I will say right away that I do not know comics. I have heard different opinions about him for many years, I saw the title character for the first time, probably at the beginning of the 2nd decade of my life (or at the end of the 1st). I know more or less what it is about, what topics it deals with and how Neil Gaiman presents them using pictures and written words (at least that's what I remember from the words of Ola and Sharik). The subject matter is interesting to me and some threads really interested me, but ... Unfortunately, as it usually happens with Netflix, the threads of this story have been made shallow. This is not a profanation of the original, as in the case of the second season of "The Witcher" (or at least I think so, looking from the perspective of someone who does not know the comic, I do not rule out that I would have a different opinion if I had known it), but a simplification as much as possible. I guess if I said that it presents a slightly higher level of complexity than the typical show for the average hamburger eater (but not particularly outstanding), I wouldn't be lying. When it comes to the quality of the adaptation, I did some research on the internet, read a few comments from my friends and in general, the series adapts well to the events of the 1st volume - apparently the 1st episode copied most of the dialogues and not only from the 1st chapter. Fans only complain about simplifications in relation to the comic, I omit here, of course, complaints about political correctness (that is, the right amount of representation) and the androgenicity or homosexuality of the characters. I am a bit surprised because I heard from various sources that the comic was even stronger in this respect. These changes do not bother me, but mainly because I do not know the original - as long as it does not concern important characters, I can turn a blind eye to it and pretend that everything is ok. as far as I know, these are normal features of a Neil Gaiman comic. It more or less looks as if people accused Netflix of overly criticizing the Geralt series and praising the left too much, while Sapkowski praised them when they were right and criticized them where they were talking nonsense. If people went to the trouble and read the books with understanding, they would see that Sapkowski threw in there many apt remarks, critics and praise for many social groups. Oh w8, Netflix pitchers even screwed that up in their Geralt version... That's why I can't take this accusation seriously, unless someone explains to me what and how Netflix screwed up. On specific examples - I am omitting simplifications here, of course, because as far as I know, these accusations are at least partially justified.
The plot of season 1 tells how Morpheus (ruler of the kingdom of dreams) was locked and lost his artifacts and power. The title Sandman embarks on a journey aimed at recovering them, and at the same time solving other problems - losing control over part of his kingdom and catching unruly dreams that left his master during his absence. During this trip we will see the maidservant of the title character, Lucifer, Cain and Abel, Luke Skywalker playing the Pumpkinhead and Charles Dance. Some characters (or should I say many?) Come from the Bible, parables, and religious myths, taking this opportunity to comment on various things regarding our existence.
As for the actors, some have been well matched. Especially the main character, who perfectly transferred the comic book protagonist to the screen (both visually and in terms of approach to life - at least I think so after reviewing a few frames). It is true that he did not captivate me, but I do not think that it was the fault of his skills, and of Netflix writers. Tom Sturridge attracts attention with his movements, facial expressions, clearly radiating coldness and eyesight - his eyes look as if he likes to take drugs (like Jared Leto). If they only made it right, it might be one of my favorite people out of all Netflix-made content. Unfortunately, but because of a too shallow plot, I am not able to like him as much as Johan from "Dark", some characters from "Stranger Things", "Orange is the New Black" or Francis Underwood. I was also impressed by Gwendoline Christie, who fits perfectly with the words of Ola, who described Lucifer to me about a year ago during one of our conversations. I don't remember much of it, only some scraps and the most important slogans, but seeing the first conversation between her and the Lord of Dreams, I saw these quotes through the eyes of my imagination. The only (minor) objection I have is ... Tilda Swinton is even more suited to the role. I do not take it into account, however, because it is like picking on a wise, pretty and well-groomed woman who meets most of my expectations that she could look 10 out of 10, not "only" 8+ out of 10. Especially that if it is about acting skills, which are one of the most important factors (if not the most important) that should be taken into account when assessing an actor. In this regard, I have absolutely no complaints. Brienne of Tarth fits this role very well with his specific beauty, emotional expression and experience. Anyway, in the conversation and the duel between her and Morpheus, we can see how much fun she has in this role.
As for the other actors, apart from Raven, Green Corner and the maid, they didn't win me recognition. Yes, I did not include the character played by Tywin Lannister - he had a small role that did not give the actor too much opportunity (or maybe he did not want it and he fulfilled the contract minimally?). Mark Hamill has a great voice, but unfortunately I didn't love the Joker from Batman The Animated Series. He had no scene that I remembered (apart from a short and funny exchange with the raven of Morpheus). The Raven was a funny companion, I liked him for his comments and his voice. The maid did not impress me, but I liked her facial expressions and creation - I liked her uniform, behavior, face play. It is similar with Morpheus' dream - I like the English accent and its design, especially when it showed that its human shell hides someone who knows how to fight. The rest of the actors ... They just were, I don't remember any of them.
