The third season of "Daredevil" reminded me that, contrary to the narrative of some people, you can see very good, and sometimes outstanding series on Netflix. It is true that this streaming is dominated by average productions or vomit, like the second season of "The Witcher", but there are a few titles that must be seen if we value entertainment at the highest level. When I recently freshened up the 1st season of DD, I did not expect 3rd season to be THAT good. I heard a lot of positive things about it, but I didn't expect it to be something that will beat the 1st season on any level. I do not see any flaws in it. I can easily rate each individual element at least +8/10, and thus - Marvel's productions did not even come close to this level. True, they can be as fun at times, but as a whole they are worse in every way.
I will start with a script that should be shown in film schools as a model. A pattern of how to write them, level the tension, create threads, create characters, combine these and other elements into a single whole. Not only in terms of consistency or a perfectly balanced pace of action, but also quality. The first season was very good in this field, although it had some drawbacks - some plots were boring, Foggy, Karen and other characters might be annoying, which reflected to some extent on other aspects, e.g. in terms of pacing too slowly. In the third, all the disadvantages were removed and the advantages were strengthened - even if you still didn't like the main character's friends (or other characters from the 2nd and 3rd plan), it takes a lot of bad will to say that they had worse threads than in Season 1. True, they also had moments in S1 where they showed cojones, but in this final it was the other way around (if I had to look for flaws by force) - they had a few short stages that could have caused a slight weariness. Speaking of which, it's fair to complain that the first season could have been better and the action could have developed faster and stronger. In the case of the third artist they pressed the gas pedal to the maximum, it felt like watching the last season of "Full Metal Panic" - each episode is packed with great content from start to finish and it is a great gradation of tension.
The plot is a direct continuation of "Defenders", but you don't have to know him - the building collapsed on Matt, which we see in the shortened version at the very beginning. The series does not continue the threads from the second season, which can be easily ignored (except for the first 3, maybe 4 episodes and the final story about Kingpin). The fact is, the Punisher storyline was great, as was his relationship with the title character, but it doesn't matter to your understanding of the last 13 episodes. This is not the case for the Murdock antagonist thread, however, it was guided so well that if your IQ is not too low, it shouldn't be a problem for you. Okay, it might be a little disturbing at first, but then you quickly get used to it, or at least that's what happened in our case, because I watched it with a girlfriend (and our adventure with S2 ended with episode 2). Kingpin is in prison for his sins, Matt recovers and remains hidden for a long time, and Karen and Foggy mourn over the loss of a friend. Everything changes when Fisk strikes a deal with the FBI, gradually taking control of them, thereby regaining (and even increasing) his abilities. Again, he can control an entire city (and even if not, he can overcome his limitations with money, blackmail or bribes), control its citizens like puppets, and no one can move it. Not only because of his power, but also plot-armor in the form of special services that dance to the rhythm of his melody. Matt decides to come out of hiding and, together with his friends, defeat the king of the crime world in NY.
As I wrote before, all threads are perfectly connected and intertwined. There is not a single irrelevant matter for the plot here. Okay, that can be said for the little things like Karen's flashbacks, but this one (like the others) was just needed. For example, so that we can get to know her better - why is she not good at church or why she is mindlessly brave. On the other hand, it fits in with the main theme of this season - the family theme. In some cases, the creators literally showed it, like in Foggy's or Karen's, and in others a bit less. We can see it in various examples - an individualist and egoist like Fisk has to sacrifice some of his independence for the sake of his wife and to give her part of the space (without which it is impossible to build a normal partnership relationship). In the case of Matt and Dex, we can see how destructive it is for a human being to not have a family or a replacement. They both had very similar childhood and similar problems, we can see how close Daredevil was to become as cruel as his opponent. The nun showed how postpartum depression can break up a relationship based on real feeling. There are more such examples, but due to the fact that this review is devoid of large spoilers, I omitted them. As I mentioned at the beginning of this paragraph, I was amazed at how brilliantly interconnected all characters were, especially with Kingpin, Daredevil, and Bullseye. It looks great whether we are looking at the details or the whole picture. Everything comes together in a coherent whole, we see the similarities between these three, as well as how they influence each other.
