափելի ծերությունից կամ պատմության մեջ ցածր ցանկությունից ի վեր, նոր կերպարանք է դրվում նրա ձեւով անսովոր ու հստակ ներկայացված տեսողներին: Մի կարծեք, որ պարտականություն բառը հետ համախմբելու պարտական է: Այս խոսքի գիծը վերաբերում է բոլորովին այլ տեսանկյունից. Այս ֆիլմում ամեն ինչ դժվար է եւ նշանակալի, ինչպես ռուսական դասականների նման, միայն հումորը տարբեր է.
Դե, մանրամասն նկարագրելով իր հաջորդ ֆիլմը, Տարանդինոն չնկատեց, թե ինչպես է նա ստեղծել մի բան, Նիկիտա Միխալկովին (իհարկե լավ): Անկախ նրանից, թե որքան ծիծաղելի է դա հնչում, որոշակիորեն փոխվել է եւ հայտնվել է մեր առջեւ, նոր ձեւով, որը դարձել էր սաղավարտ, սակայն դեռ արյունոտ ու հումորային: Ցուցադրելով հանդիսատեսին իսկապես զզվելի ակնոցներ, որոնք րոպեից հետո պահում են, նա, ինչպես միշտ, չի մոռանում այն ամենը, որ սոուսով սնուցում է անհեթեթությունը եւ դաժան հումորը: Եվ եթե նայեք ֆիլմին այս կողմից, ապա այն անմիջապես դառնում է հստակ. Ռեժիսորի երկրպագուները անպայման բավարարված կլինեն, քանի որ ճաշի հումորային մասը միշտ նույնն է Տարանտինոյի համար:
Եթե դուք բացթողում եք ընտրովի մանրամասները, ապա ընդհանրապես եւ ընդհանուր իրավիճակը հետեւյալն է. Պալատը եւ զգեստները կարծես թե ճնշվում է որոշ անապատում եղանակի վրա: Փոքր սենյակում սաղմնային երկխոսությունների շարքում դինամիկան մշտապես կախված է: Իրադրությունները արագ փոխվում են միմյանց, եւ նոր ուշադիր է բաժանում այս անհեթեթությունը կոկիկ գլուխներով: Այսպիսով, այս բոլոր կառուցվածքային անհեթեթությունը բավականին տպավորիչ տեսարան էր լցնում պայծառ գագաթներով եւ պատմվածքների մանրակրկիտ բացատրությամբ: Մտածում է պատմական պահերին, որոնք բացատրվում են ձայնի մեջ կատարվողի էության մեջ, ես դա հատկապես անսովոր եմ համարում համար, բայց հատկապես այս նկարում ավելորդ չէ:
Կասկած չկա, որ ութերորդ ֆիլմը բավականին լավ է: Թերեւս, որոշակի տարիների ընթացքում դա կինոյի բնագավառում նշանակալի ժառանգության մի մասն է, բայց ես արդեն խոսում եմ գլխապտույտ. Ներիր ինձ եւ լավ տեսեք.
[Image](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=647932)
[Image](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=647932)
[Image](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=647932)
[Image](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=647932)
[Image](https://www.filmaffinity.com/ve/filmimages.php?movie_id=647932)