All in all, as an adaptation and a pretty cool show to get rid of time, "The Sandman" works pretty well. Unfortunately, as it happens in many series, we have a boring measure and too many boring, one could say, filler threads. I assume that the comic did not have them, and even if it is otherwise, they probably served something there. Maybe the fault is on my side and I didn't find anything interesting in them - we just sat, watched bored and waited for the next episode.
Fortunately, towards the end, the series raised its level again, and although I am far from satisfied, I can at least say that I do not regret the time wasted. Maybe someday I will reach for the comic, but the Netflix adaptation did not encourage me to do so. I am also not discouraged, at best indifferent. I rate it +7/10, mainly for the actors, not the worst atmosphere and quality at the beginning and end, and special effects - the duel between Lucifer and Morpheus was nice. I added a plus for a really good track, which suits this climate very well - forgive me for writing so little about it, but apart from the Main Theme, I don't really feel like writing about it. It was good, atmospheric, but apart from some songs, it just didn't captivate me. Hopefully the sequel, unless Netflix quits it, will correct season 1 mistakes. And those pandas who haven't had sex in 10 years were great.
Due to the fact that I have a supply of texts for a few weeks ahead, the review of "Sandman" was politely waiting for its turn. Unfortunately or fortunately, we got what could be called "serial DLC". As far as I know, both episodes (the one about cats and the other one) come from side stories, something like "side stories" that are on the cover of the chapters of the "One Piece" manga or short side stories that appear in some Japanese comics. Both were better than most episodes, especially the cat animation. I hope there will be more of them - the stories were tighter, focused on one topic, and they bored me less. The last objection concerns the part with the actors, because the part with cats stood out sufficiently from the rest. Because it's a side story about the sweetest and meanest creatures that have bonded with humans. Cats are just great! And the fact that I don't often see animations made in this style. I hope there will be more episodes like this in season 2 (and beyond) because they made a bigger impression on me. Unfortunately, I can not rate it as a fair 8/10 (too many things bother me with that), but strong +7/10 definitely.
Odrazu powiem, że nie znam komiksu. Słyszałem na jego temat różne opinie od wielu lat, pierwszy raz zobaczyłem tytułowego bohatera chyba na początku 2 dekady swojego życia (albo pod koniec 1). Wiem mniej-więcej o co w nim chodzi, jakie tematy porusza i jak Neil Gaiman je przedstawia za pomocą obrazu i słowa pisanego (przynajmniej tak to zapamiętałem ze słów Oli i Sharika). Tematyka jest dla mnie ciekawa i niektóre wątki mnie naprawdę zainteresowały, ale... Niestety jak to zazwyczaj bywa u Netflixa, wątki tej historii zostały spłycone. Nie jest to profanacja pierwowzoru, jak w przypadku 2 sezonu "Wiedźmina" (a przynajmniej tak mi się wydaje, patrząc z perspektywy kogoś, kto nie zna komiksu, nie wykluczam że miałbym inne zdanie gdybym go znał), ale uproszczenie jak najbardziej. Wydaje mi się, że gdybym powiedział, iż prezentuje nieco wyższy poziom skomplikowania niż typowy serial dla przeciętnego zjadacza hamburgerów (ale nie wyróżniający się w szczególny sposób), to nie skłamałbym. Jeśli chodzi o jakość adaptacji, to zrobiłem research w internecie, przeczytałem kilka komentarzy moich znajomych i generalnie serial dobrze adaptuje wydarzenia z 1 tomu - podobno 1 odcinek skopiował większość dialogów i nie tylko z 1 rozdziału. Fani narzekają wyłącznie na uproszczenia względem komiksu, pomijam tu rzecz jasna narzekania o poprawność polityczną (czyli odpowiednią ilość reprezentacji) oraz androgeniczność, czy homoseksualizm postaci. Trochę mnie to dziwi, bo słyszałem z różnych źródeł, że komiks był jeszcze mocniejszy pod tym względem. Mi te zmiany nie przeszkadzają, ale to głównie dlatego, że nie znam pierwowzoru - dopóki to nie dotyczy ważnych postaci, to mogę na to przymknąć oko i udać, że wszystko jest ok. Jeśli chodzi o to drugie, to trochę mnie to śmieszy - z tego co wiem, to są to normalne cechy komiksu Neila Gaimana. To mniej więcej wygląda tak, jakby ludzie zarzucali Netflixowi, że serial o Geralcie nadmiernie krytykuje konserwatyzm, a za bardzo chwali lewicę, podczas gdy Sapkowski pochwalał ich gdy mieli słuszność i krytykował tam, gdzie wygadują bzdury. Gdyby ludzie sobie zadali trud i przeczytali ze zrozumieniem książki, to zobaczyliby, że Sapkowski wrzucił tam wiele trafnych uwag, krytyk i pochwał wobec wielu grup społecznych. Och w8, dzbany z Netflixa nawet to spieprzyli w swojej wersji Geralta... Dlatego nie jestem w stanie traktować tego oskarżenia na serio, chyba że ktoś mi wytłumaczy, co i jak Netflix spieprzył. Na konkretnych przykładach - pomijam tu rzecz jasna uproszczenia, bo z tego co wiem, to te zarzuty są przynajmniej częściowo zasadne.