This is best seen in the account of the agent Dex aka. Bullseye and Kingpin. Even though the former is a sociopathic bastard that makes some incarnations of the Joker look like an innocent and harmless clown, we truly feel sorry for him. Like Murdock, she is a victim of a cruel life. Not only because of the loss of his parents, but also because of his mental illness and internal chaos. Daredevil had a few people he could trust or (at least for a while) lean on. Dex's problem was much deeper, and he was badly hurt by life and the people who had abandoned him. Kingpin saw it, who made him luncheon his brain, using him cynically, like a horrible Badboy, offering a naive, good-natured girl love when it was all about sex. Fisk offered him stability and peace, giving him a sense of existence and purpose in life again. Dex fell into his trap like a polite girl who did not see the obvious deception. It's not the best antagonist I've ever seen in series, movies or anime, but I can definitely put him in the first league. Not only because of creation or character development, but also because of power. It is as convincing as the unnaturally developed senses of the protagonist.
My second favorite relationship (and the first when it comes to my girlfriend) is Kingpin and Vanessa. This is one of the best romance plots I've ever seen, and in its category - the best. I have never seen such a perfect relationship between a beast and a woman who wants to become an active part of his cruel world. Not subordinate to Fisk, but equal to him on the basis of partnership. It works both in the romantic sphere (you can feel genuine chemistry between them, mutual love), in a fairy-tale relationship (which I can't explain, I just felt it during both seasons) and in a realistic one (it coincides very well with the knowledge I have acquired while listening to wise RedPilli explaining psychological, social and interpersonal relationships - I developed this in a text I published recently).
On several occasions I have been surprised at how realistically Vanessa's imperiousness and proficiency in managing her partner's empire are shown. Like Madame Gao, she displayed her brutality in an extremely elegant way, like a cat abusing its victim. Few men can do it, we rely too much on physical strength, while women (if they have plot-shield) can be much more ruthless and composed. Madame Gao, who with her stoic calm and gentle, yet firm speech, led Fisk to an emotional volcano explosion. Or Vanessa, who did not lose her confidence, even in a tragic situation. During the scene of her "initiation", my girlfriend and I reacted in the same way at the same time - "power is the most powerful drug." Joanna added, as if Rafał Ziemkiewicz might say it - "bigger, maybe more, it's hard not to take advantage of the opportunity, having such opportunities". As for Kingpin ... Let me just say it in one sentence - this actor does not play the role of Kingpin, he simply is. If you remember the cartoon "Spiderman" from FoxKids, here you have this character, but in a realistic version. If you liked him in Season 1, your feelings for him should deepen in Season 3.
As for the new characters and the old ones we've met before, it's just as good. I really liked Agent Nadeem, who initially looked like a clown a'la Foggy from season one. My girlfriend and I was afraid that his plot would be boring, and we would do other things while we watched it on the screen. He looked like a wimp, and his family only made it worse. However, it quickly turned out that none of this - not only that intriguing things were happening around him, but also gained with each episode. As the show neared its end, I was genuinely infatuated with it, even though I hate seeing characters with a good heart on screen as a rule. Usually they are boring to me and their approach to life is repulsive to me. I'll repeat myself, but ironically, its plot was one of the best I've ever seen, anywhere, when it comes to this type of champion. It was equally great with the nun and the priest. I will spend less time on them, because it's hard for me to say more without spoiling. I liked their characters and their relationship with Murdock and his friends. They were very natural and full of warmth. Just as I sometimes criticize the Catholic Church and its representatives, so often I defend them against undue criticism. They are often accused in a stupid and untrue way of various things, forgetting their good sides - before psychology developed, their role was played (and still do) by priests and nuns. Ie. they help people in poverty, regain their mental stability or get good out of them when they find themselves at a turning point in life and are especially vulnerable to evil. This series equally well demonstrates that the church and its representatives are not ignorant or weak (apart from some extreme representatives) who deny the documented truth and do not detest the benefits of science and medicine if they are in accordance with the moral understanding of the church. It is lovely to see a nun talking about how God created a box so that people could trigger their aggression in a controlled way. The priest, who despite being a "divine official", has microscopic sins - drinks coffee and in a limited (and controlled) manner allows himself a gentle and fairly harmless gamble looks just as charming. This is all the more surprising as Netflix is hardly known for portraying Catholic values, except in very few cases.
It will also be brief about music, mainly because apart from the opening, there is no song here that I would clearly associate with this series. In such situations, I often write that the soundtrack fits the scenes well, emphasizes the emotions and atmosphere, but I rarely listen to them outside of writing lyrics about these titles (this is reserved only for exceptional works of art, such as "StarCraft" and similar). In the sense of getting a better feel for the atmosphere and remembering the best parts. In the case of "Daredevil" it is the same, but ... It stands out from them in a significant way. Apart from the extended version of the opening theme, I am unlikely to listen to these songs, but I cannot recall the second anime, series or movie. that would make me feel different. Usually sadness, anxiety or anger, because there are no joyful songs here that would stimulate these positive feelings. To sum up, it is not a work of art that I will remember in a dozen or so years, but I can certainly count it among the top "only good" soundtracks.
When it comes to fights, let me say it briefly - it is better in all respects. If you are my peers and you like Marvel, you probably remember the hype on the internet caused by the fight in the corridor from the first season. For those who don't remember it (or who missed it), a short summary - everyone was shocked and didn't believe it could be shown this way. We sent each other links on messengers, we were delighted, we watched the analyzes - just like teenagers who saw the movie for the first time on the level of "Avengers: Infinite War". Here we have almost the same sequence, but in an extended version. If season 1 came out 5-10 years before season 3, I could say that it is an easter egg, something like scenes from the final DBS arc against DBZ. There is only one difference - previously Matt had to enter a heavily guarded building, and now he had to get out of it. Do you remember the fight with Nobu? Here we got a better opponent, in general, the creators of DD spit Marvel in the face - Disney and Feige (with all due respect to the latter), can't show the fight between two very similar characters so well. Every time Murdock and Bullseye fought 1v1 I couldn't look away. It was just fucking beautiful! The fight in the office, with both of them reaching for any object that was fit to hurt their opponent (because it was sharp or heavy, such as scissors or a glass ball) was wonderful and perfectly shot. The same is the final duel, in which the choreography entered an even higher level. Not to mention the emotions, I felt the rage of Bullseye, Kingpin and Daredevil's calm. I would love to describe it to you, but I wouldn't be able to describe it ... And I would spoil your impressions with spoilers. It is true that there were not as many duels as in "Banshee", but when it comes to quality, the Netflix series does not differ from what we saw in the above-mentioned production.
Summing up, I can't imagine a better ending. It's a pity that Netflix screwed up the rest of the series in this mini-universe, because maybe today we would have something that would destroy the Marvel series universe in every field. Consequently, Netflix would not resign from renewing the license to use the images of these heroes so quickly. Well, maybe Feige will gather DD creators or similarly talented people someday and revive this world. Putting my dreams aside, I rate this season at 10/10. Will you say I'm exaggerating? Perhaps, however, I consider this assessment to be justified. The creators of this series squeezed everything out of it - just as the Japanese did when they built their power with some electronics and using available resources. The series is stuffed with content from A to Z, each plot was properly exploited, and the characters showed their best side. As for me, pure perfection. And one more thing - Netflix bananas, why can't you show threads with racial groups or sexual minorities as well as you did this season, OitNB, or ST season 3? Shame on you.
Trzeci sezon "Daredevila" przypomniał mi o tym, że wbrew narracji niektórych ludzi, można zobaczyć na Netflixie bardzo dobre, a niekiedy wybitne seriale. Fakt, na tym streamingu dominują głównie przeciętne produkcje lub rzygowiny, jak 2 sezon "Wiedźmina", ale jest kilka tytułów, które trzeba zobaczyć, jeśli cenimy sobie rozrywkę na najwyższym poziomie. Gdy ostatnio odświeżyłem sobie 1 sezon DD, to nie przewidywałem że 3 będzie AŻ TAK dobry. Słyszałem wiele pozytywnych rzeczy na jego temat, ale nie spodziewałem się że będzie to coś, co przebije 1 sezon na każdej płaszczyźnie. Nie dostrzegam w nim jakichkolwiek wad. Każdy osobny element mogę bez problemu ocenić co najmniej na +8/10, a co za tym idzie - produkcje Marvela nawet nie zbliżyły się do tego poziomu. Fakt, czasami potrafią dać równie dużo radości, ale jako całość są gorsze pod każdym względem.