Fabuła 1 sezonu opowiada o tym, jak Morfeusz (władca królestwa snów), został zamknięty i stracił swoje artefakty oraz moc. Tytułowy Sandman, wyrusza w podróż, której celem jest ich odzyskanie, a przy okazji rozwiązanie innych problemów - utrata kontroli nad częścią jego królestwa oraz złapanie niesfornych snów, które opuściły swojego pana w czasie jego absencji. W czasie tej podróży zobaczymy służącą tytułowego bohatera, Lucyfera, Kaina i Abla, Luke'a Skywalkera grającego Dyniogłowego i Charlesa Dance'a. Niektóre postacie (a może powinienem powiedzieć - wiele?) pochodzą z Biblii, przypowieści i mitów religijnych, wykorzystując tę sposobność, do skomentowania różnych rzeczy w odniesieniu do naszej egzystencji.
Jeśli chodzi o aktorów, to niektórzy zostali świetnie dobrani. Zwłaszcza główny bohater, który doskonale przeniósł na ekran protagonistę komiksu (zarówno wizualnie, jak i pod względem podejścia do życia - tak mi się przynajmniej wydaje po przejrzeniu kilku kadrów). Co prawda nie urzekł mnie, ale nie wydaje mi się, by to była wina jego umiejętności, a scenarzystów Netflixa. Tom Sturridge przykuwa uwagę swoimi ruchami, mimiką, wyraźnie bijącym od niego chłodem oraz wzrokiem - jego oczy wyglądają tak, jakby lubił ćpać (jak np. Jared Leto). Gdyby tylko zrobili go tak jak trzeba, to być może byłby jedną z moich ulubionych person ze wszystkich treści stworzonych przez Netflixa. Niestety, ale przez zbyt płytką fabułę nie jestem w stanie tak go polubić jak Johana z "Dark", niektórych postaci ze "Stranger Things", "Orange is the New Black", czy Francisa Underwooda. Równie dobre wrażenie zrobiła na mnie Gwendoline Christie, która idealnie pasuje do słów Oli, która opisała mi Lucyfera jakiś rok temu podczas jednej z naszych rozmów. Niewiele z niej pamiętam, jedynie jakieś skrawki i najważniejsze hasła, ale widząc pierwszą rozmowę między nią, a Panem Snów, widziałem te cytaty oczami wyobraźni. Jedyne (drobne) zastrzeżenie jakie mam, dotyczy tego, że... Tilda Swinton jeszcze bardziej pasuje do tej roli. Nie biorę tego jednak pod uwagę, bo to tak, jakbym się czepiał mądrej, ładnej i zadbanej kobiety, która spełnia większość moich oczekiwań o to, że mogłaby wyglądać 10 na 10, a nie "tylko" 8+ na 10. Zwłaszcza, że jeśli chodzi o umiejętności aktorskie, które są jednym z najistotniejszych czynników (jak nie najistotniejszym), które należy brać pod uwagę przy ocenie aktora. W tym względzie, nie mam absolutnie żadnych zarzutów. Brienne z Tarthu przez swoją specyficzną urodę, ekspresję emocji i doświadczenie, bardzo pasuje do tej roli. Zresztą, w rozmowie i pojedynku między nią, a Morfeuszem, możemy zobaczyć jak dobrze się bawi przy tej roli.