Zacznę od scenariusza, który powinien być pokazywany w szkołach filmowych jako wzór. Wzór tego, jak się powinno je pisać, stopniować napięcie, tworzyć wątki, kreować postacie, łączyć te i inne elementy w jedną całość. Nie tylko w kwestii spójności, czy idealnie wyważonego tempa akcji, ale również jakości. Pierwszy sezon był bardzo dobry na tym polu, aczkolwiek miał pewne wady - niektóre wątki były nudne, Foggy, Karen i inne postacie mogły wkurzać, co odbijało się w pewnym stopniu na pozostałych aspektach, np. w kwestii zbyt wolnego pacingu. W trzecim usunięto wszystkie wady i wzmocniono zalety - nawet jeżeli nadal nie polubiliście kolegów głównego bohatera (lub inne postacie z 2 i 3 planu), to potrzeba naprawdę dużo złej woli, by powiedzieć że mieli gorsze wątki niż w 1 sezonie. Fakt, w S1 również miewali momenty, w których pokazali cojones, ale w tym finałowym było na odwrót (jeśli już musiałbym szukać wad na siłę) - mieli kilka krótkich etapów, które mogły spowodować delikatne znużenie. Skoro o tym mowa, można narzekać na to, że pierwszy sezon mógł być lepszy, a akcja mogła się rozwinąć szybciej i mocniej. W przypadku trzeciego twórcy docisnęli pedał gazu do maksimum, czułem się jak przy oglądaniu ostatniego sezonu "Full Metal Panic" - każdy odcinek jest wypchany świetną treścią od początku do końca oraz świetnie stopniuje napięcie.
Fabuła to bezpośrednia kontynuacja "Defenders", ale nie musicie go znać - na Matta zawalił się budynek, co widzimy w skróconej wersji na samym początku. Serial nie kontynuuje wątków z drugiego sezonu, który bez problemu można zignorować (poza pierwszymi 3, może 4 odcinkami i finałowym wątkiem dotyczącym Kingpina). Fakt, wątek z Punisherem był świetny, tak samo jak jego relacja z tytułowym bohaterem, ale nie ma on znaczenia dla zrozumienia ostatnich 13 odcinków. Co innego w przypadku wątku dotyczącego antagonisty Murdocka, jednakże został on poprowadzony tak dobrze, że jeżeli Wasze IQ nie jest zbyt niskie, to nie powinno Wam to sprawić problemów. Ok, na początku może to delikatnie przeszkadzać, ale później szybko się z tym oswoicie, a przynajmniej tak było w naszym przypadku, bo oglądałem go z dziewczyną (a nasza przygoda z S2 zakończyła się na 2 epizodzie). Kingpin siedzi w więzieniu za grzechy, których się wcześniej dopuścił, Matt dochodzi do siebie i przez długi czas pozostaje w ukryciu, a Karen i Foggy rozpaczają nad utratą przyjaciela. Wszystko się zmienia, gdy Fisk idzie na układ z FBI, stopniowo przejmując nad nimi kontrolę, tym samym odzyskując (a nawet zwiększając) swoje możliwości. Ponownie może kontrolować całe miasto (a nawet jeśli nie, to może pokonać swoje ograniczenia pieniędzmi, szantażem lub łapówkami), sterować jego obywatelami jak marionetkami i nikt nie może go ruszyć. Nie tylko ze względu na jego potęgę, ale również plot-armor w postaci służb specjalnych, które tańczą w rytm jego melodii. Matt postanawia wyjść z ukrycia i wraz ze swoimi przyjaciółmi, pokonać króla przestępczego świata w NY.
Jak wcześniej napisałem, wszystkie wątki doskonale się łączą i zazębiają. Nie ma tutaj ani jednej nieistotnej sprawy dla fabuły. Ok, można to powiedzieć o drobnych elementach, jak np. retrospekcje Karen, ale ten (podobnie jak inne) po prostu były potrzebne. Np. po to, byśmy mogli ją lepiej poznać - czemu nie umie się dobrze zachować w kościele lub jest odważna w bezmyślny sposób. Z drugiej strony, wpisuje się on w wiodący motyw tego sezonu - motywu rodziny. W niektórych przypadkach twórcy dosłownie to pokazali, jak u Foggy'ego, czy Karen, a w innych nieco mniej. Widzimy to na różnych przykładach - indywidualista i egoista, jakim jest Fisk, musi poświęcić część swojej niezależności na rzecz swojej żony i oddaniu jej części przestrzeni (bez czego nie da się zbudować normalnej partnerskiej relacji). W przypadku Matta i Dexa widzimy, jak bardzo destrukcyjne dla człowieka może być brak rodziny lub jej zamiennika. Obaj mieli bardzo podobne dzieciństwo oraz zbliżone problemy, widzimy jak niewiele brakowało, by Daredevil mógł się stać okrutnikiem jak jego przeciwnik. Zakonnica pokazała, jak depresja poporodowa może rozbić związek oparty na realnym uczuciu. Takich przykładów jest więcej, ale z racji że to recenzja pozbawiona dużych spoilerów, to je pominąłem. Jak wspomniałem na początku tego akapitu, byłem mocno zdziwiony jak znakomicie połączono relacje między wszystkimi postaciami, zwłaszcza w przypadku Kingpina, Daredevila i Bullseye'a. Wygląda to świetnie, niezależnie od tego, czy patrzymy na szczegóły, czy na cały obraz. Wszystko łączy się w spójną całość, dostrzegamy podobieństwa między tą trójką, jak również to, jak na siebie wzajemnie wpływają.
Najlepiej to widać na przykładzie relacji agenta Dexa aka. Bullseye oraz Kingpina. Mimo, że ten pierwszy jest socjopatycznym skurwielem, przy którym niektóre inkarnacje Jokera wyglądają jak niewinny i niegroźny clown, to autentycznie mu współczujemy. Podobnie jak Murdock, jest ofiarą okrutnego życia. Nie tylko z uwagi na stratę rodziców, ale również jego chorobę psychiczną i wewnętrzny chaos. Daredevil miał kilku ludzi, którym mógł zaufać lub (przynajmniej przez jakiś czas) się nimi wesprzeć. Problem Dexa był znacznie głębszy, a dodatkowo został okropnie zraniony przez życie i ludzi, którzy go opuścili. Dostrzegł to Kingpin, który zrobił mu mielonkę z mózgu, cynicznie go wykorzystując, jak okropny Badboy, oferujący naiwnej, dobrodusznej dziewczynie miłość, podczas gdy chodziło wyłącznie o seks. Fisk zaoferował mu stabilność i spokój, nadając jemu ponownie sens istnienia i cel w życiu. Dex wpadł w jego sidła niczym grzeczna dziewczyna, która nie dostrzegła ewidentnego oszustwa. Nie jest to co prawda najlepszy antagonista, jakiego widziałem w serialach, filmach czy anime, ale zdecydowanie mogę go zaliczyć do pierwszej ligi. Nie tylko ze względu na kreację, czy rozwój charakteru, ale również moc. Jest ona równie mocno przekonująca, co nienaturalnie rozwinięte zmysły protagonisty.
Drugą moją ulubioną relacją (a pierwszą, jeśli chodzi o moją dziewczynę), jest związek Kingpina i Vanessy. Jest to jeden z najlepszych wątków romantycznych, jakie kiedykolwiek widziałem, a w swojej kategorii - najlepszy. Jeszcze nigdy nie widziałem tak doskonałego związku bestii i kobiety, która pragnie stać się aktywną częścią jego okrutnego świata. Nie podległą wobec Fiska, tylko równą jemu na zasadzie partnerstwa. Działa to zarówno w sferze romantycznej (czuć między nimi autentyczną chemię, obustronną miłość), baśniowego związku (czego nie umiem wyjaśnić, po prostu czułem to podczas obu sezonów), jak i tego realistycznego (bardzo dobrze pokrywa się to z wiedzą, którą nabyłem słuchając mądrych RedPilli, tłumaczących związki od strony psychologicznej, społecznej i relacji międzyludzkich - rozwinąłem to w tekście, który opublikowałem niedawno temu). Kilkakrotnie byłem zaskoczony, jak realistycznie pokazano władczość Vanessy i jej biegłość w zarządzaniu imperium jej partnera. Podobnie jak Madame Gao, pokazała swoją brutalność w niezwykle elegancki sposób, jak kot znęcający się nad swoją ofiarą. Niewielu mężczyzn to potrafi, za bardzo polegamy na sile fizycznej, podczas gdy kobiety (o ile mają plot-shield) potrafią być znacznie bardziej bezwzględne i opanowane. Madame Gao, która stoickim spokojem i delikatną, acz stanowczą mową, doprowadziła Fiska do eksplozji emocjonalnego wulkanu. Albo Vanessa, która nie straciła pewności siebie, nawet podczas tragicznej sytuacji. Podczas sceny jej "inicjacji", wraz z dziewczyną zareagowaliśmy równocześnie w ten sam sposób - "władza to najpotężniejszy narkotyk". Joanna dodała od siebie, jakby mógłby to powiedzieć Rafał Ziemkiewicz - "duży może więcej, trudno nie skorzystać z okazji mając takie możliwości". Co do Kingpina... Powiem to tylko jednym zdaniem - ten aktor nie wciela się w rolę Kingpina, on nim po prostu jest. Jeżeli pamiętacie kreskówkę "Spiderman" z FoxKids, to tutaj macie tę postać, ale w realistycznej wersji. Jeżeli polubiliście go w 1 sezonie, to w trakcie 3 Wasze uczucie względem niego powinno się pogłębić.