Jeśli chodzi o pozostałych aktorów, to poza krukiem, Green Corner i służącą, nie zdobyli oni mojego uznania. Tak, nie uwzględniłem tutaj postaci, w którą wcielił się Tywin Lannister - miał małą rolę, która nie dała zbyt dużo możliwości aktorowi (a może to jemu się nie chciało i wypełnił kontrakt w minimalnym stopniu?). Mark Hamill ma świetny głos, ale niestety nie urzekł mnie tak, jak Joker z "Batman The Animated Series". Nie miał żadnej sceny, która zapadła mi w pamięci (poza krótką i zabawną wymianą zdań z krukiem Morfeusza). Kruk był zabawnym towarzyszem, polubiłem go za jego komentarze oraz głos. Służąca co prawda nie zrobiła na mnie wrażenia, ale podobała mi się jej mimika oraz kreacja - spodobał mi się jej uniform, zachowanie, gra twarzą. Podobnie jest ze snem Morfeusza - lubię angielski akcent oraz jego design, zwłaszcza gdy pokazał, że jego ludzka powłoka skrywa kogoś umiejącego walczyć. Reszta aktorów... No po prostu byli, żadnego z nich nie zapamiętałem.
Reasumując jako adaptacja i całkiem fajne show na zapchanie czasu, "The Sandman" sprawdza się całkiem nieźle. Niestety jak to bywa w wielu serialach, mamy nudny środek oraz zbyt wiele nudnych, można by powiedzieć, fillerowych wątków. Zakładam że komiks ich nie posiadał, a nawet jeśli jest inaczej, to tam przynajmniej czemuś zapewne służyły. Może wina leży po mojej stronie i nie znalazłem w nich niczego ciekawego - ot siedzieliśmy, oglądaliśmy znudzeni i czekaliśmy na kolejny odcinek. Na szczęście pod koniec serial znowu podwyższył poziom i choć daleko mi do bycia zadowolonym, to mogę chociaż powiedzieć, że nie żałuję zmarnowanego czasu. Może kiedyś sięgnę po komiks, ale adaptacja Netflixa mnie do tego nie zachęciła. Nie jestem też zniechęcony, co najwyżej obojętny. Oceniam go na +7/10, głównie za aktorów, nie najgorszy klimat i jakość na początku i końcu oraz efekty specjalne - pojedynek Lucyfera i Morfeusza był ładny. Plusa dodałem za naprawdę dobrą ścieżkę, która bardzo pasuje do tego klimatu - wybaczcie, że tak mało o niej napisałem, ale pomijając Main Theme, to niespecjalnie chce mi się o niej pisać. Była dobra, klimatyczna, ale pomijając niektóre piosenki, to zwyczajnie mnie nie urzekła. Mam nadzieję, że kontynuacja, o ile Netflix z niej nie zrezygnuje, poprawi błędy 1 sezonu. No i te pandy, które nie uprawiały seksu przez 10 lat były super.
Z racji tego, że mam zapas tekstów na kilka tygodni do przodu, to recenzja "Sandmana" grzecznie czekała na swoją kolej. Niestety lub na szczęście, dostaliśmy coś, co można nazwać "serialowym DLC". Z tego co wiem, to oba odcinki (ten o kotach i ten drugi) pochodzą z opowieści pobocznych, czyli coś jak "opowieści dodatkowe", które są na okładkach rozdziałów mangi "One Piece" lub krótkich historii pobocznych, które pojawiają się w niektórych Japońskich komiksach. Oba były lepsze od większości odcinków, zwłaszcza animacja o kotach. Mam nadzieję, że takich będzie więcej - historie były bardziej zwarte, skupiały się na jednym temacie oraz mniej mnie znudziły. Ten ostatni zarzut dotyczy części z aktorami, bo część z kotami dostatecznie mocno się wyróżniała na tle pozostałych. Ponieważ to historia poboczna, dotycząca najsłodszych, a zarazem najwredniejszych istot, które związały się z ludźmi. Koty są po prostu super! No i sam fakt, że niezbyt często widzę animacje wykonane w tym stylu. Mam nadzieję, że w 2 sezonie (i kolejnych) będzie więcej takich odcinków, bo zrobiły na mnie większe wrażenie. Niestety nie mogę go ocenić na uczciwe 8/10 (zbyt wiele rzeczy mi w tym przeszkadza), ale na mocne +7/10 jak najbardziej.
Source
Affiche de la série
Source
Image tirée du Comics The Endless, de Neil Gaiman : dans le sens des aiguilles d'une montre à gauche en noir : La Mort, Destin, Rêve/Morphée, Destruction, Désir, Délire et Désespoir.
All images above are from the movie screenshots 
Diseño realizado en canva por @cami.rojas, imágen tomada de 
Diseño realizado en canva por @cami.rojas, imágen tomada de 
Diseño realizado en canva por @cami.rojas, imágen tomada de 
Diseño realizado en canva por @cami.rojas, imágen tomada de 
Diseño realizado en canva por @cami.rojas, imágen tomada de 