Jeśli chodzi o nowe postacie oraz te stare, które poznaliśmy już wcześniej, to jest równie dobrze. Bardzo polubiłem agenta Nadeema, który początkowo wyglądał mi na clowna a'la Foggy z pierwszego sezonu. Obawiałem się wraz z dziewczyną, że jego wątek będzie mega nudny, a my będziemy robili inne rzeczy, gdy będziemy go oglądali na ekranie. Sprawiał wrażenie mięczaka, a jego rodzina jedynie to pogłębiła. Szybko się jednak okazało, że nic z tego - nie dość, że działy się wokół niego intrygujące rzeczy, to dodatkowo zyskiwał wraz z każdym odcinkiem. Gdy serial zbliżał się do finiszu, to byłem nim autentycznie zauroczony mimo, że co do zasady nie cierpię oglądać na ekranie postaci z dobrym sercem. Zazwyczaj są oni dla mnie nudni, a ich podejście do życia jest dla mnie odpychające. Powtórzę się, ale jak na ironię, jego wątek był jednym z najlepszych, jakie kiedykolwiek i gdziekolwiek widziałem, jeśli chodzi o tego typu bohaterów. Równie świetnie było w przypadku zakonnicy i księdza. Poświęcę im mniej czasu, bo trudno mi powiedzieć coś więcej bez spoilerowania. Podobały mi się ich charaktery i relacje z Murdockiem i jego przyjaciółmi. Były bardzo naturalne i pełne ciepła. Tak jak czasami krytykuję kościół katolicki i jego przedstawicieli, tak równie często bronię ich przed nadmierną krytyką. Często zarzuca im się w głupi i nieprawdziwy sposób różne rzeczy, zapominając o ich dobrych stronach - zanim rozwinęła się psychologia, to ich rolę spełniali (i nadal to robią) księża i zakonnice. Tzn. pomagają ludziom w biedzie, odzyskać psychiczną stabilność lub wyciągnąć z nich dobro, gdy znaleźli się na życiowym zakręcie i są szczególnie podatni na zło. Ten serial równie znakomicie pokazuje to, że kościół i jego przedstawiciele nie są ignorantami lub słabeuszami (pomijając jego niektórych, ekstremalnych przedstawicieli), którzy negują udokumentowaną prawdę i nie brzydzą się korzystać z osiągnięć nauki i medycyny, jeżeli te są zgodne z moralną wykładnią kościoła. Uroczo to wygląda, jak zakonnica mówiła o tym, że Bóg stworzył boks, by ludzie mogli wyzwalać swoją agresję w kontrolowany sposób. Równie uroczo wygląda ksiądz, który mimo bycia "boskim urzędnikiem", ma swoje mikroskopijne grzeszki - pije kawę i w sposób ograniczony (i kontrolowany) pozwala sobie na delikatny i dość nieszkodliwy hazard. Jest to tym bardziej zaskakujące, że Netflix raczej nie słynie z przedstawiania katolickich wartości poza bardzo nielicznymi przypadkami.
O muzyce również będzie krótko, głównie dlatego że poza openingiem, to nie ma tutaj utworu, który bym jednoznacznie kojarzył z tym serialem. W takich sytuacjach często piszę, że soundtrack dobrze pasuje do scen, podkreśla emocje i klimat, ale rzadko kiedy słucham ich poza pisaniem tekstów o tych tytułach (to jest zarezerwowane tylko dla wyjątkowych dzieł sztuki, jak np. "StarCraft" i im podobnych). W sensie, by lepiej poczuć atmosferę i przypomnieć sobie najlepsze fragmenty. W przypadku "Daredevila" jest tak samo, ale... W znaczący sposób wyróżnia się na ich tle. Pomijając opening w rozbudowanej wersji, raczej nie będę słuchał tych utworów, jednakże nie jestem sobie w stanie przypomnieć drugiego anime, serialu, czy filmu. który wywoływałby we mnie różne uczucia. Zazwyczaj smutek, niepokój, czy gniew, bo nie ma tutaj radosnych piosenek, które by pobudzały te pozytywne uczucia. Podsumowując, nie jest to dzieło sztuki, o którym będę pamiętał za kilkanaście lat, ale na pewno mogę go zaliczyć do ścisłej czołówki "tylko dobrych" soundtracków.
Jeśli chodzi o walki, to powiem krótko - jest lepiej pod każdym względem. Jeżeli jesteście moimi rówieśnikami i lubicie Marvela, to pewnie pamiętacie jaki hype w internecie wywołała walka w korytarzu z pierwszego sezonu. Dla tych co tego nie pamiętają (lub ominęło), krótkie streszczenie - wszyscy byli w szoku i nie wierzyli, że można to tak pokazać. Podsyłaliśmy sobie linki na komunikatorach, zachwycaliśmy się, oglądaliśmy analizy - tak jak nastolatki, które po raz pierwszy zobaczyły film na poziomie "Avengers: Infinite War". Tutaj mamy niemal taką samą sekwencję, ale w rozbudowanej wersji. Gdyby 1 sezon wyszedł 5-10 lat przed 3, to mógłbym powiedzieć że to taki easter egg, coś jak sceny z finałowego arcu DBS względem DBZ. Różnica jest jedna - wcześniej Matt musiał wejść do pilnie strzeżonego budynku, a teraz musiał się z niego wydostać. Pamiętacie walkę z Nobu? Tutaj dostaliśmy lepszego przeciwnika, generalnie twórcy DD napluli Marvelowi w twarz - Disney i Feige (przy całym szacunku do tego drugiego), nie umieją tak dobrze pokazać walki między dwiema, bardzo podobnymi postaciami. Za każdym razem, gdy Murdock i Bullseye walczyli 1vs1, to nie mogłem odwrócić wzroku. To było po prostu kurewsko piękne! Walka w biurze, gdy obaj sięgali po dowolny przedmiot, który nadawał się do skrzywdzenia przeciwnika (bo był ostry lub ciężki, jak nożyczki czy szklana kula), była cudowna i doskonale nakręcona. To samo finałowy pojedynek, w którym choreografia weszła na jeszcze wyższy poziom. Nie wspominając o emocjach, czułem rage Bullseye'a, Kingpina i spokój Daredevila. Najchętniej bym Wam ją opisał, ale nie byłbym w stanie tego opisać... No i zepsułbym Wam wrażenia poprzez spoilery. Co prawda nie było tylu pojedynków, co w "Banshee", ale jeśli idzie o jakość, to serial Netflixa w żadnym stopniu nie odstaje od tego, co zobaczyliśmy w w/w produkcji.
Reasumując, nie jestem w stanie wyobrazić sobie lepszego finału. Szkoda, że Netflix spieprzył pozostałe seriale z tego mini-uniwersum, bo być może dzisiaj mielibyśmy coś, co zniszczyłoby na każdym polu serialowe uniwersum Marvela. A co za tym idzie, Netflix by tak szybko nie zrezygnował z odnawiania licencji na wykorzystywanie wizerunków tych bohaterów. No cóż, może kiedyś Feige zbierze twórców DD lub podobnie utalentowanych ludzi i wskrzesi ten świat. Odstawiając marzenia na bok, oceniam ten sezon na 10/10. Powiecie że przesadzam? Być może, jednakże uważam tę ocenę za uzasadnioną. Twórcy tego serialu wycisnęli z niego wszystko, co się da - tak jak to robili Japończycy, gdy budowali swoją potęgę, jeśli chodzi o niektóre sprzęty elektroniczne i wykorzystywanie dostępnych zasobów. Serial jest wypchany treścią od A do Z, każdy wątek został odpowiednio wyeksploatowany, a postacie pokazały się od najlepszej strony. Jak dla mnie, czysta perfekcja. No i jeszcze jedno - banany z Netflixa, czemu nie potraficie tak świetnie pokazywać wątków z grupami rasowymi lub mniejszościami seksualnymi, jak to zrobiliście w tym sezonie, OitNB, czy 3 sezonie ST? Shame on you.
